Court finds theft proven but grants exemption from penalty due to minor nature and lack of prior record.
Legislator summary
AI generatedThe court found the defendant guilty of theft but granted an exemption from penalty based on the minor nature of the act and her clean record. While the defendant denied the charge, the court relied on consistent witness testimony regarding the broken window and the child's behavior to establish guilt. Consequently, the court acquitted the defendant of punishment while still holding her liable for the offense.
Legislator headnote
AI generatedArt. 119 § 1 kw; Art. 39 § 1 kw: The court may find a defendant guilty of theft but exempt them from penalty if the circumstances are minor and the offender has a clean record, rendering the application of the prescribed sanction unnecessary.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII W 25/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 sierpnia 2015roku Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim Zamiejscowy VIII Wydział Karny z siedzibą w Siemiatyczach w składzie: Przewodniczący: SSR Elżbieta Smoktunowicz Protokolant: Marta Kobus po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2015 roku, 26 sierpnia 2015 roku sprawy D. G. c. A. i I. z domu S. Urodzonej w dniu (...) w S. obwinionej o to, że: W dniu 11 listopada 2014 roku około godziny 14.15 przy ul. (...) w S. dokonała kradzieży piłki do gry w piłkę nożną o wartości 100 zł na szkodę D. P. (1) to jest o wykroczenie z art. 119 § 1 kw 1. Obwinioną D. G. uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za to na mocy art. 39 § 1 kw odstępuje od wymierzenia obwinionej kary.
2. Odstępuje od obciążania obwinionej kosztami sądowymi przejmując je na rzecz Skarbu Państwa. VIII W 25/15
UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie Sąd ustalił następujący stan faktyczny. M. G. z dzieckiem i D. P. (1) ze swoimi dziećmi zamieszkują w budynku przy ulicy (...) w S.. W dniu 11 listopada 2014 roku w godzinach popołudniowych w mieszkaniu M. G. przebywała jej matka D. G.. W tym dniu synowie D. D. (1) P. w wieku (...) lat i B. P. w wieku (...) lat grali w piłkę na podwórku obok budynku, w którym zamieszkują. W tym czasie D. P. (1) przebywała w swoim mieszkaniu, po pewnym czasie jej synowie D. i B. wrócili do mieszkania i powiedzieli, że D.
G. zabrała im piłkę, którą grali. D. P. (1) od razu zawiadomiła o powyższym zdarzeniu KPP w S.. Dyżurny KPP w S. po otrzymaniu informacji zgłoszonej przez D. P. (1), do jej miejsca zamieszkania wysłał sierż. szt. T. S. i st. asp. R. D.. Około godziny 14:15 funkcjonariusze policji dotarli na miejsce i przeprowadzili rozmowę zarówno z D. P. (1) jak i z D. G.. Powyższych ustaleń faktycznych dokonano w oparciu o zeznania świadków D. P. (1), M. B., M. G., A. G., notatkę urzędową (k.1) oraz w oparciu o pozostały materiał dowodowy zebrany w sprawie.
Obwiniona D. G. nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i wyjaśniła, że sytuacji opisanej we wniosku o ukaranie w ogóle nie było, w tym dniu miało miejsce zupełnie inne zdarzenie. Obwiniona wyjaśniała dalej, że jej córka M. G. z dzieckiem zamieszkuje w tym samym budynku, w którym mieszka D. P. (1). W tym dniu jej córka była w pracy i ona opiekowała się wnuczkiem, wzięła też ze sobą córki P. i A., razem czekały na powrót z pracy M.. Córka M. wróciła z pracy o 14:15 i właśnie w tym czasie usłyszała ona przeraźliwy huk, wbiegła do pokoju niedaleko okna bawił się jej wnuczek i córka A., która powiedziała, że któryś z synów P. walnął kamieniem w okno, na skutek uderzenia pękła pierwsza szyba, a druga nie została uszkodzona, ona poprosiła sąsiadkę, aby zawiadomiła o tym zdarzeniu policję, a ona z dziećmi wyszła na zewnątrz i czekała na przyjazd policji.
Gdy na miejsce przybył policjant w ogóle nie zainteresował się zbitą szybą, a jedynie zadał jej pytanie czy widziała piłkę i na tym interwencja się zakończyła.
Sąd zważył co następuje :
W ocenie Sądu wyjaśnienia obwinionej w tej części, w której zaprzeczała aby dokonała ona kradzieży piłki na szkodę D. P. (1) nie zasługują na wiarę i stanowią przyjętą przez obwinioną linię obrony. Jednak całokształt materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie przesądza o winie obwinionej. Otóż jak wynika z zeznań świadka D. P. (1), od swoich synów dowiedziała się, o tym że obwiniona podczas gdy oni grali w piłkę na podwórku zabrała im tą piłkę. W ocenie Sądu zeznania świadka D. P. (1) jako konsekwentne i logiczne w całości zasługują na wiarę.
Świadek M. B. w swoich zeznaniach potwierdził okoliczność, że w dniu 11 listopada 2014 roku około godziny 14- stej przebywając w swoim mieszkaniu zauważył, że na podwórku grają w piłkę synowie D. P. (1), świadek twierdził, że widział też jak w tym czasie z pracy wróciła M. G. i zwracała uwagę dzieciom D. P. (1) aby nie grały w piłkę na podwórku, wówczas dzieci zabrały piłkę i poszły do domu, po chwili zaobserwował jak B. P. podbiegł do okna mieszkania M. G. i rzucił w okno kawałkiem kostki chodnikowej, na skutek czego wybiła się szyba w oknie.
Świadek M. G. twierdziła, że gdy wracała z pracy zwróciła uwagę synom D. P. (1) aby nie grali w piłkę blisko okien, po wejściu do mieszkania stwierdziła, że w tym momencie została wybita szyba w oknie pokoju, w którym akurat przebywał jej syn i siostra A.. Świadek A. G. w swoich zeznaniach potwierdziła fakt wybicia szyby w oknie pokoju, w którym w tym czasie przebywała. Z zeznań świadka wynika, że w momencie wybicia szyby, przy oknie zauważyła chłopca w czerwonej bluzie, a wcześniej tak ubrany chłopak grał w piłkę. Zeznania powyższych świadków potwierdzają okoliczność, że synowie D.
P. (1) grali w piłkę i w tym czasie została zbita szyba w oknie mieszkania M. G.. W ocenie Sądu brak jest podstaw aby kwestionować treść zeznań powyższych świadków. Relacje tych świadków dowodzą, że sytuacja kiedy B. i D. P. (2) grali w piłkę na podwórku rzeczywiście miała miejsce i pośrednio świadczą też o tym, że wersja przedstawiona przez świadka D. P. (1) jest prawdziwa. Zgodnie więc z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zdaniem Sądu nie budzi żadnych wątpliwości, że obwiniona dopuściła się zarzucanego jej czynu określonego w art. 119 § 1 kw.
Przy wymiarze kary Sąd kierował się dyrektywami określonymi w art. 33 kw, a zatem swoim uznaniem, granicami przewidzianymi w ustawie, miał także na uwadze cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do obwinionej. Sąd przy wymiarze kary obwinionej miał także na uwadze okoliczności łagodzące określone w art. 33 § 3 kw, a mianowicie fakt dotychczasowej niekaralności obwinionej nawet za wykroczenie, co świadczy w ocenie Sądu o prowadzeniu przez obwinioną nienagannego trybu życia przed popełnieniem niniejszego wykroczenia.
Zdaniem Sądu powyższa okoliczność daje podstawę do pozytywnej prognozy i uznania, że wymierzenie kary przewidzianej w sankcji naruszonego przepisu, nawet w najłagodniejszej postaci nie jest uzasadnione albowiem obwiniona i tak będzie przestrzegała porządku prawnego. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd odstąpił od wymierzenia obwinionej kary. Na podstawie art. 119 kpw w zw. z art. 624 § 1 kpk Sąd zwolnił obwinioną od ponoszenia kosztów sądowych.