Appeal dismissed; court upheld conviction for noise disturbance based on witness testimony and free evaluation of evidence.

Sygn. akt V.2 Ka 388/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 sierpnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku V Wydział Karny Sekcja Odwoławcza w składzie: Przewodniczący: SSO Jacek Myśliwiec Protokolant: Anna Mańka w obecności - - - po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2015 r. sprawy: E. M. /M./, córki F. i B., ur. (...) w R., obwinionej o wykroczenie z art. 51 § 1 kw na skutek apelacji, wniesionej przez obwinioną od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 19 maja 2015r. sygn. akt IX W 521/14 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. obciąża obwinioną na rzecz Skarbu Państwa opłatą za II instancję w kwocie 30 (trzydzieści) złotych i zasądza od niej wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych. Sygn.akt V.2 Ka 388/15

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 maja 2015r. Sąd Rejonowy w Rybniku uznał obwinioną E. M. za winną tego, że w dniach 15 lutego 2014r., 1 marca 2014 r., 4 marca 2014r., 20 kwietnia 2014r., 21 kwietnia 2014r. oraz 28 kwietnia 2014r. w R. o różnych porach dnia i nocy, będąc właścicielem lokalu (...) przy ul. (...) poprzez głośne odtwarzanie muzyki w tym lokalu zakłócała spokój oraz spoczynek nocny K. M. oraz A. M. tj. popełnienia czynów wyczerpujących ustawowe znamiona wykroczenia z art. 51§1 kw i za to na mocy art. 51§1 kw w zw.z art. 9 §2 kw wymierzył jej łącznie karę grzywny w wysokości 300zł.

Na podstawie art. 118 §1 kpw i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od obwinionej na rzecz SP kwotę 30zł tytułem opłaty oraz kwotę 100zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania. Od powyższego wyroku osobistą apelację złożyła obwiniona , zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść przez przyjęcie, iż obwiniona dopuściła się przypisanego jej czynu. W swojej apelacji obwiniona wskazała na istniejące normatywy i ogólne pozwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej.

Podnosząc powyższy zarzut wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obwinionej na uwzględnienie nie zasługiwała. Apelacja ta w zakresie w jakim kwestionuje ustalenia faktyczne w zaskarżonym wyroku pozbawiona jest słuszności. Polemizując z ustaleniami faktycznymi autorka apelacji usiłowała wykazać , iż działała w ramach udzielonego jej zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci prowadzenia lokalu, a równocześnie kwestionowała , aby przekroczyła normatywy przewidziane dla emisji głośności. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż powyższy zarzut byłby słuszny tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego albo też z faktów tych wysnuł wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.

Takich uchybień sąd merytoryczny w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił albowiem Sąd ten wskazał dowody, na których oparł swoje ustalenia faktyczne, a jednocześnie wskazał przesłanki, którymi kierował się odmawiając wiary dowodom przeciwnym. Sąd I instancji mając do wyboru przeciwstawne relacje odnośnie emisji hałasu w lokalu obwinionej – poczynił ustalenia faktyczne opierając się na zeznaniach pewnej grupy świadków uznając je za wiarygodne zaś wyjaśnieniom obwinionej w zakresie w jakim nie przyznawała się ona do zakłócenia spokoju i ciszy nocnej tego waloru odmówił.

Z faktu , że sąd merytoryczny dokonał oceny dowodów, do czego zresztą był zobowiązany – nie wynika samo przez się, że poczynione ustalenia faktyczne są błędne, jeśli ocena dowodów zebranych w sprawie nie wykracza poza ramy zakreślone w przepisach postępowania zwłaszcza zaś w art. 4 i 7 kpk. W istocie Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny, nie przekroczył granic oceny swobodnej, a przy tym uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego, zaś swój pogląd na ostatecznie wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.

Odnośnie wyjaśnień obwinionej to wypada tylko zauważyć , że wyjaśnienia te zostały poddane przez Sąd I instancji analizie i konfrontując je z całokształtem ujawnionych okoliczności Sąd Rejonowy uznał je za niewiarygodne w zakresie w jakim kwestionowała ona swoje sprawstwo. Taka ocena tego dowodu nie zawiera w sobie ani błędu ani nie jest oceną dowolną, skoro została poparta wszechstronną analizą całokształtu okoliczności sprawy. Co do świadków ( K. M., A. M., M. K. , R. K., R. P.) na podstawie zeznań których sąd merytoryczny oparł swoje ustalenia faktyczne- to zeznania te są jednoznaczne co do emisji hałasu z lokalu obwinionej , który zakłócał spokój i ciszę nocną.

Należy zwrócić uwagę, że art. 51 §1 kw nie operuje i nie odnosi się do jakichkolwiek normatywów w zakresie dopuszczalnej głośności . Odnosi się on bowiem do subiektywnych odczuć osób , którym emisja hałasu powoduje zakłócenie spokoju i spoczynku nocnego. W zgodnych oświadczeniach świadków z takimi właśnie sytuacjami mieliśmy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Generalnie zarzuty i argumenty apelacji miały charakter wyłącznie polemiczny, sprowadzając się do negowania ocen i ustaleń sądowych i zastępowania ich ocenami i wnioskami własnymi, w żadnym zaś razie nie podważyły one trafności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego.

W świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez Sąd I instancji materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że obwiniona dopuściła się zarzucanego jej wykroczenia. Mając powyższe na uwadze i uznając analizę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy za prawidłową Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wymierzonej obwinionej kary grzywny żadną miarą nie można uznać za rażąco niewspółmiernie surową, dlatego i w tej części brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku.

Z tych względów Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.