Legislator Case Law & Legislation
VIII U 3906/14 AI generated

Court allows early retirement for driver proving heavy truck work via witness testimony despite missing official documents.

Case Number VIII U 3906/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The court reversed the Social Insurance Agency's denial of early retirement by granting the claimant reduced-age pension rights effective May 12, 2014. The agency had rejected the claimant's 15-year period of heavy truck driving due to a lack of official employment records, relying solely on the claimant's own statement. The court ruled that witness testimonies and personal records were sufficient to establish the nature of the work, overriding the strict requirement for official documents.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.: periods of employment in special conditions or special character may be established in appeal proceedings using means of evidence other than employer certificates, focusing on the actual nature of the work rather than the job title.

Keywords

AI generated
early retirement pension special working conditions heavy truck driver witness testimony evidence social insurance appeal employment records missing reduced age retirement

Cited Legislation

AI generated
Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze
art. 477 14 § 2 k.p.c.
Przy ustaleniu, że odwołujący wykazał 15 lat pracy w warunkach szczególnych orzeczono jak wyroku na podstawie w/w przepisów i art. 477 14 § 2 k.p.c. i przyznano mu prawo do wcześniejszej emerytury od dnia 12 maja 2014 r., tj.
art. 98 § 1 kpc
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 kpc w zw.

Cited Case Law

AI generated
III UZP 48/84
III UZP 48/84, LEX nr 14630 oraz w uchwale z dnia 10 marca 1984 r., III UZP 6/84, LEX nr 14625: „okresy zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przewidziane rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7.02.1983 r.
III UZP 6/84
III UZP 48/84, LEX nr 14630 oraz w uchwale z dnia 10 marca 1984 r., III UZP 6/84, LEX nr 14625: „okresy zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przewidziane rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7.02.1983 r.
I UK 210/07
Supreme Court allows pension claim by clarifying that short training periods do not break continuous special work conditions.
III UK 66/07
wyroki Sądu Najwyższego: z 22 stycznia 2008 r., I UK 210/07; z 6 grudnia 2007 r., III UK 66/07; z 4 października 2007 r., I UK 111/07; z 19 września 2007 r., III UK 38/07; z 14 września 2007 r., III UK 27/07).
I UK 111/07
Supreme Court quashes appeal ruling for insufficient evidence on special work conditions in early pension case.
III UK 38/07
Supreme Court dismissed pension claim; full-time work in special conditions required for early retirement eligibility.
III UK 27/07
Supreme Court rules only seasonal months count for early retirement when work is full-time in special conditions.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

ODPIS Sygn. akt VIII U 3906/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 sierpnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie : Przewodniczący SSR del. do SO Maciej Nawrocki Protokolant st. prot. sąd. Magdalena Pelz po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2015 r. w Poznaniu odwołania L. H. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. z dnia 20 czerwca 2014r., znak: (...) w sprawie L. H. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. o emeryturę 1. Zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje odwołującemu prawo do emerytury przy wieku obniżonym z tytułu pracy w warunkach szczególnych od dnia 12 maja 2014r., 2. Zasądza od pozwanego organu rentowego na rzecz odwołującego kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. /-/ Maciej Nawrocki

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 czerwca 2014 r., znak (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P., na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.; dalej: ustawa emerytalno-rentowa) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r., Nr 8, poz. 43ze zm.; dalej: rozporządzenie z dnia 07.02.1983 r), po rozpoznaniu wniosku złożonego w dniu 19 maja 2014 r., odmówił L.

H. prawa do emerytury. Uzasadniając wskazał, iż ubezpieczony udowodnił okres ubezpieczenia wynoszący 28 lat, 0 miesięcy i 13 dni okresów składkowych i nieskładkowych. Nadto organ rentowy uwzględnił do stażu pracy w szczególnych warunkach 14 lat, 8 miesięcy i 18 dni z tytułu zatrudnienia od 25 listopada 1983 r. do 31 grudnia 1998 r. z wyłączeniem okresów nieskładkowych. Natomiast do okresów pracy w szczególnych warunkach organ rentowy nie uwzględnił zatrudnienia od 4 listopada 1975 r. do 16 marca 1983 r. na stanowisku kierowcy, gdyż z przedłożonych dokumentów nie wynika, że L.

H. był kierowcą samochodu o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. /vide decyzja w aktach ZUS/ Dnia 3 lipca 2014 r., w formie i terminie przewidzianym prawem, L. H. złożył odwołanie od powyższej decyzji. W uzasadnieniu odwołujący podał, iż w okresie od 4 listopada 1975 r. do 16 marca 1983 r. pracował jako kierowca samochodu ciężarowego o masie całkowitej powyżej 3,5 tony, co spełnia wymogi z działu VIII pkt 2 wykazu A stanowiące załącznik do rozporządzenia rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. Odwołujący wskazał także, iż powyższą okoliczność mogą potwierdzić zeznania świadków:

K. G. i B. Ł.. /vide odwołanie k. 2 akt/ W odpowiedzi na odwołanie, organ rentowy przytoczył argumentację prawną i faktyczną zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie odwołania. /vide odpowiedź na odwołanie k. 3-4 akt/ Sąd ustalił następujący stan faktyczny: L. H. urodził się dnia (...) Nie jest członkiem OFE. Odwołujący legitymuje się okresem ubezpieczenia wynoszącym na dzień 31 grudnia 1998 r. 27 lat + 7 m-cy + 19 dni okresów składkowych oraz 0 lat + 4 m-ce + 24 dni okresów nieskładkowych, co łącznie stanowi 28 lat + 0 m-cy + 13 dni. bezsporne Pozwem z dnia 10 marca 2014 r. odwołujący wniósł o sprostowanie świadectwa pracy wydanego w dniu 7 kwietnia 1983 r. przez Przedsiębiorstwo (...) S.A. w P., który jest następcą prawnym Przedsiębiorstwa (...) w P., przez zamieszczenie w nim informacji, ze w okresie od 4 listopada 1975 r. do 16 marca 1983 r.

świadczył pracę jako kierowca samochodu ciężarowego o ładowności powyżej 3,5 tony. Postanowieniem z dnia 14 maja 2014 r. Sąd Rejonowy w Pile zawiesił postępowanie na zgodny wniosek stron, a postanowieniem z dnia 1 czerwca 2015 r. umorzył postępowanie wobec nie zgłoszenia przez strony wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. dowód: akta IV P 76/14 Sądu Rejonowego w Pile Dnia 19 maja 2014 r. odwołujący złożył wniosek o przyznanie emerytury przy wieku obniżonym z tytułu pracy w warunkach szczególnych. Do wniosku tego odwołujący załączył:

– świadectwo pracy z dnia 7 kwietnia 1983 r. wystawione przez Przedsiębiorstwo (...) w P. – Ekspozytura P., w którym wskazano, iż był zatrudniony od 4 listopada 1975 r. do 16 marca 1983 r. na stanowisku kierowcy, – prawo jazdy, w którym wskazano, iż odwołujący posiada uprawnienia na kategorię A, B, C i E, – umowę o prace z dnia 6 listopada 1975 r., na podstawie której odwołujący został zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) w P. i powierzono mu obowiązki kierowcy samochodowego. Decyzją z dnia 20 czerwca 2014 r. organ rentowy odmówił odwołującemu przyznania prawa do emerytury, ze względu na brak wymaganych 15 lat pracy w szczególnych warunkach. dowód: dokumenty w aktach emerytalnych i rentowych odwołującego W okresie od 4 listopada 1975 r. do 16 marca 1983 r. odwołujący był zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) w P..

Powierzono mu obowiązki kierowcy samochodowego. Podejmując zatrudnienie w w/w przedsiębiorstwie odwołujący posiadał już prawo jazdy uprawniające do zawodowego prowadzenia wszelkich pojazdów, pociągów drogowych oraz motocykli z wyjątkiem autobusów z przyczepą osobową od dnia 23 czerwca 1975 r. W dniu 4 listopada 1975 r. odwołującemu przekazano wyciąg z instrukcji o postępowaniu przy wypadkach samochodowych. W Przedsiębiorstwie (...) w P. odwołujący jeździł wyłącznie samochodem marki S. 29, a także S. (...). Były to samochody ciężarowe powyżej 3,5 tony i różniły się tylko silnikiem.

Odwołujący przewoził tymi samochodami pracowników oraz przepusty, szczudła, słupy, studzienki kablowe, rury metalowe, a więc wszelkie materiały budowalne potrzebne do budowy kanalizacji i lin napowietrznych. W kabinie mieściło się 8 pracowników. Gdy przewoził słupy, do samochodu była doczepiana specjalna przyczepa na dwóch kołach, tak aby słupy się zmieściły. W przypadku awarii samochodu odwołujący zostawiał swój samochód w warsztacie, a otrzymywał drugi taki sam samochód. Po wykonaniu pracy, odwołujący codziennie przedstawiał kartę drogową kierownikowi działu wykonawstwa, J.

M., w zakładzie telekomunikacji w P., które dzierżawiło samochody z Przedsiębiorstwa (...) w P.. Potwierdzał on swoim podpisem wykonaną pracę. dowód: akta osobowe odwołującego w aktach IV P 76/14 Sadu Rejonowego w Pile (k. 56); akta osobowe świadków B. Ł. i K. G. (k. 24); zeznania świadków: K. G. (k. 29v), B. Ł. (k. 29v), J. M. (k. 31); zeznania odwołującego (k.

31) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonych dokumentów, zeznań świadków oraz zeznań odwołującego. Sąd uznał za wiarygodne w całości dokumenty zabrane w aktach organu rentowego oraz aktach sprawy albowiem zostały one sporządzone przez kompetentne organy, w zakresie przyznanych im upoważnień i w przepisanej formie. Autentyczność i wiarygodność tych dokumentów nie była kwestionowana przez strony, a Sąd nie znalazł podstaw, by czynić to z urzędu zatem na dokumentach tych oparto ustalenia faktyczne. W szczególności Sąd uznał za w pełni wiarygodne dokumenty dotyczące zatrudnienia odwołującego w Przedsiębiorstwie (...) w P. na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego.

Sąd uznał za spójne i konsekwentne zeznania świadków K. G., B. Ł. i J. M.. Świadkowie potwierdził fakt pracy odwołującego jako kierowcy samochodu ciężarowego o masie powyżej 3,5 tony – S. (...) i 28, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od 4 listopada 1975 r. do 16 marca 1983 r., z tytułu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) w P.. Świadek J. M. potwierdził, że odwołujący w w/w okresie przedstawił mu karty drogowe, które osobiście podpisywał. Stanowiły one potwierdzenie wykonanej przez odwołującego pracy.

Nadto świadek K. G. wskazał, iż w przypadku awarii odwołujący otrzymywał drugi tak sam samochód, tj. o masie powyżej 3,5 tony. Natomiast świadek B. Ł. zapamiętał, iż odwołujący woził go na budowy, a po odejściu L. H. z przedsiębiorstwa dostał jego samochód. Świadkowie wskazali także, iż odwołujący w tym czasie nie miał dłuższych przerw w pracy oraz obowiązki kierowcy wykonywał w pełnym wymiarze czasu pracy. Za w pełni wiarygodne Sąd uznał zeznania odwołującego, które tworzyły zwartą i logiczną całość oraz korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie, w tym z dokumentami oraz zeznaniami przesłuchanych świadków.

W sposób przekonywujący i rzeczowy odwołujący wyjaśnił na czym polegała jego praca jako kierowcy samochodu ciężarowego.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 ust. 1 ustawy emerytalno-rentowej, emerytura przy obniżonym wieku przysługuje ubezpieczonym, którzy łącznie spełnią poniższe wymogi: – mężczyzna osiągnie wiek lat 60, – w dniu wejścia w życie ustawy, czyli na dzień 1.01.1999 r. posiada:

a) okres składkowy i nieskładkowy w ilości co najmniej 25 lat, b) z czego co najmniej przez 15 lat wykonywał pracę w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze – nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego, a jeżeli przystąpił – złoży wniosek o przekazanie zgromadzonych środków na rachunku za pośrednictwem Zakładu na dochody budżetu państwa. Kwestią sporną było to, czy odwołujący może domagać się przyznania emerytury i z to z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Bezsporne w niniejszej sprawie było to, iż:

1. odwołujący w dniu 12 maja 2014 r. ukończył 60 lat, 2. na dzień 1.01.1999 posiada 25 lat stażu ubezpieczeniowego, 3. nie przystąpił do OFE. Sporne natomiast w sprawie było to, czy odwołujący legitymuje się 15 letnim stażem pracy w warunkach szczególnych – organ rentowy nie uznał bowiem okresu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) w P.. Natomiast poza sporem pozostawało to, iż odwołujący udowodnił 14 lat, 8 miesięcy i 18 dni pracy w szczególnych warunkach z tytułu zatrudnienia od 25 listopada 1983 r. do 31 grudnia 1998 r. z wyłączeniem okresów nieskładkowych.

Zatrudnienie w szczególnych warunkach czy w szczególnym charakterze interpretuje się tak, jak to było wymagane w przepisach dotychczasowych do nabycia emerytury w obniżonym wieku. Przepisami dotychczasowymi w rozumieniu art. 184 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalno-rentowej jest rozporządzenie z dnia 07.02.1983 r. wraz z załącznikiem. Zgodnie z § 2 rozporządzenia z dnia 07.02.1983 r. okresami pracy, uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu, są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.

Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 07.02.1983 r. – rozporządzenie stosuje się do pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, wymienione w § 4-15 rozporządzenia oraz w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia, zwanych dalej "wykazami". Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 07.02.1983 r., okresy pracy w szczególnych warunkach, na podstawie posiadanej dokumentacji, stwierdza zakład pracy w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w świadectwie pracy.

Judykatura pozwala jednak na dowodzenie, że praca była wykonywana w szczególnych warunkach, także środkami dowodowymi innymi, niż wskazane w § 2 ust. 2 rozporządzenia. Jak bowiem wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 maja 1985 r. III UZP 5/85, LEX nr 14635 w postępowaniu przed okręgowymi zakładami pracy i ubezpieczeń społecznych w sprawach o świadczenia emerytalno-rentowe dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, jeżeli zainteresowany wykaże, że nie może przedstawić zaświadczenia z zakładu pracy z powodu likwidacji zakładu pracy lub zniszczenia dokumentów dotyczących takiego zatrudnienia.

Przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków nie jest dopuszczalne w postępowaniu przed organem rentowym (teza powołanej uchwały SN). Jak wskazał bowiem Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 27 maja 1985 r., Sąd jest uprawniony do przeprowadzenia dowodu ze świadków na okoliczność takiego zatrudnienia – jeżeli okaże się, że jest to konieczne dla wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Dowód z zeznań świadków podlega ocenie Sądu na tle okoliczności sprawy i treści zebranego materiału dowodowego. Nie można bowiem – podkreśla SN – przypisać ustawodawcy zamiaru, ażeby tak istotne kwestie, mające wpływ na ustalenie prawa do świadczeń emerytalno – rentowych, powierzył tyko zakładom pracy, skoro jest notoryjnie znane, że zakłady pracy często nie posiadają dokumentacji z uwagi na upływ czasu, reorganizację lub zniszczenie z innych przyczyn.

Prowadziłoby to w wielu przypadkach do przyznania pracownikom, którzy byli zatrudnieni w warunkach szczególnych lub szczególnym charakterze, zaniżonych świadczeń, a nawet pozbawienia świadczeń. Podobny pogląd wyraził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 21 września 1984 r. III UZP 48/84, LEX nr 14630 oraz w uchwale z dnia 10 marca 1984 r., III UZP 6/84, LEX nr 14625: „okresy zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przewidziane rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7.02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze mogą być ustalane w postępowaniu odwoławczym także innymi środkami dowodowymi niż dowód z zaświadczenia zakładu pracy.” Dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy.

Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 22 stycznia 2008 r., I UK 210/07; z 6 grudnia 2007 r., III UK 66/07; z 4 października 2007 r., I UK 111/07; z 19 września 2007 r., III UK 38/07; z 14 września 2007 r., III UK 27/07).

Na podstawie zgromadzonych dokumentów, w szczególności akt osobowych odwołującego oraz na podstawie zeznań świadków i odwołującego Sąd ustalił, że odwołujący pracując na stanowisku kierowcy w okresie – nieprzerwanie – od 4 listopada 1975 r. do 16 marca 1983 r. wykonywał pracę w warunkach szczególnych określoną w Dziale VIII W transporcie i łączności, pod poz. 2 prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, specjalizowanych, specjalistycznych (specjalnych), pojazdów członowych i ciągników samochodowych balastowych, autobusów o liczbie miejsc powyżej 15, samochodów uprzywilejowanych w ruchu w rozumieniu przepisów o ruchu na drogach publicznych, trolejbusów i motorniczych tramwajów, wykazu A stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 07.02.1983 r.

Powyższe oznacza zatem to, iż odwołujący spełnił trzeci z warunków przyznania prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym, czyli 15 lat pracy w warunkach szczególnych, uwzględniając okresy: – od 4 listopada 1975 r. do 16 marca 1983 r. (7 lat, 4 miesiące, 12 dni), – od 25 listopada 1983 r. do 31 grudnia 1998 r. (14 lat, 8 miesięcy, 18 dni) – z wyłączeniem okresów nieskładkowych, łącznie – 22 lata, 1 miesiąc, 0 dni. Przy ustaleniu, że odwołujący wykazał 15 lat pracy w warunkach szczególnych orzeczono jak wyroku na podstawie w/w przepisów i art. 477 14 § 2 k.p.c. i przyznano mu prawo do wcześniejszej emerytury od dnia 12 maja 2014 r., tj. od dnia ukończenia 60 roku życia – punkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 kpc w zw. § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 roku, poz. 490 ze zm.) – punkt 2 sentencji wyroku. /-/ Maciej Nawrocki