Court grants combined sentence for two crimes committed before the first judgment, dismissing the third due to res judicata.
Legislator summary
AI generatedThe court granted a combined sentence for two prior convictions, finding that new crimes were committed before the first judgment took effect. However, the court dismissed the request to combine a third, earlier conviction because a final judgment on those specific crimes already existed. The court reasoned that the temporal sequence satisfied the legal requirements for combining the two eligible sentences while respecting the principle of res judicata for the excluded case.
Legislator headnote
AI generatedArt. 85 k.k.; Art. 91 § 1, 2 k.k.; Art. 572 k.p.k.; When multiple crimes are committed before the first judgment, a combined sentence may be ordered if the crimes fall within the same legal category, but a prior final judgment on any of the crimes precludes combining that specific conviction.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II K 189/13 W Y R O K Ł Ą C Z N Y W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 czerwca 2013 r Sąd Rejonowy w Lubaniu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSR Bartosz Gajewski Protokolant Małgorzata Łasecka w obecności Prokuratora Haliny Frydryk po rozpoznaniu dnia 17.06.2013 r. sprawy o wyrok łączny A. T. (1) urodz. (...) L. syna J. i A. z d. K. skazanego prawomocnymi wyrokami :
1. Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 20.06.2012 r. w sprawie sygn. akt II K 261/12 za: -czyn z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk , popełniony w dniach 25.01.2012 r., 26.01.2012r ,na początku grudnia 2010 r. , w ostatnim tygodniu grudnia 2010 r. na karę 1 ( jednego ) roku pozbawienia wolności - czyn z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełniony w połowie grudnia 2010 r. na karę 1 ( jednego ) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, po czym wymierzono w/w karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, 2. Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 31.08.2012 r. w sprawie sygn. akt II K 447/12 za czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełniony w dniu 27 stycznia 2012 r. na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, I. na podstawie art. 85 kk , art. 86 § 1 kk i art. 91 § 2 kk łączy skazanemu A.
T. (2) kary pozbawienia wolności orzeczone w sprawach II K 261/12 i II K 447/12 i wymierza mu karę łączną 2 ( dwóch ) lat pozbawienia wolności, III. na podstawie art. 572 kpk w pozostałej części postepowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego umarza, IV. na podstawie art. 577 kpk w zw. z art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej zalicza skazanemu A. T. (2) okres odbytej kary w sprawie II K 261/12, od dnia 03.03.2013 r. do dnia 17.06.2013 r., V. na podstawie art. 624§1kpk i art. 6 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych zwalnia skazanego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z wydaniem wyroku łącznego i nie wymierza mu opłaty .
UZASADNIENIE
. W dniu 04.04.2013 r. do tutejszego Sądu wpłynął wniosek skazanego A. T. (1) o wydanie wyroku łącznego obejmującego skazania z wyroków wydanych przez Sąd Rejonowy w Lubaniu w sprawie II K 261/12, II K 447/12 i II K 97/08. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W sprawie A. T. (1), w dniu 05.08.2008 r. (II K 97/08) zapadł wyrok łączny obejmujący wszystkie jego dotychczasowe wyroki jednostkowe zapadłe przed datą tego wyroku łącznego. (dowód : karta karna – k.
9) Wyrokiem z dnia 20.06.2012r. w sprawie IIK 261/12, za czyn z art. 278 § 1 k.k. i art. 279 § 1 k.k. kk, popełniony w dniu 25.01.2012 r., w dniu 26.01.2012 r. oraz w grudniu 2010 r. przez Sąd Rejonowy Lubaniu wnioskodawca został skazany na karę jednostkową 1 roku pozbawienia wolności przy uwzględnieniu art. 91 § 1 k.k. oraz karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności. (dowód : wyrok – k. 19, karta karna – k.9 ) Następnie wyrokiem z dnia 31.08.2012 r. w sprawie IIK 447/12, za czyn z art. 286 § 1 kk, popełniony w dniu 27.01.2012 r. został skazany na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. (dowód : wyrok – k. 20, karta karna – k.
9) Z informacji uzyskanych od Aresztu Śledczego w L. wynika, iż w okresie osadzenia, skazany zachowywał się dobrze. Nie był ani karany dyscyplinarnie, ani też nagradzany. (dowód: opinia – k.
13) SĄD ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: Zgodnie z dyspozycji art. 569 § 1 k.p.k. wynika, iż wyrok łączny wydaje się, "jeżeli zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby skazanej prawomocnie wyrokami różnych sądów". Warunki do orzeczenia kary łącznej określa z kolei art. 85 k.k. i zachodzą one wówczas, gdy "sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, choćby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu".
Jako że przy wydaniu wyroku sąd ma obowiązek brać pod uwagę wszystkie skazania, a nie tylko te, do których we wniosku odwołuje się wnioskodawca, Sąd Rejonowy rozważył, czy w przypadku pozostałych wyroków warunki do ich połączenia nie występują. W realiach rozpoznawanej sprawy, zdaniem Sądu Rejonowego, wskazane wyżej warunki do wydania wyroku łącznego zachodziły w stosunku do wyroków w sprawie II K 261/12 oraz IIK 447/12. Jest niewątpliwym wszak, że w tych wypadkach skazany popełniał kolejne przestępstwo zanim zapadł wyrok skazujący za którekolwiek z tych przestępstw.
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 31.08.2012 r. został uznany za winnego czynu popełnionego w dniu 27.01.2012 r. a więc przed datą wydania wyroku przez Sąd Rejonowy w Lubaniu w sprawie II K 261/12, który zapadł w dniu 20.06.2012 r. Konkludując, w powyższym układzie procesowym istniała możliwość wyodrębnienia jednego zbiegu podlegającego łączeniu, bez naruszenia reguły, że zwrot: "zanim zapadł pierwszy wyrok" odnosi się do pierwszego chronologicznie wyroku, który zapadł przed popełnieniem przez sprawcę kolejnego (kolejnych) przestępstwa” (Uchwała z dnia 25 lutego 2005 r., Sąd Najwyższy I KZP 36/04).
W kwestii kary Sąd Rejonowy zdecydował, iż związek podmiotowo – przedmiotowy zachodzący pomiędzy poszczególnymi czynami jest na tyle daleki, że nie pozwala na skorzystanie z wyjątkowej reguły łączenia kar jaką jest zasada pełnej absorpcji. Zważyć bowiem trzeba, że jakkolwiek skazany dopuszczał się kolejno przestępstw naruszających tożsame dobro prawne jakim było mienie, lecz w odmiennych okolicznościach, w innych miejscach i przeciwko różnym pokrzywdzonym. W tym stanie rzeczy Sąd Rejonowy nie miał wątpliwości, że gdyby orzekał za wskazane czyny w jednym wyroku, kara łączna nie byłaby równa najwyższej z wymierzonych kar jednostkowych 1 roku i 4 miesięcy – (zasada absorpcji), lecz oscylowałaby w okolicach wyższych (zasada asperacji).
W tym stanie rzeczy orzeczona kara łączna 2 lat pozbawienia wolności jawi się jako kara sprawiedliwa i nie nazbyt niedolegliwa. Nadto zaznaczyć trzeba, że jedna z łączonych kar jednostkowych został wymierzona w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 §1 k.k. Tym samym w ocenie Sądu podstawa wymiaru kary łącznej winień stanowić także art. 91 § 2 k.k. W odniesieniu do pozostałych wyroków nie objętych łączeniem, to w ich wypadku zachodziła ujemna przesłanka procesowa w postaci res iudicata wynikająca z obowiązującego, prawomocnego wyroku łączny zapadłego w sprawie II K 97/08.
W tym układzie procesowym, Sąd z przyczyn formalnych zobligowany był umorzenia postępowania w pozostałym zakresie. Sąd zaliczył także okres odbytych kar, a podlegających łączeniu w wydanym wyroku łącznym. Orzeczenie o kosztach oparte zaś zostało o treść art. 624 § 1 k.p.k. i było podyktowane trudną sytuacją majątkową skazanego, związaną przede wszystkim z jego izolacją.