Court dismissed appeal on service of payment order to authorized employee, ruling statutory presumption valid without proof of mandate.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Gorzów Wielkopolski rejected the defendant's objection to a payment order, which the Regional Court in Szczecin upheld on appeal. The defendant argued that service was invalid because no employee was formally authorized to receive mail, claiming the statutory deadline never began. The appellate court dismissed this, holding that the return receipt serves as an official document proving delivery to an authorized employee, and the defendant failed to rebut the statutory presumption of validity.
Legislator headnote
AI generatedArt. 133 §2 k.p.c.; Art. 244 k.p.c.; Art. 252 k.p.c.: Service of documents to legal persons may be made to authorized employees; a return receipt constitutes an official document proving delivery, and the recipient's signature creates a rebuttable presumption of authorization that cannot be challenged merely by alleging lack of mandate.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
VIII Gz 78/15 POSTANOWIENIE Dnia 10 sierpnia 2015 roku Sąd Okręgowy w Szczecinie, Wydział VIII Gospodarczy w składzie: SSO Agnieszka Woźniak (Przewodnicząca) SSO Patrycja Baranowska SSO Krzysztof Górski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2015 roku, w Szczecinie, na posiedzeniu niejawnym w sprawie z powództwa L. R. i W. R. przeciwko „(...) O.” spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. o zapłatę na skutek zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 stycznia 2015 roku wydane w sprawie o sygnaturze akt V GNc 2244/14 postanawia: oddalić zażalenie. SSO Krzysztof Górski SSO Agnieszka Woźniak SSO Patrycja Baranowska
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił sprzeciw pozwanej od wydanego w spawie nakazu zapłaty. Sądu odwołując się do normy art. 504 §1 k.p.c. ustalił, że nakaz zapłaty doręczono pozwanej w dniu 25 listopada 2014 roku termin do wniesienia sprzeciwu upłynął z dniem 9 grudnia 2014, sprzeciw opatrzony datą 10 grudnia został zaś nadany na poczcie w dniu 12 grudnia 2015. Postanowienie zostało w całości zaskarżone przez pozwaną, która zarzuciła naruszenie art. 504 k.p.c. w zw. z art. 133 §2 k.p.c. i wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia.
W uzasadnieniu wskazano, że doręczenie nakazu zapłaty w dniu 25 listopada 2004 zostało dokonane sprzecznie z art. 133 §2 k.p.c. albowiem w pozwanej spółce nie ustanowiono pracownika upoważnionego do odbioru korespondencji. Do dokonania tej czynności wyłącznie kompetentny był zarząd spółki a na zwrotnym potwierdzeniu doręczenia nie znajduje się podpis żadnego z ówczesnych członków tego organu. W rezultacie zdaniem skarżącego termin do wniesienia sprzeciwu w ogóle nie rozpoczął jeszcze swojego biegu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest uzasadnione. Trafnie skarżący wskazuje, że zgodnie z art. 133 §2 k.p.c. doręczenie dla osób prawnych może być dokonane zarówno do rąk zarządu jak i upoważnionego pracownika. Pomija jednak autor zażalenia to, że zwrotne potwierdzenie doręczenia korespondencji sądowej, w świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego posiada walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 244 k.p.c. Dokument ten jest więc dowodem tego, co w nim urzędowo zostało zaświadczone. Z kolei w myśl art. 252 k.p.c. strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim oświadczenia organu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z prawdą, powinna okoliczności te udowodnić.
Z treści zwrotnego potwierdzenia doręczenia pozwanemu nakazu zapłaty wynika, że korespondencję doręczono do rąk upoważnionego pracownika – T. M., która też pokwitowała odbiór własnoręcznym podpisem oraz pieczęcią pozwanej spółki (z datownikiem). Pozwany wnosząc zażalenie nie starał się podważyć w żaden sposób zgodności z prawdą danych zaświadczonych w zwrotnym potwierdzeniu odbioru, poprzestając wyłącznie na powołaniu twierdzeń dotyczących braku upoważnienia dla osób innych niż zarząd. W szczególności nie odniesiono się do osoby kwitującej odbiór korespondencji od doręczyciela –nie podając jej stanowiska i kompetencji w strukturze organizacyjnej pozwanej.
Przypomnieć należy, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażano wielokrotnie pogląd, że przewidziane w art. 133 §2 k.p.c. upoważnienie do odbioru korespondencji może być udzielone także w sposób dorozumiany (por. np. postanowienie SN z dnia 28 czerwca 2007, IV Cz 33/07, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 sierpnia 1999 r. II CKN 509/99, OSNC 2000/2/42). Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji wywodzić należy, że w niniejszej sprawie osoba kwitująca odbiór powoływała się na swoje upoważnienie (co odnotował doręczyciel) i posługiwała się pieczęcią pozwanego z datownikiem.
Była więc osobą działającą w imieniu pozwanego w lokalu wskazanym jako adres spółki. W tej sytuacji w świetle zasad doświadczenia życiowego nie sposób nie dostrzec, że odbieranie korespondencji przez tą osobę odbywać się musiało co najmniej za przyzwoleniem zarządu pozwanego (zarządu spółki). W tej sytuacji samo zakwestionowanie w zażaleniu istnienia upoważnienia o którym mowa w art. 133 §2 k.p.c. nie może być uznane za wystarczające dla wzruszenia ustawowego domniemania opartego o normę art. 252 k.p.c. w zw. z art. 244 k.p.c. W rezultacie stwierdzić należy, że z materiału procesowego wynika, iż doręczenia dokonano stosownie do treści art. 133 §2 k.p.c. do rąk upoważnionego pracownika pozwanego.
Z przedstawionych przyczyn, stwierdziwszy bezzasadności zarzutów zażalenia, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 §2 k.p.c. orzeczono o jego oddaleniu. SSO Krzysztof Górski SSO Agnieszka Woźniak SSO Patrycja Baranowska Sygn. akt VIII Gz 134/13 ZARZĄDZENIE S., (...) 1. (...); 2. (...) a. (...) b. (...) 3. (...)