Court dismissed invalidity claim against HOA resolution, ordering defendant to pay share of roof repair costs.
Legislator summary
AI generatedThe court ordered the defendant to pay her share of the common roof repair costs, dismissing her challenge to the owners' assembly resolution. Although the defendant argued the resolution was void and flawed, the court ruled that such defects must be addressed in a separate proceeding rather than in this enforcement action. Consequently, the plaintiff's claim for the calculated share and interest was granted, while the remainder of the request was rejected.
Legislator headnote
AI generatedUstawa o własnościach wspólnych, art. 22 ust. 2; art. 23 ust. 2: A party challenging the validity of an owners' assembly resolution in an enforcement proceeding must file a separate action for annulment; the current court lacks jurisdiction to examine grounds for invalidity.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt III C 1600/14
UZASADNIENIE
wyroku z dnia 20 sierpnia 2015 roku wydanego w postępowaniu zwykłym Powódka Wspólnota Mieszkaniowa nr (...) nieruchomości przy ul. (...) w P. pozwem z dnia 10 lutego 2014 roku zażądała zasądzenia od pozwanej M. H. na swoją rzecz kwoty 15.634 złotych z odsetkami ustawowymi oraz rozstrzygnięcia o kosztach procesu. W uzasadnieniu podała, że właściciele nieruchomości tworzących wspólnotę mieszkaniową podjęli uchwałę o wykonaniu remontu dachu oraz uiszczeniu przez nich zaliczek na poczet kosztów tego remontu. Podniosła, że pozwana zaliczki takiej nie uiściła.
Nakazem zapłaty z dnia 12 czerwca 2014 roku, wydanym w postępowaniu upominawczym Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie orzekł o obowiązku zapłacenia przez pozwaną na rzecz powódki kwoty 15.634 złotych wraz z odsetkami oraz kosztami postępowania. Powyższemu nakazowi zapłaty pozwana sprzeciwiła się, zaskarżając go w całości, co doprowadziło do utraty mocy przez ten nakaz zapłaty. W sprzeciwie podniosła zarzut nieważności oraz wadliwości uchwały. W toku procesu strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pozwana jest właścicielką nieruchomości położonej w P. przy ul. (...). Jednocześnie jest ona członkiem wspólnoty mieszkaniowej obejmującej lokale położone przy ul. (...) w P.. W własnością lokalu związany jest udział wynoszący (...) części wspólnych nieruchomości. W ramach tej nieruchomości zostało wyodrębnionych 8 lokali, przy czym 3 z nich należą do jednego właściciela, tj. Gminy P.. Okoliczność bezsporna, a nadto: - umowa, k. 11-14; Dnia 16 lipca 2012 roku właściciele lokali tworzący wspólnotę mieszkaniową podjęli uchwałę nr (...), w myśl której wyrazili zgodę na wykonanie na nieruchomości wspólnej przy ul. (...) w P. prac polegających na remoncie pokrycia dachowego z wymianą dachówki na nową ceramiczną zakładkową wraz z robotami towarzyszącymi o szacunkowym koszcie 118.437,37 złotych.
Realizacja tych prac została zaplanowana na 2014 roku po uprzednim zgromadzeniu wymaganych środków przez właścicieli lokali. W uchwale tej właściciele lokali ustalili, że na poczet tych prac, właściciele lokali będący osobami fizycznymi wpłacą zaliczkowo przypadający na nich udział w koszcie szacunkowym w terminie do 31 lipca 2013 roku. Uchwała ta nie została zaskarżona. Okoliczność bezsporna, a nadto: - uchwała, k. 17-18; - protokół, k. 25, 27-30; - kosztorys, k. 26, 35-42; Pismem z dnia 29 sierpnia 2012 roku pozwana została wezwana do uiszczenia kwoty 15.634 złotych, tytułem zaliczki na poczet remontu w terminie do 31 lipca 2013 roku.
Kolejnymi pismami pozwana była ponownie wzywana do zapłaty tej kwoty. Dowód: - pismo z dnia 29.08.2012 r., k. 31-34; - pismo z dnia 24.05.2013 r., k. 43-44; - pismo z dnia 3.09.2013 r., k. 45-46; - pismo z dnia 18.09.2013 r., k. 47-48;
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo okazało się uzasadnione niemal w całości. Żądanie to zostało oparte na dyspozycji wynikającej z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2000 roku, nr 80, poz. 903 ze zm.), zgodnie z którym właściciel lokalu tworzący wspólnotę mieszkaniową ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, jest obowiązany utrzymywać swój lokal w należytym stanie, przestrzegać porządku domowego, uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, korzystać z niej w sposób nie utrudniający korzystania przez innych współwłaścicieli oraz współdziałać z nimi w ochronie wspólnego dobra.
Zgodnie zaś z art. 14 pkt 1 tej ustawy na koszty zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności wydatki na remonty i bieżącą konserwację. Z powyższego wynika, że powódka winna była wykazać, że istniało zobowiązanie pozwanej z tytułu kosztów remontów lub konserwacji. W ocenie sądu fakty te powódka wykazała. Jak wynika z § 1 właściciele nieruchomości tworzących podmiotową wspólnotę mieszkaniową wyrazili zgodę na wykonanie na nieruchomości wspólnej przy ul. (...) w P. prac polegających na remoncie pokrycia dachowego z wymianą dachówki na nową ceramiczną zakładkową wraz z robotami towarzyszącymi o szacunkowym koszcie 118.437,37 złotych.
Z § 4 tej uchwały wynika, że na poczet tych prac, właściciele lokali będący osobami fizycznymi wpłacą zaliczkowo przypadający na nich udział w koszcie szacunkowym w terminie do 31 lipca 2013 roku. Bezsporne było to, że pozwanej przysługuje udział wynoszący (...) części wspólnych nieruchomości. Wynika to także z umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu pozwanej. Zgodnie z treścią § 4 uchwały właściciele lokali, będący osobami fizycznymi winni uiścić zaliczkę na poczet remontu w wysokości odpowiadającego im udziału w odniesieniu do szacunkowego kosztu remontu.
Skoro szacunkowy koszt remontu wynosi 118.437,37 złotych, przeto udział wynoszący (...) wynosi 15.633,73 złotych. Taka kwota przypadła na pozwaną, dysponującą takim udziałem w nieruchomości wspólnej. Należy zwrócić uwagę na to, że bezsporne było to, że w przedmiotowej nieruchomości zostało wyodrębnionych 8 lokali. Do zarządu taką wspólnotą znajduje zastosowanie art. 22 i nast. przywołanej ustawy. Nie ma przy tym znaczenia odmienne uregulowanie tego zagadnienia przed zmianą treści art. 19 tej ustawy, która weszła w życie 19 maja 2000 roku.
Od chwili wejścia w życie nowelizacji, do zarządu stosuje się przepisy tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 22 ust. 2 tej ustawy do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności. Zgodnie z art. 23 ust. 2 ustawy uchwały zapadają większością głosów właścicieli lokali, liczoną według wielkości udziałów. Uchwała nr (...) została podjęta większością głosów. Bezsporne było to, że ani pozwana ani inny właściciel nie wniósł powództwa o uchylenie tej uchwały.
W toku procesu pozwana podniosła, że przedmiotowa uchwała jest nieważna a nadto wadliwa. Zauważyć jednak należy, że nie wniosła do sądu powództwa o uchylenie tej uchwały z przyczyn określonych w art. 25 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy, tj. jej niezgodności z przepisami prawa lub z umową właścicieli lokali albo naruszenia zasad prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną lub naruszenia jej interesów w inny sposób. Powoływanie się w tym procesie na takie okoliczności nie mogą stanowić podstaw ustaleń, albowiem sąd w niniejszym procesie nie jest do tego uprawniony.
Podstawy uchylenia uchwały mogą być badane jedynie w odrębnym procesie o uchylenie uchwały także w związku z niewłaściwością rzeczową sądu rozpoznającego sprawę. Stan faktyczny w sprawie został ustalony na podstawie dowodów z dokumentów przywołanych w uzasadnieniu. Mając na uwadze powyższe okoliczności sąd zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 15.633,73 złotych. O żądaniu odsetkowym orzeczono odpowiednio do treści art. 481 § 1 k.c. Mając na uwadze to, że w uchwale z dnia 16 lipca 2012 roku właściciele lokali ustalili termin do uiszczenia zaliczki na 31 lipca 2013 roku.
W takim stanie rzeczy nieziszczenie tej kwoty w tym terminie spowodowało, że pozwana popadła w opóźnienie z dniem 1 sierpnia 2013 roku. W takiej sytuacji sąd orzekł jak w pkt I sentencji. Zważywszy na to, że powódka żądała zasądzenia kwoty 15.634 złotych, zaś żądanie to było uzasadnione jedynie do 15.633,73 złotych, w pozostałym zakresie należało je oddalić, o czym orzeczono jak w pkt II sentencji. O kosztach procesu orzeczono odpowiednio do treści art. 100 k.p.c. i n fine przyjmując, że powódka uległa pozwanej w niewielkim zakresie, tj. co do 0,27 złotych.
W takim stanie rzeczy sąd zasądził od pozwanej na jej rzecz zwrot kosztów procesu w całości. Na poniesione przez powódkę koszty składały się: opłata sądowa w wysokości 782 złotych, zastępstwo procesowe w wysokości 2.400 złotych. W takim stanie rzeczy orzeczono jak w pkt III sentencji.