Procedural dismissal granted because an unauthorized person filed the claim instead of a qualified lawyer.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the proceedings because the claimant's representative was not a qualified advocate, violating statutory requirements for this specific type of action. Although the representative was a family member, the law mandates that only an advocate may act in rehabilitation compensation cases. Consequently, the lack of a valid, authorized application constituted a fatal procedural defect warranting termination.
Legislator headnote
AI generatedUstawa z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych; art. 79 § 1 k.p.k.; Only an advocate is authorized to represent a claimant in proceedings for compensation and damages under the Rehabilitation Act, and failure to comply with this requirement necessitates the dismissal of the proceedings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III K 480/08/o POSTANOWIENIE Dnia18 lutego 2010r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu w III Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący - SSO Wiesław Rodziewicz Protokolant: Tomasz Kujawa przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej Marka Janczyńskiego po rozpoznaniu na posiedzeniu w sprawie M. S. z wniosku w przedmiocie odszkodowania i zadośćuczynienia p o s t a n a w i a na podstawie art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. postępowanie w sprawie umorzyć,
UZASADNIENIE
W dniu 18 listopada 2008 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie za szkodę i krzywdę doznaną z powodu represji na podstawie ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Wniosek ten nie został sporządzony przez S. S.- która wskazała, iż działa jako pełnomocnika wnioskodawcy- M. S.. Wskazać jednak należy, iż w postępowaniu o odszkodowanie i zadośćuczynienie w trybie ustawy z 23 lutego 1991 roku pełnomocnikiem wnioskodawcy może być tylko adwokat.
Inna osoba - nawet z kręgu najbliższej rodziny - nie jest uprawniona do występowania w tej roli. (postanowienie Sąd Apelacyjny w Krakowie z dnia 7 grudnia 1995 r., II AKz 485/95, KZS 1995/12/29). Zatem S. S. nie może być pełnomocnikiem M. S. do reprezentowania go w sprawie z tytułu odszkodowania i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, dochodzonych w trybie ustawy rehabilitacyjnej, bowiem nie jest ona osobą uprawnioną do tego według przepisów ustawy o ustroju adwokatury (art. 79 § 1 k.p.k. i art. 72 k.p.k.). Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz.
U. 1991 r. Nr 34 poz. 149 z późn. zm.), wniosek osoby represjonowanej lub innego uprawnionego podmiotu wymienionego w tym przepisie jest warunkiem niezbędnym do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia. Zatem brak wniosku złożonego przez osobę uprawnioną musiał skutkować umorzeniem postępowania, gdyż stanowiło to negatywną przesłankę postępowania jurysdykcyjnego. Wniosek osoby uprawnionej do wystąpienia o stwierdzenie nieważności orzeczenia, o którym mowa w ustawie lutowej, należy traktować analogicznie jak skargę uprawnionego oskarżyciela, podobnie bowiem jak ona jest on warunkiem niezbędnym do wszczęcia postępowania. ( postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia27 lipca 2001 r., II AKz 526/0 .
OSA 2002/1/2...). Jednocześnie wskazać należy, iż Sąd dostrzegł brak formalny pisma, w postaci podpisu. W art. 119 kpk, określający niezbędne wymogi każdego pisma procesowego, wskazano, iż pismo procesowe powinno zawierać podpis składającego pismo. Wskazać jednak należy, iż wzywanie o uzupełnienie braku formalnego wniosku w trybie art. 120 § 1 kpk wobec tego, iż wniosek ten złożyła osoba nieuprawniona, jest nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak powyżej.