Appeal dismissed; first instance judgment upheld due to statute of limitations barring prosecution for the offense.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the defendant's appeal, upholding the first-instance judgment that had dismissed the prosecution. The lower court found the statute of limitations had expired, preventing the initiation of proceedings for the offense committed in December 2012. Although the evidence regarding the defendant's actions was inconclusive, the court ruled that the procedural bar of the statute of limitations took precedence over the lack of definitive proof.
Legislator headnote
AI generatedArt. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w.; Art. 45 § 1 k.w.: Where the statute of limitations for prosecution has expired, proceedings must be dismissed, even if the existence of the act or the defendant's guilt remains unclear.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17.08.2015 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący SSO Leszek Matuszewski Protokolant: st. prot. sąd. M. K. po rozpoznaniu w dniu 17.08.2015 r. sprawy R. H. obwinionego o wykroczenie z art. 10 ust. 2 a Ustawy o utrzymaniu czystości w związku z § 4 ust. 1 pkt 2 i inne z powodu apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Szamotułach z dnia 28.04.2015 r., sygn. akt II W 507/14 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, 2. zwalnia obwinionego od obowiązku zwrotu kosztów postępowania odwoławczego i od obowiązku uiszczenia opłaty za drugą instancję. L. M.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Szamotułach, wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2015 roku, sygn. akt II W 507/14 umorzył postępowanie wobec R. H. obwinionego o to, że: w dniu 21 grudnia 2012 roku ujawniono, że Pan R. H. na terenie nieruchomości na ul. (...) w S. ma przepełnione szambo, nieczystości ciekłe wypompowuje na swój ogródek, a oprócz tego odprowadza nieczystości ciekłe na posesje sąsiada. Ponadto nie zbiera odpadów, nie posiada umowy na wywóz odpadów komunalnych i nie ma udokumentowanego wywozu tych nieczystości i w związku z powyższym nałożona na Pana R.
H. mandat kredytowy w wysokości 100 zł tj. wykroczenia z art. 10 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach z dnia 13 września 1996 roku w związku z § 4 ust. 1 pkt 2, § 6 ust. 2 i ust.3, § 8 ust. 1 oraz § 9 uchwały (...) S. nr XXXV/221/05 z dnia 29 lipca 2005 roku. W ostatnim punkcie wyroku, na podstawie art. 118 § 2 k.p.s.w. kosztami postępowania obciążono Skarb Państwa. Z przedmiotowym wyrokiem nie zgodził się obwiniony R. H. . Skarżący w uzasadnieniu apelacji zwrócił między innymi uwagę na przewlekłość postępowania przed Sądem Rejonowym w Szamotułach.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obwinionego R. H. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji prawidłowo umorzył postępowanie sądowe z uwagi na ujemną przesłankę procesową w postaci przedawnienia orzekania. Zgodnie z przepisem art. 5. § 1. pkt 4 k.p.s.w. nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy nastąpiło przedawnienie orzekania. Stosownie zaś przepisu art. 45. § 1. k.w. karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu.
Wykroczenie zarzucane podsądnemu miało zostać przez niego popełnione w dniu 21 grudnia 2012 roku. W zaistniałej sytuacji, zgodnie z art. 5§ 1 pkt 4 kpsw, postępowanie po dniu 21.12.2014r nie powinno się toczyć. Sąd II instancji nie znalazł podstaw, aby uniewinnić podsądnego od zarzucanego mu wykroczenia. Sąd odwoławczy zwraca uwagę, że postępowanie należy umorzyć w sytuacji, gdy nastąpiło przedawnienie karalności, ale tylko wtedy, gdy nie ma od razu podstaw do uniewinnienia oskarżonego z braku czynu lub braku znamion czynu jako wykroczenia albo braku winy.
Umorzenie z racji przedawnienia wchodzi też zawsze w rachubę, gdyby kwestie istnienia czynu, jego znamion i odpowiedzialności wymagały dalszego dowodzenia, gdyż postępowaniu w tej materii stoi już na przeszkodzie przedawnienie karalności. ( zob. Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2002 r. IV KKN 264/99 LEX nr 54407 Wymowa materiału dowodowego w niniejszej sprawie jest niejednoznaczna. W toku postępowania ujawniono dowody obciążające podsądnego, z których wynika, że podsądny wypełnił znamiona zarzucanego mu wykroczenia.
Wskazują na to zeznania A. K. (k. 157), W. M. (k.169-170) czy M. R. ( k.170) czy dokumentacja zdjęciowa obrazująca odpady komunalne znajdujące się na nieruchomości obwinionego w inkryminowanym okresie ( k.36). Świadkowie zeznali, że podczas kontroli stwierdzili, iż z posesji obwinionego wydostają się ścieki na działkę sąsiada, a nadto wskazali, że wyżej wymieniony nie okazał im na żądanie umowy o wywóz śmieci. Na rozprawie głównej ujawniono także pisemną opinię biegłego z dnia 14 listopada 2013 roku, z której wynika, że gospodarka ściekami na terenie posesji obwinionego była prowadzona w sposób nieprawidłowy ( k.79-85).
Należy podkreślić, że postępowanie dowodowe przed Sądem Rejonowym nie zostało przeprowadzone w sposób pełny. W toku przewodu sądowego nie przeprowadzono istotnego dowodu z zeznań biegłego J. L.. Twierdzenia tego biegłego należałoby skonfrontować z oświadczeniami dowodowymi obwinionego oraz wskazanych wyżej świadków. Sąd odwoławczy nie przesądza winy, czy niewinności podsądnego. Tak jak podkreślono, wymowa dowodów ujawnionych w toku ponownego postępowania przed Sądem Rejonowym jest na tyle niejednoznaczna, że uniemożliwia, bez uzupełnienie materiału dowodowego wydanie wyroku u uniewinniającego.
Całkowicie bezprzedmiotowe są uwagi apelującego odnośnie oceny wypowiedzi świadków przedstawionych w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 stycznia 2014 roku, sygn. akt II W 98/13. Powyższy wyrok został wyeliminowany z obrotu prawnego po wydaniu przez Sąd Okręgowy wyroku z dnia 5 maja 2014 roku, sygn. akt IV Ka 216/14. Nieistotne jest także powoływanie się na pisemne motywy powyższego wyroku Sądu odwoławczego. Sąd II instancji wskazywał w uzasadnieniu jedynie na braki dowodowe i niewyjaśnione sprzeczności między zeznaniami nie rozstrzygając o winie, czy niewinności podsądnego Sąd Okręgowy na podstawie art. 118 par 2 k.p.s.w. zwolnił obwinionego od obowiązku zwrotu kosztów postępowania odwoławczego i od obowiązku uiszczenia opłaty za drugą instancję.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy:
1. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, 2. zwolnił obwinionego od obowiązku zwrotu kosztów postępowania odwoławczego i od obowiązku uiszczenia opłaty za drugą instancję. SSO Leszek Matuszewski