Legislator Case Law & Legislation
IX Ka 10/15 AI generated

Appeal court quashes sentence for breach of plea agreement regarding total imprisonment term.

Case Number IX Ka 10/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appeal court quashed the first-instance judgment and remanded the case for retrial due to a procedural error. The defendant had entered a plea agreement specifying a total imprisonment term of one year and eight months, but the lower court failed to reflect this agreed-upon sentence in its verdict. The court ruled that the trial judge was bound by the plea agreement and could not impose a different total term without the defendant's consent.

Legislator headnote

AI generated

Art. 387 § 1, 2, 3 k.p.k.; If a court accepts a plea agreement under Art. 387 § 1 k.p.k. without proposing modifications, it is bound by the agreed terms and cannot impose a different total sentence unilaterally.

Keywords

AI generated
plea agreement total imprisonment term breach of agreement remand for retrial procedural error Art. 387 k.p.k. judicial discretion

Cited Legislation

AI generated
Art. 387 § 1 k.p.k.
Na rozprawie apelacyjnej Prokurator wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wskazując, że z protokołu rozprawy wynika, że kara nie odpowiada uzgodnieniom poczynionym w trybie art. 387 kpk.
Art. 387 § 2 k.p.k.
Na rozprawie apelacyjnej Prokurator wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wskazując, że z protokołu rozprawy wynika, że kara nie odpowiada uzgodnieniom poczynionym w trybie art. 387 kpk.
Art. 387 § 3 k.p.k.
Na rozprawie apelacyjnej Prokurator wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wskazując, że z protokołu rozprawy wynika, że kara nie odpowiada uzgodnieniom poczynionym w trybie art. 387 kpk.
Art. 436 k.p.k.
Na podstawie art. 436 kpk sąd odwoławczy ograniczył zakres rozpoznania środka odwoławczego jedynie do powyższego uchybienia bowiem rozpoznanie go w tym zakresie było wystarczające do wydania rozstrzygnięcia.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IXKa 10/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 marca 2015r. Sąd Okręgowy w Toruniu - IX Wydział Karny - Odwoławczy w składzie : Przewodniczący - SSO Rafał Sadowski Sędziowie - SSO Lech Gutkowski - SSO Andrzej Walenta (spr.) Protokolant - stażysta Marzena Chojnacka przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Toruniu Marzenny Mikołajczak, po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2015r., sprawy D. Ś. oskarżonego o przestępstwa z art. 13§1 kk w zw. z art. 279§1 kk, art. 288§1 kk w zw. z art. 11§2 kk, w zw. z art. 64§1 kk, art. 279§1 kk w z art. 64§1 kk, na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego D. Ś. od wyroku Sądu Rejonowego w Brodnicy VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Golubiu - Dobrzyniu z dnia 05 listopada 2014r., sygn. akt VIIK 291/14 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Brodnicy VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Golubiu – Dobrzyniu. Sygn. akt IX Ka 10/15

UZASADNIENIE

D. Ś. został oskarżony o to, że: IX. w nocy z 2/3 czerwca 2014 roku w G.przy ul. (...), gm. G., pow. (...), woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z R. P., usiłował dokonać kradzieży z włamaniem do budynku stacji (...)należącej do J. P. w ten sposób, że szarpiąc za klamkę zamkniętych na klucz drzwi do tegoż budynku oraz umyślnie wybijając w nim szybę okienną, usiłował dostać się do środka budynku, celem zabrania w celu przywłaszczenia pieniędzy i innych rzeczy, lecz zamierzonego celu nie osiągnął, z uwagi na interwencję podjętą przez pracownika stacji, czym spowodował straty wynikłe z uszkodzenia okna w wysokości 500,- złotych na szkodę J.

P., przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się działając w warunkach powrotu do przestępstwa określonego w art. 64 § 1 kk, tj. po odbyciu w okresie od 13.12.2010r. do 13.07.2012r. kary łącznej 1 roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w G.z dnia 05.08.2011r., sygn. akt: (...), za przestępstwa podobne z art. 279 § 1 kk, z art. 284 § 3 kk, z art. 286 § 1 kk i inne, tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk w zb. z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk;

X. w nocy z 24/25 maja 2014 roku w G.przy ul. (...), gm. G., pow. (...), woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z R. P., M. N. i R. S., dokonał kradzieży z włamaniem do sklepu w ten sposób, że po uprzednim rozerwaniu metalowym prętem kłódki zabezpieczającej i wyłamaniu zamka od drzwi budynku, wszedł do wnętrza pomieszczenia, skąd, po pokonaniu zabezpieczenia szuflady w biurku, zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 6.641,37 złotych, działając na szkodę firmy(...) P. W., przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się działając w warunkach powrotu do przestępstwa określonego w art. 64 § 1 kk, tj. po odbyciu w okresie od 13.12.2010r. do 13.07.2012r. kary łącznej 1 roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w G.z dnia 05.08.2011r., sygn. akt: (...), za przestępstwa podobne z art. 279 § 1 kk, z art. 284 § 3 kk, z art. 286 § 1 kk i inne, tj.o przestępstwo z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk ;

XI. w nocy z 24/25 maja 2014 roku w G.przy ul. (...), gm. G., pow. (...), woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z R. P., M. N. i R. S., dokonał kradzieży z włamaniem do samochodu marki (...) nr rej. (...) w ten sposób, że po uprzednim przełamaniu zamka zabezpieczającego skrzynkę narzędziową nieznanym narzędziem oraz po otwarciu w nieustalony sposób drzwi tegoż pojazdu, zabrał w celu przywłaszczenia radio CD wartości około 50,- złotych, radio CB wartości około 250,- złotych oraz inne nieustalone przedmioty, działając na szkodę M.

M., przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się działając w warunkach powrotu do przestępstwa określonego w art. 64 § 1 kk, tj. po odbyciu w okresie od 13.12.2010r. do 13.07.2012r. kary łącznej 1 roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w G.z dnia 05.08.2011r., sygn. akt: (...), za przestępstwa podobne z art. 279 § 1 kk, z art. 284 § 3 kk, z art. 286 § 1 kk i inne, tj.o przestępstwo z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk . Wyrokiem z dnia 5 listopada 2014 roku, wydanym w sprawie VII K 291/14 Sąd Rejonowy w Brodnicy VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w G.w punkcie I uznał oskarżonego D.

Ś. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. IX aktu oskarżenia, tj. przestępstwa z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk w zb. z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to w myśl art. 11 § 3 kk na mocy art. 14 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności. W punkcie II wyroku Sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanych mu w pkt. X i XI aktu oskarżenia czynów, tj. przestępstw z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i po przyjęciu, że zostały one popełnione w ramach ciągu przestępstw w myśl art. 91 § 1 kk na mocy art. 279 § 1 kk wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności.

Na mocy art. 85 kk i art. 86 § 1 kk w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych w pkt. I i II wyroku Sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną w wysokości 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności. Na mocy art. 415 § 1 kpk w zw. z art. 415 kc zasądził od pozwanego D. Ś. solidarnie z innymi osobami, co do których materiały wyłączono do odrębnego rozpoznania na rzecz powoda P. W. kwotę 6.641,37 złotych (sześć tysięcy sześćset czterdzieści jeden złotych trzydzieści siedem groszy) z ustawowymi odsetkami od dnia 25 maja 2014 roku do dnia zapłaty.

Na mocy art. 415 § 1 kpk w zw. z art. 415 kc zasądził od pozwanego D. Ś. solidarnie z inną osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego rozpoznania na rzecz powoda J. P. 500 (pięćset) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 3 czerwca 2014 roku do dnia zapłaty. Z kolei na mocy art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 4 czerwca 2014 roku do dnia 2 września 2014 roku. Jednocześnie Sąd zasądził od Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Brodnicy) na rzecz adwokata E. B. kwotę 885,60 zł (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego udzielonego oskarżonemu D.

Ś. z urzędu. Sąd nie obciążył powoda D. Ś. opłatą od powództwa cywilnego, od którego powód był tymczasowo zwolniony i zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej i kosztów postępowania, obciążając nimi Skarb Państwa. Od powyższego wyroku apelację wniósł oskarżony, zaskarżając go w części dotyczącej orzeczenia o karze. W ocenie oskarżonego wymierzona mu kara jest zbyt wysoka. Oskarżony wniósł o wymierzenie kary łagodniejszej, tj. kary dwóch lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

Na rozprawie apelacyjnej Prokurator wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wskazując, że z protokołu rozprawy wynika, że kara nie odpowiada uzgodnieniom poczynionym w trybie art. 387 kpk. Podniósł jednocześnie, że z akt podręcznych wynika, iż Prokurator akceptował jednak taką karę, jaka została orzeczona w wyroku i z tych względów nie widzi możliwości złagodzenia kary.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zaskarżony wyrok należało uchylić a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania, jednak niezależnie od argumentacji skarżącego powołanej w apelacji. We wniesionej przez siebie apelacji oskarżony podważał zaskarżony wyrok jako wymierzający mu zbyt surową karę, która, w jego ocenie, winna być orzeczona z warunkowym zawieszeniem wykonania. Skarżący zaznaczył w uzasadnieniu, że zrozumiał swój błąd, przeprosił pokrzywdzonych i stara się w miarę możliwości naprawiać szkody. Zadeklarował chęć zmiany swego życia, powołując się jednocześnie na swój stan zdrowia i trudną sytuację rodzinną.

W istocie orzeczenie o karze okazało się wadliwe. Zaskarżony wyrok nie mógł się ostać. Po zapoznaniu się z całokształtem zgromadzonego materiału dowodowego, treścią zaskarżonego wyroku, treścią jego uzasadnienia oraz treścią apelacji, Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że w realiach sprawy zachodzą przesłanki z art. 440 kpk. W istocie tzw. rażąca niesprawiedliwość orzeczenia nie stanowi samodzielnej podstawy odwoławczej, lecz wypadkową uchybień będących względnymi podstawami odwoławczymi z art. 438 kpk, tyle że zaistniałymi poza granicami zaskarżenia i podniesionymi zarzutami.

Podkreślić należy, że sąd odwoławczy ma prawo i obowiązek zbadania sprawy pod względem merytorycznym i prawnym nie tylko w granicach środka odwoławczego, ale także z urzędu niezależnie od tych granic - w celu stwierdzenia, czy nie zachodzi właśnie rażąca niesprawiedliwość wyroku (zob. wyrok składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 1973 r., V KRN 118/73, OSNKW 1973, nr 12, poz. 155; T.H. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Tom I, art. 1-467, Lex nr 429008). Zdaniem Sądu ad quem zaskarżony wyrok został wydany z obrazą przepisów prawa procesowego (art. 438 pkt 2 kpk), a mianowicie art. 387 § 2 kpk, która miała istotny wpływ na jego treść.

Z akt sprawy wynika, że na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. oskarżony D. Ś. przyznał sie do popełnienia zarzucanych mu czynów, nie kwestionował ustaleń aktu oskarżenia i wniósł o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Obrońca oskarżonego wniosła o wymierzenie mu kary za czyn IX z aktu oskarżenia 1 roku pozbawienia wolności, a za czyny z pkt. X i XI aktu oskarżenia kary 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczenie kary łącznej 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności i uznanie powództwa.

Prokurator i pokrzywdzony zaaprobowali proponowany wymiar kary - nie sprzeciwili się uwzględnieniu wniosku. Sąd a quo na mocy art. 387 § 1 i 2 kpk przychylił się do wniosku oskarżonego D. Ś., uznając, że okoliczności popełnienia czynów nie budzą wątpliwości, a cele postępowania zostaną osiągnięte pomimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości (k. 670-671). Rzecz jednak w tym, że w realiach sprawy porównując treść protokołu rozprawy główniej i treść zaskarżonego orzeczenia, należało dojść do wniosku, że Sąd meriti uwzględniając wniosek obrońcy i oskarżonego w trybie art. 387 § 1 kpk i wydając wyrok, orzekł karę łączną, która nie odpowiadała temu wnioskowi, tj. karę łączną dwóch lat pozbawienia wolności, podczas gdy porozumienie dotyczyło kary 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności.

Podkreślić należy, że przewidziana w art. 387 kpk. instytucja dobrowolnego poddania się karze jest jedną z form konsensualnego zakończenia procesu karnego. Niewątpliwie sąd orzekający, rozstrzygając wniosek oskarżonego lub jego obrońcy o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie oskarżonemu określonej kary lub środka karnego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, jest przede wszystkim zobowiązany sprawdzić zaistnienie w konkretnej sprawie warunków dopuszczalności uwzględniania tego wniosku przewidzianych w art. 387 § 1 i 2 kpk, przy czym, jednocześnie treść wskazanych przepisów nie daje sądowi możliwości wymierzenia kary innej niż proponowana we wniosku o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności karnej, jaka została zaakceptowana przez uprawnionych uczestników tego postępowania.

Zgodnie z art. 387 § 3 kpk Sąd może natomiast uzależnić uwzględnienie wniosku od dokonania w nim wskazanej przez siebie stosownej zmiany albo też nie uwzględnić wniosku i rozpoznać w dalszym ciągu sprawę na zasadach ogólnych. Innymi słowy, jeśli Sąd rozpoznający wniosek złożony na podstawie art. 387 § 1 kpk uwzględnia go i nie proponuje dokonania w nim zmian - nie uzależnia jego uwzględnienia od jego modyfikacji, to oznacza, że akceptuje wszystkie elementy "porozumienia" i zobowiązany jest wydać wyrok odpowiadający temu uzgodnieniu, nie może natomiast, bez porozumienia z oskarżonym i "stronami" zawartego uzgodnienia procesowego, samodzielnie dokonywać modyfikacji poszczególnych jego elementów.

W przeciwnym razie wymierza de facto karę, o jaką oskarżony nie wnosił. Sąd może w trybie art. 387 § 2 kpk wniosku oskarżonego lub jego obrońcy po prostu nie uwzględnić, bądź nie uwzględnić go w sytuacji, o jakiej mowa w art. 387 § 3 kpk. W realiach sprawy, z treści protokołu rozprawy głównej wynika, że Sąd a quo uwzględnił wprost wniosek oskarżonego i jego obrońcy, przy czym w wydanym wyroku nie odzwierciedlił zawartych we wniosku propozycji rozstrzygnięcia w zakresie kary łącznej, czym z kolei w sposób rażący naruszył art. 387 § 2 kpk (które to naruszenie miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku).

Zdaniem Sądu odwoławczego w realiach sprawy nie można było zmienić zaskarżonego wyroku, poprzez orzeczenie kary łącznej 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, o którą jak mogłoby się wydawać z treści protokołu rozprawy głównej, wnioskował obrońca i oskarżony. Wprawdzie uzgodnienie takiej kary wynika z protokołu rozprawy, lecz nie można tracić z pola widzenia oświadczeń prokuratora złożonych na rozprawie apelacyjnej. Wedle stanowiska oskarżyciela publicznego, choć protokół rozprawy głównej z dnia 5 listopada 2014 r. wskazuje właśnie na karę łączną w wymiarze 1 rok i 8 miesięcy, to prokuratorskie akta podręczne sugerują, że wnioskowana przez niego kara była zgodna z tą orzeczoną przez Sąd w wyroku.

W konsekwencji przed sądem odwoławczym prokurator żądał uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, nie godził się na zmianę wyroku poprzez wymierzenie kary łagodniejszej. W tej sytuacji, wobec sprzeczności między treścią wniosku w trybie art. 387 § 1 kpk zawartego w protokole rozprawy, a rozstrzygnięciem o karze łącznej w wyroku, nadto wobec stanowiska oskarżyciela publicznego przedstawionego na rozprawie apelacyjnej, de facto nie sposób bezsprzecznie ustalić, o jaką karę wnosił oskarżony i jego obrońca, na jaką sprzeciwu nie wyrazili prokurator i pokrzywdzony, wreszcie, jaką karę łączną Sąd orzekający winien był wymierzyć oskarżonemu wydając wyrok w trybie art. 387 § 1 kpk.

Z tych względów sprawa winna zostać rozpoznana przez Sąd Rejonowy ponownie. Na podstawie art. 436 kpk sąd odwoławczy ograniczył zakres rozpoznania środka odwoławczego jedynie do powyższego uchybienia bowiem rozpoznanie go w tym zakresie było wystarczające do wydania rozstrzygnięcia.