Social court extends work-related disability pension due to continuous medical incapacity and lack of job availability.
Legislator summary
AI generatedThe social court granted the applicant's appeal against the Social Insurance Institution's refusal to extend his work-related disability pension. The applicant argued that his health condition deteriorated since 1999 and he could not find employment due to employer refusals. The court found the medical evidence proved continuous incapacity and ruled the original decision was incorrect, thereby extending the pension entitlement.
Legislator headnote
AI generatedUstawa o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych; ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych: The court must extend disability benefits when medical evidence confirms continuous incapacity and the applicant cannot return to work or find new employment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII U 66/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 września 2015 roku. Sąd Okręgowy w Lublinie VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.O. Zofia Kubalska Protokolant – sekretarz sądowy Ewelina Parol po rozpoznaniu w dniu 8 września 2015 roku w Lublinie sprawy A. Ż. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o prawo do renty z tytułu choroby zawodowej na dalszy okres na skutek odwołania A. Ż. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 11 grudnia 2013 roku znak (...) zmienia zaskarżoną decyzję i ustala A. Ż. prawo do renty na dalszy okres od 1 listopada 2013 roku do 31 grudnia 2015 roku w związku z częściową niezdolnością do pracy z tytułu choroby zawodowej. Sygn. akt VIII U 66/14
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 11 grudnia 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. odmówił A. Ż. ustalenia prawa do renty z tytułu choroby zawodowej na dalszy okres z uwagi na fakt, iż wnioskodawca, na skutek orzeczenia Komisji Lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L., nie został uznany za osobę niezdolną do pracy (k. 165a.r.). W odwołaniu od tej decyzji A. Ż. zakwestionował jej trafność powołując się na zły stan swojego zdrowia. Podniósł, iż od 1999r. rozpoznano u niego chorobę zawodową. Od tego czasu systematycznie leczy się i pozostaje pod kontrolą lekarską.
Dodał, że lekarze informowali go, że stan jego zdrowia nie poprawia się i w związku z tym nie ma konieczności wykonywania żadnych dodatkowych badań ze względu na wysoki ich koszt. Wywiódł nadto, iż nie może znaleźć pracy, gdyż pracodawcy odmawiają zatrudnienia go. Wniósł o przywrócenie mu prawa do rentyz tytułu choroby zawodowej (odwołanie k. 2 a.s.). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podnosząc argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (odpowiedź na odwołanie k. 3-3va.s.).
Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:
A. Ż. urodził się w dniu (...) Ma wykształcenie zasadnicze zawodowe, w zawodzie ślusarz. Przed ustaleniem prawa do renty pracował jako spawacz. Nie pozostaje w zatrudnieniu od 2000r. Jego dotychczasowa praca należała do kategorii prac z przewagą wysiłku fizycznego, była wykonywanaw pełnym wymiarze czasu pracy, była pracą ciężką, samodzielną, wymagała sprawności obu rąk, dobrej ostrości wzroku i dobrego słuchu (wywiad zawodowy k. 159 a.r.). Wnioskodawca po raz pierwszy uzyskał prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową na podstawie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 1 sierpnia 2000r.
Świadczenie zostało przyznane na okres od dnia 29 lutego 2000r. do dnia 28 stycznia 2001r. (decyzja k. 53 a.r.). Następnie uzyskał prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z choroba zawodową od dnia 1 lutego 2001r. do dnia 28 stycznia 2005r. – na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 20 października 2003r. (sygn. akt VIII U 2657/01) i wykonującej ten wyrok decyzji organu rentowego z dnia 30 grudnia 2003r. – k. 84 a.r.). Kolejnymi decyzjami organ rentowy ustalał mu prawo do świadczenia na dalsze okresy.
Ostatnia decyzja przyznająca prawo do świadczenia rentowego została wydana w dniu 5 listopada 2010r. i na jej podstawie wnioskodawca uzyskał prawo do renty w związku z chorobą zawodową do dnia 31 października 2013r. (k. 146 a.r.). W dniu 16 października 2013r. A. Ż. złożył wniosek o ustalenie prawa do świadczenia na dalszy okres. Badający go w dniu 5 listopada 2013r. Lekarz Orzecznik organu rentowego rozpoznał chorobą wibracyjną – postać naczyniowo – nerwową, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa oraz niedosłuch niewielkiego stopnia obustronny (dokumentacja orzecznicza) i stwierdził, że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy (orzeczenie k. 160 a.s.).
W dniu 28 listopada 2013r. na skutek zgłoszonego sprzeciwu Komisja Lekarska rozpoznała: chorobę wibracyjną, zmiany zwyrodnieniowo – dyskopatyczne kręgosłupa z okresowym zespołem bólowym, niedosłuch obustronny, zaburzenia lipidowe i chorobę wrzodową w wywiadzie (dokumentacja orzecznicza) i stwierdziła, że skarżący nie jest niezdolny do pracy (orzeczenie k. 164 a.r.). Powyższe orzeczenie stało się podstawą wydania zaskarżonej w przedmiotowej sprawie decyzji organu rentowego (decyzja k. 165a.r.). W toku postępowania, celem ustalenia czy odwołujący się jest nadal niezdolny do pracy w związku z chorobą zawodową, a w szczególności czy niezdolność ta nadal trwa od dnia 1 listopada 2013r., jaki jest jej stopień oraz przewidywany czas trwania Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii biegłych z zakresu neurologii, medycyny pracy i chirurgii naczyń (postanowienie k. 5-5v a.s.).
W opinii z dnia 24 lutego 2014r. biegli: chirurg naczyń dr M. C., neurolog – dr M. D. i lekarz medycyny pracy dr A. J. rozpoznali: chorobę wibracyjną – postać nerwowo – naczyniową i stwierdzili częściową niezdolność do pracy w związku z chorobą zawodową do dnia 31 grudnia 2015r. Biegli wskazali, iż w trakcie zgodnego z wykształceniem zatrudnienia wnioskodawca używał narzędzi generujących drgania, takich jak: szlifierki, młotki pneumatyczne, nitownice, co doprowadziło do rozwinięcia się u niego postaci naczyniowo – rdzeniowej zespołu wibracyjnego.
Podali, iż choroba ta została stwierdzona orzeczeniem z dnia 27 września 1999r. Lekarze specjaliści wskazali, że aktualnie odwołujący się uskarża się na bóle i drętwienia obydwu kończyn górnych oraz że bóle i parestezje ulegają nasileniu w porze nocnej i po ekspozycji na zimno. Z tego powodu jest leczony lekami niesterydowo – przeciwzapalnymi oraz naczynio – aktywnymi. W ocenie biegłych, wskazane leki uśmierzają dolegliwości wnioskodawcy jedynie w niewielkim stopniu.Lekarze specjaliści zgodnie przyjęli, iż mimo upływu wielu lat od zaprzestania wykonywania przez skarżącego pracy w narażeniu na wibracje, nadal utrzymują się u niego objawy chorobowe, co potwierdziły badania –występują nieprawidłowe objawy naczyniowe i niewielkie osłabienie czucia obu rąk.
Taka sytuacja oznacza brak możliwości świadczenia przez A. Ż. pracy w narażeniu na zimno i wilgoć oraz przy obsłudze maszyn i urządzeń generujących wibracje, a zatembrak możliwości zatrudnienia go zgodnie z jego kwalifikacjami zawodowymi. Reasumując biegli orzekli, iż A. Ż. jest okresowo, częściowo niezdolny do pracy zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami zawodowymi, częściowa niezdolność do pracy istnieje nieprzerwanie, istniała 1 listopada 2013r. i trwać będzie nadal do dnia 31 grudnia 2015r. (opinia k. 24 a.s.). Do powyższej opinii organ rentowy złożył zastrzeżenia, wnioskując o zobowiązanie wnioskodawcy do przedłożenia dokumentacji medycznej z badań (...), badania czucia wibracji, kapilaroskopii czy termometrii – jeśli te badania zostały wykonane i znajdują się w Poradni Chorób Zawodowych (...) w L. oraz o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłych sądowych (pismo procesowe k. 37-38 a.s.).
Po zgromadzeniu żądanej dokumentacji (k. 49-51 a.s.) Sąd Okręgowy dopuścił wnioskowany przez organ rentowy dowód z opinii uzupełniającej biegłych (postanowienie k. 52-53 a.s.). Wydając opinię uzupełniającą (z dnia 25 marca 2015r.) biegli wskazali, iż w pełni podtrzymują wnioski zawarte w swojej opinii głównej. Stwierdzili, że przedłożone do akt sprawy na żądanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych badania termometrii i progów czucia wibracji stanowczo potwierdzają utrzymywanie się objawów rozpoznanej choroby zawodowej, mimo długotrwałego braku ekspozycji zawodowej na wibracje.
Lekarze specjaliści podkreślili, iż u skarżącego utrzymują się takie objawy jak: brak odnowy termicznej po próbie oziębieniowej, dodatnia próba uciskowa i dodatnia próba białej plamy, zwłaszcza znaczne zaburzenia w zakresie badania progów czucia wibracji. Biegli stwierdzili stanowczo, że nie istnieje leczenie przyczynowe wspomnianego schorzenia, zatem podejmowanie działań medycznych w stosunku do zespołu wibracyjnego nie ma znaczenia z punktu widzenia orzeczniczego. W cenie lekarzy specjalistów stopień nasilenia schorzenia wnioskodawcy uniemożliwia mu wykonywanie pracy zgodnie z kwalifikacjami zawodowymi, tzn. w narażeniu na drgania, jak również pracy narzędziami metalowymi, pracy w zmiennych warunkach pogodowych, w zimnie i wilgoci.
Biegli podkreślili, że stan zdrowia A. Ż. nie uległ jakiejkolwiek poprawie, zaś jego schorzenie jest schorzeniem przewlekłym, co oznacza, iż skarżący jest nadal częściowo niezdolny do pracy w związku z chorobą zawodową - zgodnie z opinią główną (opinia k. 57 a.s.). Do powyższej opinii strony nie zgłosiły zastrzeżeń, zaś Sąd uznał, iż uzyskał od biegłych wiadomości specjalne niezbędne do merytorycznego i prawidłowego orzekania w niniejszej sprawie (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1999 roku, II UKN 96/99).
W ocenie Sądu, wyżej przytoczone opinie biegłych specjalistów z zakresu neurologii, chirurgii naczyń i medycyny pracy były miarodajne i wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Opinie te zostały opracowane przez lekarzy posiadających wysokie kwalifikacje zawodowe i doświadczenie z zakresu dolegliwości opisywanych u A. Ż.. Wskazać należy, że biegli dokonali wszechstronnej oceny stanu zdrowia ubezpieczonego i wydali opinie po przebadaniu go i po zapoznaniu się z treścią zgromadzonej dokumentacji medycznej, w tym, po dokonaniu analizy dodatkowej, żądanej przez organ rentowy dokumentacji leczenia.
Opinie były jasne, pełne, pozbawione sprzeczności i udzielały precyzyjnych odpowiedzi na pytania Sądu. Sąd Okręgowy obdarzył również wiarą dowody z dokumentów zgromadzonych w aktach organu rentowego i aktach niniejszego postępowania. Ich treść, forma oraz fakt sporządzenia przez uprawnione podmioty nie budziła wątpliwości Sądu oraz nie była kwestionowana przez strony. Odwołanie wnioskodawcy jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie przepisu art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 października 2002 roku o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (t.j.
Dz.U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322 ze zm.) ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługuje renta z tytułu niezdolności do pracy. Zgodnie z art. 17 ust. 1 oraz art. 58 cytowanej ustawy przy ustalaniu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (…), do ustalenia wysokości tych świadczeń, ich wypłaty oraz w innych sprawa nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy świadczenia, o których mowa w ust. 1 przysługują niezależnie od długości okresu ubezpieczenia wypadkowego oraz bez względu na datę powstania niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 748) niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Przepis art. 13 cytowanej ustawy stanowi zaś, że przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji a także możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.
Z kolei z przepisu art. 107 cytowanej ustawy wynika, iż prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy oraz wysokość tych świadczeń ulega zmianie, jeżeli w wyniku badania lekarskiego, przeprowadzonego na wniosek lub z urzędu, ustalono zmianę stopnia niezdolności do pracy, brak tej niezdolności lub jej ponowne powstanie. W przedmiotowej sprawie sporne było czy wnioskodawca jest nadal niezdolny do pracy w związku z chorobą zawodową. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe dowiodło, iż niezdolność ta trwa nadal nieprzerwanie od daty ustania prawa do świadczenia i trwać będzie do dnia 31 grudnia 2015r.
To zaś oznacza, iż zaskarżona decyzja organu rentowego była nieprawidłowa i podlegała zmianie. Z tych względów i na mocy powołanych powyżej przepisów oraz na podstawie art. 477 14 § 2kpc Sąd orzekł, jak w sentencji.