Legislator Case Law & Legislation
III Kow 989/15 AI generated

Court denies electronic monitoring parole for recidivist who repeatedly commits similar crimes.

Case Number III Kow 989/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The District Court in Słupsk denied the defendant's request for electronic monitoring parole for two separate six-month prison sentences. The defense argued the defendant had a positive community opinion, while the court noted his history of repeated offenses and failure to comply with previous electronic monitoring. Consequently, the court ruled that the defendant's recidivism and disregard for legal order preclude the application of electronic monitoring to achieve sentencing goals.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o wykonaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego; Ustawa z dnia 20.02.2015 r. o zmianie ustawy – kodeks karny; Electronic monitoring parole is denied when the convicted person demonstrates a pattern of recidivism and failure to respect legal order, indicating that community supervision cannot achieve the purposes of the sentence.

Keywords

AI generated
electronic monitoring parole recidivism denial community supervision failure safety considerations penitentiary court decision

Cited Legislation

AI generated
art.6 ust.1 pkt 2 oraz art.6 ust.2 i 4 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o wykonaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego
art.14 ust.1 ustawy z dnia 20.02.2015 r. o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustaw

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Kow.989/15el POSTANOWIENIE Dnia 11.08.2015r. Sąd Okręgowy w Słupsku Wydział III Penitencjarny w składzie: Przewodniczący Sędzia SO w Słupsku Jan Filipczyk Protokolant sekr. sądowy Anna Marcinkiewicz przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Okręgowej w Słupsku Anny Janas po rozpoznaniu na posiedzeniu w Sądzie Okręgowym w Słupsku wniosku obrońcy A. A. s. R. o zezwolenie na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art.6 ust.1 pkt 2 oraz art.6 ust.2 i 4 ustawy z dnia 7 września 2007r. o wykonaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (Dz.U. z 2010r.

Nr 142 poz.960) w zw. z art.14 ust.1 ustawy z dnia 20.02.2015r. o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015r. poz.396) postanawia: odmówić skazanemu A. A. s. R. i W. z d. G., ur. dnia (...) w S., nr PESEL (...) zezwolenia na odbycie poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w. S.z dnia 23.01.2015r., w sprawie II K 774/14 za czyn z art.178a§4kk w zw. z art. art.178a§1kk; 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w.

S.z dnia 26.06.2013r., w sprawie XIVK 169/13 za czyn z art.178a§4kk;

UZASADNIENIE

Obrońca skazanego A. A. wystąpił z wnioskiem o udzielenie skazanemu zezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art.6 ust.1 pkt1, 2, art.6 ust.4 ustawy z dnia 7 września 2007r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego, zezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego można udzielić wobec skazanego, któremu orzeczono karę pozbawienia wolności nieprzekraczającą jednego roku, a nie zachodzą warunki przewidziane w art.64§2 kk, jest to wystarczające dla osiągnięcia celów kary.

Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio do skazanego, któremu wymierzono dwie lub więcej niepodlegających łączeniu kar pozbawienia wolności, które skazany ma odbyć kolejno, nieprzekraczających w sumie jednego roku. A. A. wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 23.01.2015r., sygn. akt IIK 774/14 skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 6 miesięcy Sądu Rejonowego wS.z dnia 26.06.2013r., w sprawie XIVK 169/13 za czyn z art.178a§4kk; Z wywiadu kuratora sądowego z dnia 19.06.2015r. wynika, że skazany ma pozytywną opinię w miejscu zamieszkania.

Zdaniem Sądu penitencjarnego, skazany jest sprawcą niepoprawnym, wobec którego stosowane dotychczas środki o charakterze wolnościowym okazały się nieskuteczne. Skazany w sposób lekceważący odnosi się do obowiązującego porządku prawnego, popełniając kolejne przestępstwa. Skazany był dwukrotnie skazywany na kary ograniczenia wolności (sprawy Sądu Rejonowego w S.: XIIIK 874/09 - za czyn z art. 158§1kk i IIK 104/10 za czyn z art. 178a§1kk). Ponadto w sprawie IIK 1189/12 Sądu Rejonowego w S., wymierzono skazanemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, które następnie z uwagi na popełnienie kolejnego przestępstwa, zarządzono jej wykonanie.

Następnie w dniu 6.03.2014r. udzielono skazanemu zezwolenia na odbywanie tej kary w systemie dozoru elektronicznego, którą zakończył w dniu 8.06.2014r. W 3 miesiące później skazany popełnił kolejne przestępstwo podobne do poprzednich z art. 178a§4 kk w zw. art. 178a§1kk, za które został skazany na karę pozbawienia wolności ( IIK 774/14 SR S.). Taka postawa skazanego dowodzi, że nie daje on gwarancji poprawnego funkcjonowania w warunkach poza jednostka penitencjarną, w tym przestrzegania porządku prawnego i stosowania się do nałożonych obowiązków w czasie odbywania kary w systemie dozoru elektronicznego.

Stąd też, w ocenie Sądu, skazany wymaga oddziaływań wychowawczych, które powinny być wobec niego prowadzone w warunkach izolacji więziennej. Zatem, w ocenie Sądu Penitencjarnego, sposób życia skazanego na wolności, w tym popełnianie nagminnie tego samego rodzaju przestępstw, pozwalają na stwierdzenie, że odbywanie przez skazanego kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego nie byłoby wystarczające do osiągnięcia celów kary. Niewątpliwie, względy bezpieczeństwa i stopień demoralizacji skazanego nie przemawiają za celowością odbywania przez niego kary w systemie dozoru elektronicznego.

Dlatego też, uznając wniosek obrońcy za niezasadny, należało postanowić jak wyżej.