Court dismissed pension appeal as applicant failed to prove 15 years of special conditions work.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the appellant's appeal against the Social Insurance Institution's refusal of early retirement rights. The appellant argued that specific employment periods constituted work under special conditions, but the court found witness testimony and employment records showed he performed general construction tasks like masonry and plastering. Consequently, the court ruled that the appellant did not meet the statutory requirement of 15 years of work under special conditions.
Legislator headnote
AI generatedArt. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 217 § 3 k.p.c.: The court must verify if employment periods qualify as work under special conditions based on evidence; failure to prove the required duration results in denial of early retirement rights.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt: III U 322/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 sierpnia 2015r. Sąd Okręgowy w Ostrołęce III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Bożena Beata Bielska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Beata Ossowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2015r. w O. sprawy z odwołania R. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w P. o prawo do emerytury na skutek odwołania R. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w P. z dnia 25.03.2015r. znak (...) orzeka:
1. oddala odwołanie;
2. przyznaje adw. M. C. prowadzącemu Indywidualną Kancelarię Adwokacką w O. ze Skarbu Państwa Kasy Sądu Okręgowego w Ostrołęce kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych oraz podatek VAT od tej kwoty tytułem wynagrodzenia za reprezentowanie R. K. z urzędu.
UZASADNIENIE
R. K. w sprawie IIIU 322/15 wniósł odwołanie od decyzji (...) Oddziału w P. z dnia 25.03.2015r., którą to decyzją odmówiono mu prawa do emerytury wskazując, że na dzień 1.01.1999r. nie udowodnił wymaganego 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach. Odwołujący domagał się zaliczenia do pracy w szczególnych warunkach okresów zatrudnienia: od 10.09.1972r. do 31.05.1979r. w (...) Spółdzielni (...) w O., od 11.06.1979r. do 31.03.1996r. w Zakładzie (...) w P. i od 01.04.1996r. do 31.12.1998r. w PW (...) w O.. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie.
Podniósł, że R. K. nie spełnia warunków do przyznania wcześniejszej emerytury, gdyż pomimo osiągnięcia wymaganego wieku emerytalnego 60 lat i legitymowania się na dzień 1.01.1999r. ponad 25-letnim ogólnym stażem pracy, nie posiada wymaganego 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach, a jedynie 8 lat 5 miesięcy i 10 dni. ZUS wskazał również, że do pracy w szczególnych warunkach zostały zaliczone okresy zatrudnienia w (...) Spółdzielni (...) w O. oraz część okresu pracy w Zakładzie (...) w P. od 11.06.1979r. do 30.11.1980r. i od 03.12.1980r. do 28.02.1981r.
Pozostałe okresy nie zostały zaś zaliczone, gdyż z ogólnych świadectw pracy wynika, że odwołujący pracował jako robotnik budowlany i murarz-tynkarz a nadto odwołujący za te okresy zatrudnienia nie złożył świadectw pracy w szczególnych warunkach.
Sąd ustalił i zważył, co następuje:
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja ZUS z dnia 25.03.2015r., odmawiająca R. K. prawa do emerytury. Z akt emerytalnych wynika, że zaskarżona decyzja zapadła po rozpoznaniu drugiego już wniosku o emeryturę. Pierwszy wniosek R. K. złożył w dniu 16.06.2014r. Po jego rozpoznaniu ZUS w dniu 30.06.2014r. wydał decyzję, w której odmówił mu prawa do emerytury wskazując, że na dzień 1.01.1999r. nie udowodnił on wymaganego 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach, a jedynie 7 lat 11 miesięcy i 10 dni. Odwołanie R.
K. od tej decyzji zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w Ostrołęce z dnia 16.10.2014r. w sprawie IIIU 712/14. Z treści decyzji z dnia 30.06.2014r. oraz odwołania i odpowiedzi na odwołanie wynika, iż R. K. domagał się wówczas zaliczenia do pracy w szczególnych warunkach okresów zatrudnienia: od 10.09.1972r. do 31.05.1979r. w (...) Spółdzielni (...) w O., od 11.06.1979r. do 31.03.1996r. w Zakładzie (...) w P. i od 01.04.1996r. do 31.12.1998r. w PW (...) w O.. Z kolejnym wnioskiem o emeryturę odwołujący wystąpił w dniu 03.03.2015r., załączając do niego nowe, poprawione świadectwo pracy w szczególnych warunkach, wystawione w dniu 04.02.2015r. przez (...) Spółdzielnię (...) w P. i stwierdzające, że w okresie od 10.09.1972r. do 31.05.1979r. pracował w Zakładzie (...) w O. ( (...) Spółdzielni (...) w O.) w szczególnych warunkach.
Świadectwo to zostało uwzględnione przez ZUS, w związku z czym w dniu 25.03.2015r. wydano nową decyzję, w której okres pracy w szczególnych warunkach, zaliczony przez ZUS, wyniósł 8 lat 5 miesięcy i 10 dni. W dalszym ciągu nie zostały zaliczone pozostałe okresy, dlatego decyzją tą ponownie odmówiono R. K. prawa do emerytury wskazując, że na dzień 1.01.1999r. nie został udowodniony 15-letni okres pracy w szczególnych warunkach. R. K. obecnie domagał się zaliczenia do pracy w szczególnych warunkach okresów zatrudnienia: od 10.09.1972r. do 31.05.1979r. w (...) Spółdzielni (...) w O., od 11.06.1979r. do 31.03.1996r. w Zakładzie (...) w P. i od 01.04.1996r. do 31.12.1998r. w PW (...) w O..
Oceniając zasadność odwołania Sąd uznał, że decyzja z dnia 25.03.2015r. może być badana merytorycznie. Wprawdzie w sprawie IIIU 712/14 były badane te same okresy, których zaliczenia odwołujący domaga się obecnie, lecz nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych i prawnych. Ponieważ odwołujący złożył nowe dowody, słusznie organ rentowy wznowił postępowanie i wydał nową decyzję w przedmiocie prawa do emerytury. Wydając obecnie zaskarżoną decyzję z dnia 25.03.2015r. organ rentowy uwzględnił też do pracy w szczególnych warunkach nowy okres zatrudnienia - od 10.09.1972r. do 31.05.1979r. w (...) Spółdzielni (...) w O..
Ogólny okres pracy uwzględnił zaś w mniejszym rozmiarze niż poprzednio, tj. 27 lat 4 miesiące i 15 dni. W tej sytuacji Sąd uznał, że decyzja z dnia 25.03.2015r. może być badana merytorycznie. Oceniając zasadność odwołania Sąd uznał, że odwołujący nie spełnia przesłanek do przyznania mu prawa do emerytury, dlatego jego odwołanie od decyzji z dnia 25.03.2015r. jest niezasadne. Biorąc pod uwagę datę urodzenia R. K. – 10.09.1954r. – należy uznać, że może on uzyskać emeryturę określoną w art. 184 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Zgodnie z art. 184 ustawy z dnia o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w związku z § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A stanowiącym załącznik do rozporządzenia, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia następujące warunki:
1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący 60 lat dla mężczyzn, 2) w dniu wejścia w życie ustawy emerytalnej, tj. 1.01.1999r. ma wymagany 25-letni okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach, 3) nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego albo złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w OFE, za pośrednictwem ZUS, na dochody budżetu państwa. Przedmiotem sporu było jedynie to, czy R. K. wykazał wymagany okres pracy w szczególnych warunkach. Wobec uwzględnienia przez ZUS okresów pracy w szczególnych warunkach w Zakładzie (...) w P. od 11.06.1979r. do 30.11.1980r. i od 03.12.1980r. do 28.02.1981r., przedmiotem sporu był okres zatrudnienia w tym zakładzie od 01.03.1981r. do 31.03.1996r. oraz okres zatrudnienia w PW (...) w O. od 01.04.1996r. do 31.12.1998r.
W ocenie Sądu okresów tych nie można zaliczyć do pracy w szczególnych warunkach. Do pracy w szczególnych warunkach nie można zaliczyć okresu zatrudnienia w PW (...) w O. od 01.04.1996r. do 31.12.1998r. Na okoliczność tego zatrudnienia odwołujący złożył zaświadczenie Rp-7 z dnia 20.01.2002r. (k. 9 akt kap. pocz.), w którym wskazano, iż jest zatrudniony od 01.04.1996r. do nadal na stanowisku murarz-tynkarz. R. K. przesłuchiwany na okoliczność czynności wykonywanych w tym zakładzie zeznał, iż w PW (...) pracował początkowo jako pomocnik a następnie jako murarz-tynkarz, wykonywał roboty ogólnobudowlane, remonty domów prywatnych, murował i tynkował ściany.
Tego typu czynności, jak i praca na stanowisku murarza i tynkarza w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7.02.1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze nie została zaliczona do pracy w szczególnych warunkach, dlatego okres ten nie może być uwzględniony. Przedmiotem sporu był również okres zatrudnienia w Zakładzie (...) w P.. Z ogólnego świadectwa pracy z tego zakładu (k. 8 a.e. z 2015r.) wnika, iż odwołujący był tam zatrudniony w okresie od 11.06.1979r. do 31.03.1996r. na stanowiskach: od 11.06.1979r. do 28.02.1981r.
– elektromonter, od 01.03.1981r. do 27.05.1988r. – robotnik budowlany, od 28.05.1988r. do 27.03.1989r. – murarz i od 28.05.1989r. do 31.03.1996r. – murarz. W świadectwie wskazano również okresy urlopów bezpłatnych: od 22.08.1988r. do 09.09.1988r. i od 15.06.1989r. do 31.08.1989r. ZUS do stażu pracy w szczególnych warunkach zaliczył odwołującemu okres zatrudnienia od 11.06.1979r. do 30.11.1980r. i od 03.12.1980r. do 28.02.1981r., tj. okres pracy na stanowisku elektromontera, z wyłączeniem okresów urlopów bezpłatnych. Podkreślić trzeba, że taki okres pracy w szczególnych warunkach wskazał pracodawca odwołującego w świadectwie pracy w szczególnych warunkach (k. 8 a.e. z 2014r.).
Odwołujący na stanowisku elektromontera wykonywał pracę w szczególnych warunkach, określoną w Wykazie A Dziale II poz. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze oraz Wykazie A Dziale II poz. 1 pkt 11, stanowiącym załącznik do Zarządzenia Nr 17 Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 12 sierpnia 1983r. w sprawie określenia stanowisk pracy w resorcie górnictwa i energetyki, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach.
Pełnomocnik odwołującego w piśmie z dnia 30.06.2015r. (k. 50-51a.s.) wnosił o uznanie, iż odwołujący w spornym okresie od 01.03.1981r. do 31.03.1996r. wykonywał prace w szczególnych warunkach, wskazane w Wykazie A Dział II – energetyka - prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych, w Wykazie A Dział V – budownictwo, poz. 4 prace zbrojarskie i betoniarskie oraz w Wykazie A dział XIV – prace różne, poz. 12 prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym, atomowowodorowym.
Zdaniem Sądu R. K. w okresie od 01.03.1981r. do 31.03.1996r. nie wykonywał pracy w szczególnych warunkach. Jak już wskazano wyżej, kwestia zaliczenia do stażu pracy w szczególnych warunkach okresu zatrudnienia w Zakładzie (...) w P. była już przedmiotem badania Sądu w sprawie IIIU 712/14. Z akt tej sprawy wynika, że Sąd Okręgowy w Ostrołęce do stażu pracy w szczególnych warunkach nie zaliczył okresu zatrudnienia w tym zakładzie i wyrokiem z dnia 16.10.2014r. oddalił odwołanie R. K. od decyzji ZUS z dnia 30.06.2014r., odmawiającej mu prawa do emerytury.
Następnie – wobec przedłożenia nowych dowodów w postaci świadectwa pracy w szczególnych warunkach za okres od 11.06.1979r. do 28.02.1981r., organ rentowy wznowił postępowanie w sprawie przyznania emerytury, uwzględnił okres wskazany w tym świadectwie (za wyjątkiem urlopu bezpłatnego), odmówił zaś zaliczenia pozostałego okresu. Ponieważ pracodawca nie wystawił odwołującemu świadectwa pracy w szczególnych warunkach za pozostały okres zatrudnienia oznacza to, że zdaniem zakładu pracy, począwszy od 01.03.1981r., nie wykonywał on pracy w szczególnych warunkach.
Okoliczność ta ma istotne znaczenie, bowiem ocena charakteru zatrudnienia danej osoby dokonana przez pracodawcę uwzględnia rodzaj i sposób wykonywania przez nią czynności a w świetle Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze to pracodawca powinien wystawić świadectwo pracy w szczególnych warunkach. Oceniając obecnie zasadność żądania zaliczenia do pracy w szczególnych warunkach okresu zatrudnienia od 01.03.1981r. do 31.03.1996r., nie ujętego nadal w świadectwie pracy w szczególnych warunkach, Sąd nie może też pominąć zeznań odwołującego składanych w sprawie IIIU 712/14.
R. K. zeznał wówczas, że w Zakładzie (...) w P. był początkowo zatrudniony jako elektromonter, następnie jako robotnik budowlany a potem ukończył kurs murarza i do końca zatrudnienia pracował jako murarz-tynkarz, wykonując różne prace budowlane oraz prace przy kotłach. Taki rodzaj wykonywanych czynności pokrywa się z danymi wynikającymi z kart zarobkowych odwołującego, nadesłanych przez archiwum w niniejszej sprawie IIIU 322/15. Również pozostały materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie w postaci zeznań odwołującego i świadków W.
M., R. C. i B. C. daje podstawę do stwierdzenia, iż R. K. w spornym okresie od 01.03.1981r. do 31.03.1996r. nie wykonywał w pełnym wymiarze czasu pracy czynności zaliczanych do pracy w szczególnych warunkach przez Dział II, Dział V i Dział XIV Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, gdyż nie dotyczyły one w pełnym wymiarze montażu, remontu i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych, prac zbrojarskich i betoniarskich oraz prac spawalniczych.
Zauważyć trzeba, że już w odwołaniu od decyzji z dnia 25.03.2015r. R. K. wskazał, że nie pracował przez cały sporny okres jako elektromonter (k. 5a.s.). Z treści ogólnego świadectwa pracy i świadectwa pracy w szczególnych warunkach oraz kart zarobkowych wynika, iż jako elektromonter pracował jedynie w okresie od 11.06.1979r. do 28.02.1981r. Następnie zaś zmieniono mu angaż na robotnika budowlanego i murarza-tynkarza. Odwołujący słuchany informacyjnie na pierwszej rozprawie w dniu 16.06.2015r. podnosił, że wykonywał te same czynności przez cały okres zatrudnienia, niezależne od nazwy stanowiska i wskazywał, iż wykonywał czynności przy stacjach trafo, budując nowe stacje i remontując stare, w tym wykonując prace spawalnicze, skręcanie elementów, oczyszczanie i malowanie.
Podkreślał, iż miał uprawnienia spawalnicze i na tę okoliczność złożył kserokopie książeczki spawacza (k. 51a.s.). Ostatecznie jednak, na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2015r. odwołujący przyznał, iż gdy przestał być elektromonterem, został przypisany na stałe do brygady budowlanej i wykonywał wówczas roboty budowlane, w wykopach i prace murarskie. W oparciu o zeznania świadków W. M., R. C. i B. C. Sąd ustalił jednak, że w okresie od 01.03.1981r. do 31.03.1996r. R. K. był na stałe przypisany do brygady budowlanej, do jego obowiązków należały roboty ogólnobudowlane, w tym wykonywanie fundamentów, murowanie, malowanie i tynkowanie ścian budynków biurowych i gospodarczych, a prace w wykopach, prace spawalnicze i prace przy remoncie stacji transformatorowych w tym okresie wykonywał tylko w niektórych dniach, tj. nie w pełnym wymiarze czasu pracy.
Z zeznań w/w świadków wynika, iż Zakład (...) w P. zajmował się nie tylko budowaniem i remontami stacji transformatorowych, w tym stawianiem fundamentów oraz remontami kotłów, elektrofiltrów, rurociągów i pomp, a więc czynnościami wchodzącymi w zakres Wykazu A Działu II, lecz także zajmował się pracami ogólnobudowlanymi, w tym budowaniem budynków biurowych, wiat, magazynów, tynkowaniem i malowaniem ścian. Wszyscy świadkowie zeznali też, że w zakładzie istniał podział na brygady, była jedna brygada budowlana i dwie brygady mechaniczne.
Brygady mechaniczne wykonywały remonty urządzeń nawęglania i odpopielania i remontów elektrofiltrów. Świadek R. C. i B. C., jak zeznali, byli w brygadzie mechanicznej, w których osoby miały angaże monterów i spawaczy. Z ich zeznań wynika jednoznacznie, iż odwołujący na stałe pracował w brygadzie budowlanej, zaś w ich brygadach mechanicznych jedynie w razie potrzeby w zastępstwie za nieobecnego pracownika w czasie jego choroby czy urlopu i wykonywał tam czynności tylko w niektórych dniach. Świadkowie ci zeznali, że R. K. gdy był oddelegowany do brygady mechanicznej to wykonywał prace spawalnicze, w tym spawanie rurociągów i konstrukcji stalowych na wysokości.
Ponieważ jednak odwołujący wykonywał te czynności okresowo, nie w pełnym wymiarze czasu, nie mogą one powodować zaliczenia całego spornego okresu do pracy w szczególnych warunkach. Nadto odwołujący nie był w stanie wykazać jakiegoś konkretnego czasookresu pracy w brygadzie mechanicznej. Sąd nie dał wiary zeznaniom B. C. tylko w zakresie tego, że odwołujący wykonywał pracę w jego brygadzie co roku przez 7-8 miesięcy. Kłóci się to bowiem z tym, że odwołujący miał pracować w brygadzie mechanicznej tylko zastępując inne osoby, a urlopy pracowników nie trwają po kilka miesięcy w roku.
W pozostałym zakresie zeznania świadków są logiczne i wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają. Z zeznań świadków R. C. i B. C. wynika też, iż brygada budowlana wykonywała takie czynności jak robienie wykopów, wykonywanie fundamentów, robienie zbrojeń, murowanie ścian budynków, w tym magazynów, murowanie ścian kotłów z cegły szamotowej. Świadek B. C. zeznał, iż jego brygada mechaniczna stawiała konstrukcję, a brygada budowlana murowała ściany tego magazynu. Istotne znaczenie mają zeznania świadka W. M., który był brygadzistą brygady budowlanej.
Świadek zeznał, iż R. K. na stałe był przypisany do jego brygady a w tej brygadzie wszyscy mieli angaże murarz i malarz. Także z jego zeznań wynika, że brygada budowlana zajmowała się pracami ogólnobudowlanymi, budowaniem budynków biurowych, wiat, magazynów, wykonywaniem fundamentów, murowaniem, tynkowaniem i malowaniem ścian oraz wykonywaniem ścianek działowych. Świadek zeznając kilkakrotnie wskazywał, że odwołujący stale czynności wykonywał w jego brygadzie, jak trzeba było to też spawał, a do brygady mechanicznej był przesuwany okresowo.
Świadek zeznał nadto, że wprawdzie jego brygada zajmowała się np. fundamentami pod stacje trafo i malowaniem oraz oczyszczaniem ścian stacji, lecz nie zajmowała się elementami wyposażenia tej stacji. Z zeznań świadków R. C., B. C. i W. M. wynika więc, że R. K. nie wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy czynności wchodzących w skład Działu II Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983r. To samo należy odnieść do prac spawalniczych, wskazanych w wykazie A dział XIV poz. 12 i praz zbrojarskich, wskazanych w Wykazie A Dział V poz. 4, gdyż były to tylko niektóre z czynności wchodzących w zakres prac brygady budowlanej.
Brygada ta zajmowała się przede wszystkim pracami murarskimi, tynkowaniem i malowaniem ścian budynków a tego typu prace nie są wymienione jako prace w szczególnych warunkach w w/w Rozporządzeniu. Odwołujący nie wykonywał zaś prac betoniarskich. Należy też zauważyć, że wbrew stanowisku odwołującego nie można uznać, aby jego angaże nie odpowiadały wykonywanym czynnościom, gdyż w okresie od 01.03.1981r. do 31.03.1996r. wykonywał on przede wszystkim czynności w brygadzie budowlanej, zaś inne czynności poza murowaniem wykonywał tylko okresowo.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że do pracy w szczególnych warunkach nie można też zaliczyć spornego okresu od 01.03.1981r. do 31.03.1996r. Na podstawie art. 217§ 3 kpc Sąd oddalił wniosek odwołującego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu bhp. Celem tej opinii miała być ocena, czy odwołujący pracował w szczególnych warunkach. Ponieważ jednak z zeznań świadków, treści świadectw pracy i kart zarobkowych wynikało, jakie czynności odwołujący wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy i nie były to czynności zaliczane do pracy w szczególnych warunkach, nie było potrzeby oceniania ich przez biegłego.
Odmowa zaliczenia spornego okresu do pracy w szczególnych warunkach powoduje, iż R. K. nie wykazał 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach, nie spełnia więc przesłanek określonych w art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Jego odwołanie od decyzji ZUS z dnia 25.03.2015r. zostało wobec tego oddalone w oparciu o art. 477 14 § 1 kpc. O wynagrodzeniu pełnomocnika odwołującego Sąd orzekł na podstawie § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uwzględniając nakład pracy pełnomocnika i fakt, iż w sprawie przeprowadzono tylko dwie rozprawy Sąd przyznał wynagrodzenie w najniższej stawce. Z tych względów orzeczono jak w sentencji.