Criminal appeal dismissed; court upheld conviction for embezzlement and forgery, rejecting procedural complaints.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the criminal appeal against a first-instance judgment convicting the defendant of embezzlement and forgery. The prosecution argued that the defendant acted with intent to harm the victim's property rights, while the defense claimed improper legal qualification and procedural violations. The court rejected these arguments, finding no evidence of specific intent to defraud and deeming the defense's claims regarding the right to defense unfounded.
Legislator headnote
AI generatedArt. 284 § 2 k.k.; Art. 270 § 1 k.k.; In criminal proceedings, an appeal based on alleged improper legal qualification or procedural violations is dismissed if the first-instance court adequately established the facts and the defendant's conduct lacked the specific intent required for the charged crimes.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ka 339/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 lipca 2015r. Sąd Okręgowy w Ostrołęce II Wydział Karny w składzie Przewodniczący: SSO Jarosław Bartkowiak Sędziowie: SSO Michał Pieńkowski SSO Marek Konrad (spr.) Protokolant: Luiza Ustaszewska-Sęk przy udziale Prokuratora: Tomasza Mierzejewskiego z udziałem oskarżyciela posiłkowego: B. L. po rozpoznaniu w dniu: 23.07.2015r. sprawy: I. Z.. Oskarżonego o popełnienie czynów z art. 284§2kk i inn. z powodu apelacji: pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 05.06.2014r. w sprawie IIK 1084/12 orzeka: I. Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelacje za oczywiście bezzasadne. II. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. W. G. i adw. S. S. kwoty po 504zł powiększone o stawkę podatku VAT – łącznie po 619,92zł tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. III. Koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa Sygn. akt II Ka 339/14
UZASADNIENIE
I. Z. został oskarżony o to, że: I. w okresie od dnia 2 lutego 2006 r. do dnia 28 maja 2007 r. w O., działając jako pełnomocnik B. L., przywłaszczył sobie powierzone mu przez wymienioną rzeczy ruchome w postaci środków pieniężnych w łącznej kwocie 91.644,99 zł w ten sposób, że przekazywane mu przez wymienioną środki pieniężne z przeznaczeniem na spłatę jej zobowiązań finansowych zatrzymał dla siebie, tj. o czyn z art. 284 § 2 k.k., II. w czasie bliżej nieustalonym, nie dawniej niż w marcu 2006 r. i nie później niż w czerwcu 2008 r. w O., posłużył się jako autentycznym podrobionym uprzednio przez nieustaloną osobę dokumentem w postaci oświadczenia I.
N. opatrzonego datą 16 marca 2006 r. potwierdzającego otrzymanie od I. Z. kwoty 15.000 zł jako zapłaty długu B. L., na którym podrobiono podpis I. N., w ten sposób, że kserokopię tego dokumentu przekazał swojemu obrońcy adw. J. Ś. celem przedłożenia w sprawie karnej II K 9/08 Sądu Rejonowego w Ostrołęce prowadzonej przeciwko oskarżonemu I. Z., tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k., III. w dniu 5 marca 2008 r. w O. w Wydziale Komunikacji i Transportu Urzędu Miasta O. posłużył się dowodem osobistym A. W. (1) oraz jako autentycznym uprzednio przerobionym wnioskiem o wydanie prawa jazdy kat.
B o nr (...), do którego wpisał dane A. W. (1) oraz załączył własne zdjęcia, a także podpisał się nieczytelnie jako A. W. (2) a następnie wprowadziwszy w błąd uprawnionego pracownika tego urzędu co do autentyczności i wiarygodności przedkładanych dokumentów oraz swojej tożsamości wyłudził w dniu 25 kwietnia 2008 r. prawo jazdy kat. B nr (...) z własnym zdjęciem lecz danymi osobowymi A. W. (1), tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. i art. 272 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2014 r.
Sąd Rejonowy w Ostrołęce uznał oskarżonego I. Z. za winnego popełnienia zarzucanego mu w punkcie I czynu, z tym, że ustalił, iż kwota przywłaszczonych pieniędzy wyniosła 79518,14 zł i za tak przypisany czyn na podstawie art. 284 § 2 k.k. skazał go i wymierzył mu karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności. W ramach zarzucanego czynu z punktu II Sąd uznał oskarżonego za winnego tego, że w bliżej nieustalonej dacie nie później niż 12 czerwca 2008 r. w O., posłużył się jako autentycznym podrobionym uprzednio przez nieustaloną osobę dokumentem w postaci oświadczenia I.
N. opatrzonego datą 27.03.2006 r. potwierdzającego otrzymanie od I. Z. kwoty 15000 zł jako zapłaty długu B. L. w ten sposób, że kserokopię tego dokumentu przekazał swojemu obrońcy adw. J. Ś. celem przedłożenia w sprawie karnej II K 9/08 Sądu Rejonowego w Ostrołęce i za tak przypisany czyn na podstawie art. 270 § l k.k. skazał go i wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. W ramach zarzucanego czynu z punktu III Sąd uznał I. Z. za winnego tego, że w dniu 25 marca 2008 r. w O. w Wydziale Komunikacji i Transportu Urzędu Miasta O. posłużył się dowodem osobistym A.
W. (1) oraz wnioskiem o wymianę prawa jazdy kat. B o nr (...) dla A. W. (1), który uprzednio podrobił w ten sposób, że podpisał go za A. W. (1) i tak przypisany czyn zakwalifikował z art. 270 § 1 k.k. i art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i na tej podstawie skazał oskarżonego, zaś na podstawie art. 270 § l k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 9 miesięcy pozbawienia wolności. W dalszej części zaskarżonego wyroku Sąd na podstawie art. 85 i art. 86 § 1 k.k. w oparciu o kary jednostkowe z punktów I-III wyroku wymierzył oskarżonemu I.
Z. karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd zasądził także ze Skarbu Państwa na rzecz adwokata J. O. i adwokata W. G. po 826,56 brutto z tytułu reprezentacji z urzędu oskarżycielki posiłkowej B. L.. Orzekając o kosztach Sąd zwolnił oskarżonego od obowiązku ich ponoszenia i przejął je na rachunek Skarbu Państwa. Apelację od powyższego wyroku wnieśli oskarżony, oskarżycielka posiłkowa B. L. oraz jej pełnomocnik. Pierwszy ze skarżących zaskarżył wyrok w całości podnosząc, iż Sąd I instancji niezasadnie pozbawił go prawa do obrońcy z urzędu, pomimo wystąpienia okoliczności utrudniających prowadzenie samodzielnej obrony w postaci znacznej głuchoty.
Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej B. L. również zaskarżył wyrok w całości. Orzeczeniu temu zarzucił:
1. rażącą niewspółmierność wymierzonej I. Z. kary pozbawienia wolności, przejawiającą się nieuwzględnieniem pełnej przywłaszczonej przez oskarżonego kwoty, a w konsekwencji opierając się na błędnych ustaleniach – wydaniem rażąco niskiego wyroku, 2. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia polegający na błędnym przyjęciu, że oskarżony, działając jako pełnomocnik B. L., nie rozliczył się z nią z kwoty 79518,14 zł, podczas gdy w rzeczywistości oskarżony przywłaszczył środki pieniężne w łącznej kwocie 91644,99 zł, 3. obrazę art. 424 § 1 k.p.k. poprzez nie wskazanie, jakie fakty Sąd uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, w szczególności nie wskazał na czym oparł swoje rozstrzygnięcie w przedmiocie zmiany wartości przywłaszczonych przez oskarżonego rzeczy ruchomych w postaci środków finansowych.
W konkluzji apelacji skarżący wniósł o zmianę opisu czynu poprzez ustalenie, iż oskarżony przywłaszczył sobie powierzone mu przez B. L. rzeczy ruchome w postaci środków pieniężnych w łącznej kwocie 91644,99 zł, a w konsekwencji zmianę orzeczenia poprzez orzeczenie wobec oskarżonego kary surowszej, oraz zasądzenie kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, wniósł o uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz przyznanie kosztów zastępstwa prawnego.
W apelacji osobistej oskarżyciela posiłkowa B. L. podniosła tożsame zarzuty co jej pełnomocnik, a nadto zakwestionowała przyjętą przez Sąd I instancji kwalifikację prawną. Stawiając powyższe zarzuty wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniesione apelacją są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów postulujących obrazę przepisów prawa procesowego. W realiach niniejszej sprawy brak jest jakichkolwiek podstaw do postawienia Sądowi meriti tego rodzaju zarzutów. Ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji oparte zostały o wszechstronną, wnikliwą i kompleksową analizę ujawnionych w sprawie dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej i logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów, chronionej treścią art. 7 k.p.k.
Natomiast lektura uzasadnienia sporządzonego przez Sąd orzekający dowodzi, że jest ono szczegółowe i odniesiono się w nim do wszystkich dowodów przeprowadzonych na rozprawie, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, w sposób przewidziany treścią art. 424 k.p.k. Sąd Odwoławczy w pełni się z nim utożsamia, wobec czego czuje się zwolniony od ponownego szczegółowego przywoływania tych samych okoliczności. Zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów może zostać uznany za słuszny tylko wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, bądź jest rezultatem oceny obarczonej nieuprawnioną dowolnością.
Zarzut taki nie może się sprowadzać do zwykłej polemiki z ustaleniami Sądu, lecz do wykazania jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się Sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom Sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o naruszeniu przez Sąd zasady swobodnej oceny dowodów. Apelacje oskarżycielki posiłkowej i jej pełnomocnika w zakresie podniesionych zarzutów obrazy przepisów postępowania, podejmują w gruncie rzeczy jedynie gołosłowną polemikę z prawidłowymi ustalenia Sądu Rejonowego, prezentując nader wybiórczą i subiektywną ocenę dowodów oraz poczynionych na ich podstawie ustaleń.
Przywołane argumenty żadną miarą nie mogą przekonywać co do tego, iżby dowody, które stanowiły dla Sądu I instancji podstawę ustaleń faktycznych ocenione zostały w wadliwy sposób i obarczone były takimi mankamentami. Tymczasem to właśnie apelujący usiłują w sposób dowolny wykazać prawdziwość tez postawionych w swych środkach odwoławczych, zasadzając je wyłącznie na własnych subiektywnych ocenach i przekonaniach, natomiast przywołana tamże argumentacja, z przytoczonych powodów, w żaden sposób nie może zostać uznana za uprawnioną z punktu widzenia zasady swobodnej oceny zgromadzonych dowodów, prawidłowego rozumowania, a także wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.
Analiza dowodów przeprowadzonych przez Sąd orzekający przekonuje, że w kwestiach istotnych w sprawie, niedających się jednoznacznie ustalić na podstawie dowodów osobowych kluczowe były dowody nieosobowe. To na ich podstawie Sąd ustalił kwotę przywłaszczonych pieniędzy. W przekonaniu Sądu Odwoławczego własne, nieprecyzyjne wyliczenia przedstawione przez pokrzywdzoną były nie wystarczające do poczynienia niebudzących wątpliwości ustaleń. Zarzut oskarżycielki posiłkowej przyjęcia przez Sąd I instancji niewłaściwej kwalifikacji prawnej jest również niezasadny.
W niniejszej sprawie w żaden sposób nie wykazano, aby oskarżonemu towarzyszył zamiar doprowadzenia pokrzywdzonej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem i aby w tym celu, świadomie wprowadził ją w błąd. Chybiony okazał się także zarzut obrazy prawa procesowego sformułowany w apelacji osobistej oskarżonego. Kontrola instancyjna nie wykazała, aby przysługujące mu prawo do obrony zostało w jakikolwiek sposób bezprawnie uszczuplone. I. Z. pomimo złożenia oświadczenia na rozprawie w dniu 29 maja 2014 r., że nie słyszy, reagował na pytania Sądu.
Przedstawione przez niego tłumaczenie w tym zakresie słusznie zostało przez Sąd I instancji uznane za niewiarygodne. W warunkach panujących na sali rozpraw, nie można na podstawie obserwacji samych tylko gestów wywnioskować pytań kierowanych do oskarżonego przez Sąd. Ostatni z podniesionych przez skarżącego zarzutów obrazy prawa procesowego (art. 424 k.p.k.) również należy uznać za niezasadny. O trafności zapadłego w sprawie orzeczenia nie decyduje uzasadnienie, lecz materiał dowodowy stanowiący jego podstawę. Pisemne motywy w ramach kontroli odwoławczej stanowią jedynie punkt wyjścia do zbadania zasadności rozstrzygnięcia i jest oczywiste, że tak jak będąc formalnie nienaganne, nie mogą przesłaniać wad wyroku nie znajdującego podstaw w materiale dowodowym, tak też wadliwe uzasadnienie nie może przesądzać niezbędności korekty dyspozytywnej części orzeczenia.
W realiach niniejszej sprawy zaskarżony wyrok odpowiada prawu i przede wszystkim jest sprawiedliwy. Zgodne z wytycznymi zawartymi w art. 424 k.p.k. jest również sporządzone uzasadnienie. Zawiera ono wskazanie, jakie fakty Sąd uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Sąd wyjaśnił także podstawę prawną wyroku. Nie mają racji oskarżycielka posiłkowa i jej pełnomocnik podnosząc rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności.
Wymierzona kara w żadnym wypadku nie może być uznana za karę rażąco niewspółmierną. Orzekając o karze Sąd Rejonowy należycie uwzględnił wszystkie okoliczności wpływające na jej ostateczny kształt wskazane w art. 53 kk i dał temu wyraz w części merytorycznej uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji w sposób dostateczny zaakcentował, dlaczego wymierzył oskarżonemu karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Z powyższych względów Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do wzruszenia zaskarżonego wyroku i orzekł, jak w punkcie I sentencji.
Orzeczenie o zasądzeniu kwot po 619,92 zł za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym uzasadnia § 14 ust. 2 pkt. 4 oraz § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2002, Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.). Mając na uwadze sytuację majątkową i osobistą skarżących, Sąd na mocy art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił ich z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego i przejął je na rachunek Skarbu Państwa.