Civil appeal dismissed; creditor's request for security procedure costs rejected due to procedural timing and lack of voluntary payment proof.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Gorzów Wielkopolski ordered the debtor to pay security procedure costs, which the creditor successfully appealed to the Regional Court in Szczecin. The debtor argued the security procedure was unjustified and that they voluntarily paid the debt, but failed to provide evidence of voluntary payment or challenge the bailiff's actions. The court dismissed the appeal because the creditor met the strict two-week deadline for claiming costs and the debtor did not substantiate their claims regarding the initiation of the security procedure.
Legislator headnote
AI generatedArt. 745 § 1 k.p.c.; Art. 385 k.p.c. in conjunction with Art. 397 § 2 k.p.c.: Costs of security proceedings established by bailiff decisions are treated as part of the main proceedings; a creditor must file a claim within two weeks of the bailiff's decision becoming effective, and a debtor's failure to prove voluntary payment or challenge the bailiff's actions precludes a reversal of the cost award.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygnatura akt VIII Gz 37/13 POSTANOWIENIE Dnia 28 września 2015 roku Sąd Okręgowy w Szczecinie Wydział VIII Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Krzysztof Górski Sędziowie: SSO Anna Budzyńska SSO Leon Miroszewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 28 września 2015 roku w Szczecinie na posiedzeniu niejawnym w sprawie z wniosku (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. przy udziałem Firma (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w L. o zapłatę na skutek zażalenia uczestnika na postanowienie Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 sierpnia 2014 roku, sygnatura akt V GCo 177/14 postanawia: oddalić zażalenie. SSO Anna Budzyńska SSO Krzysztof Górski SSO Leon Miroszewski
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2014 roku Sąd Rejonowy w Gorzowie Wielkopolskim zasądził od dłużnika Firma (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w L. na rzecz wierzyciela (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 952,30 złotych tytułem kosztów postępowania zabezpieczającego oraz kwotę 600 złotych tytułem kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu zabezpieczającym w sprawie V GNc 591/14. Postanowienie to zostało wydane na wniosek wierzyciela złożony w dniu 13 sierpnia 2014 roku (data nadania).
Do wniosku zostały załączone postanowienia Komornika M. P. z dnia 23 czerwca 2013 roku o ustaleniu kosztów postępowania zabezpieczającego i ustaleniu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu zabezpieczającym z poświadczeniem prawomocności na dzień 4 sierpnia 2014 roku. Jako podstawę rozstrzygnięcia Sąd Rejonowy wskazał przepis art. 745 § 1 k.p.c. Dłużnik wniósł zażalenie na to postanowienie domagając się jego uchylenia i zasądzenia zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Zarzucił naruszenie art. 745 k.p.c. przez jego błędne zastosowanie w sytuacji gdy dłużnik dobrowolnie uiścił należność z postępowanie zabezpieczające zostało bezpodstawnie wszczęte mimo tego, a dodatkowo czynności komornika zostały w tym zakresie zaskarżone.
Wierzyciel nie złożył odpowiedzi na zażalenie.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 492 § 1 k.p.c. nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym stanowi tytuł zabezpieczenia, wykonalny bez nadawania mu klauzuli wykonalności. Tym samym powód po uzyskaniu nakazu zapłaty może realizować ten tytuł według swojego uznania, rzecz jasna o ile zachodzi potrzeba jego wykonania. O ile z wykonaniem tytułu zabezpieczenia wiążą się koszty, to powód może domagać się ich zwrotu. Rozstrzygając wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa w postępowaniu zabezpieczającym Sąd Rejonowy właściwie zastosował art. 745 § 1 k.p.c., zgodnie z którym o kosztach postępowania zabezpieczającego rozstrzyga się w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, a o kosztach postępowania zabezpieczającego później powstałych rozstrzyga na wniosek strony sąd, który udzielił zabezpieczenia.
Należy stwierdzić, że koszty te zostały przyznane w oparciu o postanowienia komornicze, których znaczenie polega na tym, że wskazują one wysokość kosztów w postępowaniu zabezpieczającym. Koszty postępowania zabezpieczającego należy traktować jako element kosztów postępowania, w którym został wydany tytuł zabezpieczenia, toteż należy do nich stosować przepisy art. 98-110 k.p.c. Wobec ustalenia kosztów postępowania zabezpieczającego po zakończeniu postępowania co do istoty, dopiero od tej chwili można było mówić o kosztach powstałych w związku z udzieleniem i wykonaniem zabezpieczenia.
W przepisie art. 745 § 1 k.p.c. pominięto określenie terminu, w jakim powinien być złożony wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zabezpieczającego powstałych po wydaniu przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. W tej sytuacji wskazuje się w doktrynie na potrzebę analogicznego stosowania terminu określonego w art. 745 § 2 k.p.c. Tym samym przyjąć trzeba, że wierzyciel jest zobowiązany złożyć wniosek o przyznanie tych kosztów w terminie dwutygodniowym liczonym od dnia uprawomocnienia się postanowienia komornika o ustaleniu kosztów postępowania zabezpieczającego (tak Dariusz Zawistowski, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego – Postępowanie zabezpieczające, Oficyna 2007).
Wierzyciel spełnił ten wymóg. Odnosząc się do twierdzeń zażalenia co do braku podstaw do wszczęcia postępowania zabezpieczającego na podstawie nakazu zapłaty w sprawie o sygnaturze V GNc 591/14 należy stwierdzić, że skarżący tych faktów nie wykazał. W szczególności nie może o tym świadczyć pismo skarżącego z dnia 5 maja 2014 roku do Komornika M. P.. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie wynika z niego, że pozwana samodzielnie uiściła kwotę zasądzoną wzmiankowanym nakazem. Jego treść wskazuje raczej na to, że stało się to na skutek wykonania zabezpieczenia.
Skarżący nie przedstawił dowodu wpłaty, która mogłaby świadczyć o dobrowolnym wykonaniu nakazu zapłaty. Niezależnie od tego skarżący nie wykazał również twierdzenia o zaskarżeniu czynności komornika ze skutkiem dla wysokości kosztów postępowania zabezpieczającego należnych wierzycielowi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji. SSO Anna Budzyńska SSO Krzysztof Górski SSO Leon Miroszewski (...) 1) (...) 2) (...) 3) (...)