Legislator Case Law & Legislation
VIII U 2418/13 AI generated

Court allows late appeal for pension rights due to lawyer's illness and statutory protection of vested rights.

Case Number VIII U 2418/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The court granted the insured's appeal for early retirement despite the appeal being filed after the statutory deadline. The insured had already met the required special service conditions by December 31, 1998, creating a vested right to pension that the legislature could not retroactively alter. The court found the late filing was not excessive because it resulted from the lawyer's hospitalization for pneumonia, which was independent of the insured's will. Consequently, the court reversed the Social Insurance Institution's refusal and awarded the pension starting July 11, 2013.

Legislator headnote

AI generated

Art. 32 ust. 1a pkt 1 ustawy emerytalno-rentowej; Art. 477 9 § 3 k.p.c.: The legislature's guarantee of pension rights for those meeting special service conditions by the transition date precludes retroactive recalculation of service periods, and a late appeal is admissible if the delay was not excessive and caused by circumstances independent of the appellant.

Keywords

AI generated
vested pension rights late filed appeal excessive delay special service conditions independent cause delay social insurance law procedural time limit

Cited Legislation

AI generated
Art. 32 ust. 1a pkt 1 ustawy emerytalno-rentowej
1a pkt 1 obowiązujących po dniu 1 lipca 2004 r.” Sąd Okręgowy podziela zaprezentowaną wykładnię przepisu art. 32 ust. 1a pkt 1 ustawy emerytalno-rentowej.
Art. 477 9 § 3 k.p.c.
Uwzględnił Sąd przepis art. 477 9 § 3 k.p.c. zgodnie, z którym Sąd nie odrzuca odwołania złożonego po terminie jeśli przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się.
Art. 477 14 § 2 k.p.c.
Podzielając to stanowisko Sąd orzekł na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. i zmienił zaskarżoną decyzję odmawiającą prawa do emerytury przyznając ubezpieczonej emeryturę od 11 lipca 2013 roku – zgodnie z zakresem odwołania sprecyzowanym na rozprawie.
Art. 98 k.p.c.
O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. Ustalając wysokość kosztów radcy prawnego Sąd miał na uwadze nakład pracy i zawiłość sprawy.
art. 98 k.p.c
O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VIII U 2418/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 marca 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Patrycja Bogacińska-Piątek Protokolant: Agata Kędzierawska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2014 r. w Gliwicach sprawy H. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o prawo do emerytury na skutek odwołania H. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 1 sierpnia 2013 r. nr (...) 1. zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonej H. K. prawo do emerytury począwszy od 11 lipca 2013 roku;

2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. na rzecz ubezpieczonej kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. (-) SSO Patrycja Bogacińska-Piątek Sygn. akt VIII U 2418/13

UZASADNIENIE

Decyzją z 1 sierpnia 2013 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił ubezpieczonej H. K. prawa do emerytury. W uzasadnianiu organ rentowy podał, że ubezpieczona nie udokumentowała 15 lat pracy w warunkach szczególnych na dzień 31 grudnia 1998 roku, a jedynie 14 lat, 10 miesięcy i 18 dni. W odwołaniu ubezpieczona domagała się zmiany zaskarżonej decyzji i przyznania jej prawa do emerytury. W uzasadnieniu podniosła, że ma odpowiedni staż pracy. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o odrzucenie odwołania ponieważ zostało złożone po terminie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny: H. K. urodziła się (...). Ubezpieczona nie jest członkiem OFE. Wniosek o emeryturę złożyła 11 lipca 2013 roku. Na dzień 31 grudnia 1998 roku ubezpieczona legitymowała się stażem 20 lat okresów składkowych i nieskładkowych – okoliczność niesporna. H. K. przedstawiła ZUS świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych wystawione przez Hutę (...) S.A. Pracodawca potwierdził, że w okresie od 19 grudnia 1978 roku do 30 czerwca 1980 roku wykonywała pracę robotnika transportowego.

Praca została zakwalifikowana do prac wymienionych w dziale III poz. 73 poz. 9 załącznika nr 1 rozporządzenia nr 3 Ministra Hutnictwa i przemysłu maszynowego z 30 marca 1985 roku. Przedłożyła także świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wystawione przez Zakłady (...) S.A. Wskazano w nim, że wykonywała pracę w warunkach szczególnych: - w okresie od 11 lipca 1980 roku do 5 lutego 1981 roku - operator urządzeń mechanicznej obróbki gumy i tworzyw sztucznych – wykaz A, dział IV, poz. 17, pkt 13 ; - w okresie od 6 lutego 1981 roku do 30 lipca 1984 roku, od 9 listopada 1984 roku do 29 sierpnia 1989 roku , od 31 sierpnia 1992 roku do 14 października 1999 roku – wtryskarkowa - wykaz A, dział IV, poz. 17, pkt 26. stanowiącym załącznik nr 1 do zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego nr 7 z dnia 7 lipca 1987 roku.

Organ rentowy zaliczył ubezpieczonej do pracy w szczególnych warunkach okresy: - od 19 grudnia 1978 roku do 30 czerwca 1980 roku, - od 11 lipca 1980 do 30 lipca 1984 roku, - od 9 listopada 1984 roku do 29 sierpnia 1989 roku, . od 31 sierpnia 1992 roku do 31 grudnia 1998 roku. Łącznie było to 14 lat, 10 miesięcy i 1 dzień – po odjęciu okresów zasiłków chorobowych. Zasiłki chorobowe przypadały w okresie od 12 października 1992 roku do 28 listopada 1998 roku i łącznie wynosiły 1 rok, 10 miesięcy i 23 dni. Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie dowodów : akt organu rentowego.

Sąd w całości oparł się na dowodach zgromadzonych w aktach organu rentowego. W sprawie stan faktyczny nie był sporny. Przedmiotem sporu było spełnianie przesłanki 15 lat pracy w warunkach szczególnych przez ubezpieczoną.

Sąd zważył co następuje:

odwołanie było zasadne. Zgodnie z art. 184 ust. 1 i 2 w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych / Dz. U. z 2004r. Nr 39, poz. 353 ze zm. / prawo do emerytury ma ubezpieczona urodzona po 31 grudnia 1948 roku , która: - ukończyła 55 lat, - udokumentowała do dnia 31 grudnia 1998 roku 20 lat okresów składkowych i nieskładkowych w tym co najmniej 15 lat zatrudnienia przy pracach wymienionych w wykazie A, - nie przystąpiła do OFE albo złożyła wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w OFE za pośrednictwem ZUS, na dochody budżetu państwa.

W niniejszej sprawie spornym było czy H. K. przepracowała co najmniej 15 lat w szczególnych warunkach. W sprawie nie było sporne, że ubezpieczona stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywała pracę w warunkach szczególnych wymienioną w wykazie A stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze / Dz.U. z 1983r. Nr 8, poz. 43 ze zm./ Postępowanie dowodowe wykazało, że z całą pewnością ubezpieczona legitymuje się okresem ponad 15 lat pracy w warunkach szczególnych na dzień 31 grudnia 1998 roku.

W ocenie Sądu dodatkowo należało zaliczyć okresy zasiłków chorobowych wyłączone przez ZUS przypadające w okresie od 12 października 1992 roku do 28 listopada 1998 roku. Przepis art. 32 ustawy emerytalno-rentowej został zmieniony ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach, która weszła w życie z dniem 1 lipca 2004 r. W przepisie tym postanowiono, że przy ustalaniu okresów zatrudnienia w szczególnych warunkach nie uwzględnia się okresów niewykonywania pracy, za które pracownik po dniu 14 listopada 1991 r. otrzymał wynagrodzenie lub świadczenia z ubezpieczenia społecznego w razie choroby lub macierzyństwa.

Ustawodawca, wprowadzając zmiany pojęcia "zatrudnienia w szczególnych warunkach i w szczególnym charakterze", nie uchwalił przepisów międzyczasowych. W wyroku z 13 lipca 2011 roku, sygn. akt I UK 12/11 Sąd Najwyższy stwierdził : „Przepis art. 184 ustawy w sposób szczególny uregulował sytuację prawną ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r. i osobom, które w dniu wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1999 r.) wykazały okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn oraz okresu składkowego i nieskładkowego określonych w art. 27 ustawy (co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn), zagwarantował prawo nabycia emerytury po osiągnięciu wieku przewidzianego w art.

32. Celem wymienionego przepisu było utrzymanie uprawnień emerytalnych dla wszystkich, którzy w chwili wejścia w życie ustawy spełniają warunki przejścia na emeryturę, z wyjątkiem wieku emerytalnego przewidzianego w art. 32 ustawy (sprawozdanie stenograficzne z 36 posiedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w dniach 25 i 26 listopada 1998 r., s. 8-9). W przepisie tym ustawodawca utrwalił sytuację osób, które w dniu wejścia w życie ustawy wypełniły warunki stażu szczególnego i ogólnego i zadeklarował ich przyszłe prawo do emerytury w wieku wcześniejszym; przez wydanie tego przepisu nastąpił stan związania, tj. zobowiązania się przez Państwo do powstrzymania się od jakiejkolwiek ingerencji w istniejące prawo tymczasowe.

Wobec tego przewidziana w ustawie ekspektatywa prawa do emerytury nie mogła wygasnąć na skutek nowej regulacji ustalania stażu zatrudnienia. Gwarancji przyszłego prawa do emerytury złożonej wobec osób, o których mowa w art. 184 ustawy, ustawodawca nie mógł już naruszyć przez ustalenie innego sposobu wyliczenia ich stażu ubezpieczenia. Stąd ocena, że wykazanie w dniu 1 stycznia 1999 r. określonego w art. 184 ustawy okresu wykonywania pracy w szczególnych warunkach wyłącza ponowne ustalenie tego okresu po osiągnięciu wieku emerytalnego, według zasad wynikających z art. 32 ust. 1a pkt 1 obowiązujących po dniu 1 lipca 2004 r.” Sąd Okręgowy podziela zaprezentowaną wykładnię przepisu art. 32 ust. 1a pkt 1 ustawy emerytalno-rentowej.

Podzielając to stanowisko Sąd orzekł na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. i zmienił zaskarżoną decyzję odmawiającą prawa do emerytury przyznając ubezpieczonej emeryturę od 11 lipca 2013 roku – zgodnie z zakresem odwołania sprecyzowanym na rozprawie. Zaskarżona decyzja została wydana 1 sierpnia 2013 roku. Z adnotacji na jej odwrocie wynika, że została przekazana do wysłania 2 sierpnia 2013 roku. Odwołanie zostało sporządzone 18 września 2013 roku. List polecony z odwołaniem wpłynął do ZUS 23 września 2013 roku. Nie wiadomo w jakiej dacie został nadany przez pocztę.

Brak w aktach potwierdzenia w jakiej dacie doręczono ubezpieczonej decyzję. Z treści odwołania wynika, że było to 4 sierpnia 2013 roku. Pełnomocnik odwołującej wskazał, że od 1 września 2013 roku chorował na zapalenie płuc i przedłożył i przedłożył zaświadczenie lekarskie o niezdolności do pracy od 1 września 2013 roku do 22 września 2013 roku, a także kartę informacyjną leczenia szpitalnego od 11 września 2013 roku do 15 września 2013 roku. W tej sytuacji Sąd nie odrzucił odwołania zgodnie z wnioskiem ZUS, ale sprawę rozpoznał merytorycznie.

Uwzględnił Sąd przepis art. 477 9 § 3 k.p.c. zgodnie, z którym Sąd nie odrzuca odwołania złożonego po terminie jeśli przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. W ocenie Sądu w sprawie przekroczenie terminu nie było nadmierne i wynikało z okoliczności niezależnych od ubezpieczonej tj. choroby pełnomocnika i jego pobytu w szpitalu. O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. Ustalając wysokość kosztów radcy prawnego Sąd miał na uwadze nakład pracy i zawiłość sprawy.