Court dismissed appeal on adverse possession claim, ruling claimant lacked good faith ownership. Appeal rejected due to lack of good faith possession. Court upheld lower court's finding of bad faith. Claimant failed to prove good faith ownership required for acquisition.

Sygn. akt II Ca 210/15 POSTANOWIENIE Dnia 3 września 2015 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Wojciech Vogt (spr.) Sędziowie: SSO Henryk Haak SSO Marian Raszewski Protokolant: st. sekr. sąd. Jolanta Bąk po rozpoznaniu w dniu 03 września 2015r. w Kaliszu na rozprawie sprawy z wniosku K. T. z udziałem K. M., R. M., B. M., D. O. o zasiedzenie na skutek apelacji wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Rejonowego w Kępnie VI Zamiejscowego Wydziału Cywilnego z siedzibą w O. z dnia 17 grudnia 2014r. sygn. akt VI Ns 461/13 p o s t a n a w i a:

1. oddalić apelację, 2. zasądzić od K. T. na rzecz B. M., D. O., K. M. i R. M. kwotę 1800 zł powiększona o 23 % podatek od towarów i usług, tytułem opłacenia pomocy prawnej udzielonej z urzędu wskazanym uczestnikom przez adwokata P. W.. II Ca 210/15

UZASADNIENIE

Wnioskodawczyni K. T. złożyła wniosek o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie własności nieruchomości położonych w: - T., oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki o numerach (...) o łącznej powierzchni 10.75.00 ha, dla których Sąd Rejonowy w Kępnie IX Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą (...), - S., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka numer (...) o powierzchni 6.66.00 ha, dla której Sąd Rejonowy w Kępnie IX Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą (...).

Uczestnicy postępowania B. M., D. O. K. M. i R. M. wnieśli o oddalenie wniosku. Sąd Rejonowy w Kępnie VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedziba w O. postanowieniem z dnia 17 grudnia 2014 r. oddalił wniosek i orzekł o kosztach postepowania. Apelację od tego rozstrzygnięcia złożyła wnioskodawczyni zarzucając naruszenie prawa materialnego – art. 172 k.c. i bezpodstawne przyjęcie, że wnioskodawczyni nie była samoistnym posiadaczem nieruchomości i że nie posiadała jej w dobrej wierze. W oparciu o te zarzuty wniosła o zmianę postanowienie i uwzględnienie wniosku.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne i rozważania dokonane przez Sąd Rejonowy i uznaje je za własne. W takiej sytuacji gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji i aprobuje dotychczasowe ustalenia, nie musi ich powtarzać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, Lex nr 966804; orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1935 r., C III 680/34. Zb. Urz. 1936, poz. 379, z dnia 14 lutego 1938 r.., C II 21172/37, Przegląd Sądowy 1938, poz. 380 i z dnia 19 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., I CSK 147/05).

Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ocena czy wnioskodawczyni była posiadaczem w dobrej wierze. Jeśli bowiem przyjmiemy - jak tego chce wnioskodawczyni - że była ona samoistnym posiadaczem nieruchomości opisanych we wniosku i to od miesiąca grudnia 1982 r. to nabycie przez nią własności tej nieruchomości byłoby możliwe tylko w sytuacji gdyby była ona samoistnym posiadaczem w dobrej wierze. Zgodnie bowiem z treścią art. 172 k.c. obowiązującą od 1.10.1990 r. posiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie). .

Po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze. Wnioskodawczyni w dniu wejścia w życie tej zmiany – czyli w dniu 1.10.1990 r. – nie nabyła jeszcze własności i mogłaby to zrobić na warunkach określonych w zmienionych przepisach ( (...), III CRN 89/9 i art. 9 ZmKC z 28.7.1990 r.). Gdyby była samoistna posiadaczką w dobrej wierze to nabyłaby własność w dniu 1 grudnia 2002 roku ( 20 lat od chwili objęcia w samoistne posiadanie). Gdyby zaś była samoistna posiadaczką w złej wierze to nabyłaby własność w dniu 1 grudnia 2012 r. gdyby nie przerwa biegu zasiedzenia.

Powództwo właścicieli nieruchomości o jej wydanie przerywa bieg zasiedzenia. Właściciele nieruchomości wnieśli o wydanie odpowiednio w dniu 14 maja 2012 r. i 24 maja 2012 r. – sprawy VI C 135/13 SR. w O. i I C 730/12 S.O. w K.. Natomiast prawidłowe są ustalenia Sądu Rejonowego, że wnioskodawczyni nie była posiadaczem w dobrej wierze. Gdyby przyjąć za prawdziwe twierdzenia wnioskodawczyni, że właściciel gospodarstwa M. M.przekazał jej i mężowi całe gospodarstwo na własność nieformalna umową i ono posiadała je nieprzerwania i traktowała jak swoja własność dając temu wyraz na zewnątrz, to nie czyni to z niej posiadacza w dobrej wierze, choć posiadanie takie posiada cechy posiadania samoistnego.

Obecnie w orzecznictwie i literaturze powraca się zdecydowania do wąskiego pojęcia dobrej wiary i przyjmuje się, że dobra wiara posiadacza występuje wtedy, gdy z przyczyn usprawiedliwionych (a wiec bez niedbalstwa) nie wie on o tym, że nie przysługuje mu prawo własności. Takiego warunku nigdy nie spełnia nieformalny nabywca (por. Rafał Morek, /w/ Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I, redaktor Konrad Osajda, Warszawa 2013, s. 1015 i cytowane tam bogate orzecznictwo SN.). Wnioskodawczyni nie nabyła więc własności przedmiotowej nieruchomości przez zasiedzenie.

Mając na uwadze powyższe okoliczności należało, zgodnie z art. 385 k.p.c., orzec jak w sentencji.