Civil claim dismissed for lack of proof of damage and causal link to procedural delay. Appeal rejected. Civil Code applies.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the appellant's claim for damages arising from the delay in a family law case regarding the termination of alimony obligations. The appellant argued that the lower court incorrectly applied the Act on Complaints for Delay and failed to address procedural violations, but the court found the appeal inadmissible. The court ruled that the Act does not create an independent basis for civil compensation; instead, the Civil Code requires proof of actual damage and a causal link between the delay and the loss, which the appellant failed to establish.
Legislator headnote
AI generatedArt. 15 ust. 1; Art. 12 ust. 4 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki; Art. 417 kc; Art. 417[2] kc: The Act on Complaints for Delay does not constitute an independent basis for claiming civil compensation; such claims require proof of damage and a causal link under the Civil Code.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III Ca 311/15
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 listopada 2014 r. Sąd Rejonowy w Zgierzu w sprawie z powództwa M. Z. przeciwko Skarbowi Państwa – Sądowi Rejonowemu w Zgierzu o zapłatę 3 250 zł, oddalił powództwo. Uzasadniając swoje stanowisko, Sąd Rejonowy wskazał, że żądanie odszkodowania z tytułu przewlekłości postępowania, stwierdzonej w sprawie III RC 226/13 o wygaśnięcie obowiązku alimentacyjnego, wymaga przeprowadzenia dowodu na okoliczności istnienia szkody, związku przyczynowego między przewlekłością postępowania a szkodą , jako, że art. 15 i 16 ustawy z dnia 17 czerwca 2004r o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki ( Dz.
U. 179, poz. 1843 ze zm.) nie stanowią samodzielnej podstawy prawnej dochodzenia roszczeń cywilnoprawnych. Wobec niewykazania przez powoda opisanych przesłanek powództwo zostało oddalone. W apelacji od powyższego rozstrzygnięcia, powód zarzucił naruszenie: - art. 210 § 2 kpc przez uniemożliwienie odniesienia się do odpowiedzi na pozew, nadto brak inicjatywy sądu w kierunku szczegółowego poznania stanowiska stron podczas rozprawy, stwierdzenie, że powód nie odwodnił podstawy faktycznej oraz błędne rozpoznanie sprawy na podstawie art. 16 ustawy z dnia 17 czerwca 2004r o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki.
W konkluzji skarżący wniósł o zmianę kwestionowanego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w całości i zasądzenie kosztów za obie instancje.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
apelacja nie jest zasadna. W pierwszej kolejności należy poczynić uwagę, że w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne są prawidłowe, uwzględniają wyniki postępowania dowodowego przeprowadzonego w sprawie w zgodzie z dyrektywami art. 233 § 1 k.p.c., zatem Sąd Okręgowy podzielając je w pełni przyjmuje za własne. Zarzut dotyczący naruszenia art. 210 § 2 kpc nie został bliżej sprecyzowany. Z uzasadnienia apelacji wynika, że skarżący w dniu 29 lipca 2014r otrzymał odpowiedź strony pozwanej, w związku z czym twierdzenie o uniemożliwieniu mu odniesienia się do treści tego pisma nie jest zrozumiałe. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, wskazujących na błędne zastosowanie art. 16 powoływanej ustawy i niezastosowanie art. 15 ustawy, trzeba uznać, ze nie zasługują na uwzględnienie.
Bezsporną okolicznością jest, że postanowieniem z dnia 21 lutego 2014r Sąd Okręgowy w Łodzi w sprawie sygn. akt XII S 1/14 stwierdził przewlekłość postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w Zgierzu w sprawie III RC 226/13 w okresie od 15 lipca 2013r do dnia 10 grudnia 2013r. W art. 12 ust. 4 powoływanej ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki ( Dz. U. 179, poz. 1843 ze zm.) ustawodawca przewidział, że uwzględniając skargę, sąd na żądanie skarżącego przyznaje od Skarbu Państwa, a w przypadku skargi na przewlekłość postępowania prowadzonego przez komornika - od komornika, sumę pieniężną w wysokości od 2 000 złotych do 20 000 złotych.
Wymieniona kwota nie jest zależna od wykazania innych przesłanek, pozostaje ona w związku wyłącznie ze stwierdzeniem przewlekłości i na skutek zgłoszenia żądania jej zasądzenia. Innymi słowy jest to pierwsza podstawa do uzyskania kwoty pieniężnej z tytułu stwierdzonej przewlekłości postępowania sądowego czy komorniczego. W opisanym wyżej postępowaniu skargowym M. Z. nie żądał przyznania na jego rzecz żadnej sumy pieniężnej, wobec czego orzeczenie Sądu Okręgowego w Łodzi nie zawiera takiego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy uprawnieniem powoda było skorzystanie z drugiej podstawy prawnej, przewidzianej w art. 15 powoływanej ustawy, co z kolei wiąże się z wykazaniem przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, co trafnie zauważył Sąd Rejonowy.
Przepis art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.) nie tworzy samoistnej podstawy domagania się odszkodowania lub zadośćuczynienia, a ma charakter normy odsyłającej i określającej zakres prejudycjalnego związania. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27.02.2014 VIA Ca 1036/13). Zatem żądanie powoda skierowane przeciwko Skarbowi Państwa, a wysnute z faktu przewlekłości postępowania w sprawie III RC 226/13 winno być badane w świetle art. 417 kc i art. 417[2] kc.
Warunkiem niezbędnym jego skuteczności jest więc wykazanie szkody, adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy kwotą 3 250 zł wykazywaną jako szkoda majątkowa powstała w związku z realizacją obowiązku alimentacyjnego a przewlekłością stwierdzoną w postępowaniu skargowym. Z materiału dowodowego wynika natomiast, że powód opisanych przesłanek nie udowodnił. W sprawie rodzinnej o wygaśnięcie obowiązku alimentacyjnego, w której stwierdzono przewlekłość postępowania, wydany wyrok uwzględniał ostatecznie sprecyzowane stanowisko powoda (k. 51 akt III RC 226/13).
Zgodnie z datą wskazywaną przez niego orzeczono w wyroku wygaśnięcie obowiązku alimentacyjnego wobec córki (k.52 akt III RC 226/13). Wywiedzione powództwo w świetle ustaleń w sprawie nie jest więc zrozumiałe, a już na pewno nie jest udowodnione w rozumieniu przywołanych wyżej przepisów. Reasumując wolno powiedzieć, że o ile uzasadnione byłoby żądanie powoda o przyznanie sumy pieniężnej w kwocie między 2 000 a 20 000 zł na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy skargowej, wobec stwierdzonej przewlekłości postępowania w sprawie III RC 226/13, o tyle nieuzasadnione jest żądanie o zasądzenie dochodzonej pozwem kwoty jako odszkodowania za szkodę spowodowaną stwierdzoną przewlekłością postępowania, w sytuacji niewykazania niezbędnych przesłanek wymaganych ustawą, o czym mowa powyżej.
W związku z powyższym apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 kpc.