Legislator Case Law & Legislation
VII Ka 258/13 AI generated

Court partially allowed appeal by removing traffic law violation charge and reducing fine for driver who hit a car.

Case Number VII Ka 258/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The appellate court partially upheld the first-instance judgment against E. S., who was convicted of a traffic offense involving a collision. The defense argued the incident occurred on a parking lot, not a public road, and that leaving the scene without data was not a separate violation. The court agreed that the location was a traffic zone but ruled that leaving without providing data only constituted a violation of the insurance act, not the specific traffic law provision cited.

Legislator headnote

AI generated

Art. 2 pkt 16a PRD; Art. 44 ust. 1 pkt 4 PRD: Leaving the scene of an accident without providing personal and insurance data constitutes a violation of the insurance act, not the traffic law provision requiring data submission upon request.

Keywords

AI generated
traffic violation leaving scene parking lot insurance data appellate review fine reduction public road

Cited Legislation

AI generated
Art. 2 pkt 16a PRD
97 kw w zw z art. 23 ustęp 1 pkt 3 b Prawa o Ruchu Drogowym i art.
Art. 23 ust. 1 pkt 3b PRD
97 kw w zw z art. 23 ustęp 1 pkt 3 b Prawa o Ruchu Drogowym i art.
Art. 44 ust. 1 pkt 4 PRD
23 ustęp 1 pkt 3 b Prawa o Ruchu Drogowym i art. 44 ustęp 1 pkt 4 Prawo o ruchu drogowym na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie IX Wydziału Karnego z dnia 13 listopada 2012 sygn.
Art. 16 ust. 2 Ustawy z dnia 22.05.2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych
W aktualnym stanie prawnym, odjechanie z miejsca zdarzenia bez podania stosownych danych, w sytuacji, gdy żądanie podania owych danych nie padło, stanowi jedynie- jak wydaje się- naruszenie art. 16 ust.2 ustawy z 22.05.2003r.
Art. 437 & 2 k.p.k.
Jednocześnie, wobec wskazanego brzmienia opisu czynu, jak również wobec faktu, iż Sąd Rejonowy potraktował zachowanie obwinionej jako jedno wykroczenie, zaskarżony wyrok w pozostałej części należało utrzymać w mocy (art. 437 & 2 kpk).
Art. 636 & 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. i art. 624 & 1 k.p.k.
Z uwagi na częściowe uwzględnienie apelacji Sąd Okręgowy uznał, iż względy słuszności przemawiają za zwolnieniem obwinionej od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (art. 636 & 1 kpk w zw.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VII Ka 258/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lipca 2013 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie Przewodniczący SSO Małgorzata Tomkiewicz Protokolant st.sekr.sądowy Katarzyna Filipiak przy udziale oskarżyciela publicznego st. sierż. Agnieszki Szlachtowicz po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2013 r sprawy E. S. obwinionej o wykroczenie z art. 97 kw w zw z art. 23 ustęp 1 pkt 3 b Prawa o Ruchu Drogowym i art. 44 ustęp 1 pkt 4 Prawo o ruchu drogowym na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie IX Wydziału Karnego z dnia 13 listopada 2012 sygn. akt IX W 3169/12 I. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że z podstawy prawnej skazania eliminuje art. 44 ust.1 pkt.4 ustawy Prawo o ruchu drogowym zaś wymierzoną obwinionej karę grzywny łagodzi do 200 (dwustu) zł; II. pozostałym zakresie wyrok ten utrzymuje w mocy; III. zwalnia obwinioną od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE

E. S. została obwiniona o to, że w dniu 28 czerwca (...). ok.godz.15 :45 w miejscowości A.gm. O. kierując pojazdem S.o nr. (...)wykonując manewr cofania uderzyła w zaparkowany pojazd marki M.o nr rej. (...)a następnie odjechała z miejsca zdarzenia - tj. o wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 23 ust.1 pkt.3b PRD i art. 44 ust.1 pkt. 4 PRD. Sąd Rejonowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 13 listopada 2012r. w sprawie IX W 3169/12 orzekł : Obwinioną E. S.uznał za winną popełnienia zarzuconego jej czynu z art. 97 kw zw. z art. 23 ust.1 pkt. 3b PRD i art. 44 ust.1 pkt.4 PRD i za to, z mocy art. 97 kw skazał ją na karę grzywny w wymiarze 500zł. Zwolnił obwinioną od ponoszenia kosztów postępowania i opłaty. Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca obwinionej zaskarżając przedmiotowe orzeczenie w całości. Wyrokowi temu skarżący zarzucił :

a) obrazę przepisów prawa materialnego , a konkretnie art. 97 kw poprzez skazanie obwinionej za popełnienie wykroczenia z tego przepisu, podczas gdy ewentualne uderzenie w samochód pokrzywdzonego miało mieć miejsce na parkingu przed szpitalem w A., a więc poza drogą publiczną, strefą zamieszkania lub strefą ruchu i w konsekwencji brak jest w czynie obwinionej znamion tegoż artykułu kodeksu wykroczeń;

b) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na dowolnym przyjęciu, że obwiniona po uderzeniu w samochód pokrzywdzonego odjechała z miejsca zdarzenia, mając świadomość tego, że spowodowała kolizję drogową, podczas gdy dowodów na takie ustalenia brak. Stawiając te zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionej ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez eliminację z czynu przypisanego obwinionej słów „a następnie odjechała z miejsca zdarzenia” i z kwalifikacji czynu jej przypisanego art. 44 ust.1 pkt. 4 PRD.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje :

Apelacja zasługuje na uwzględnienie w zakresie zarzutu dotyczącego czynu z art. 44 ust.1 pkt. 4 PRO, w pozostałej części jest ona nietrafna. Na wstępie stwierdzić należy, iż w odniesieniu do wykroczenia określonego w art.23 ust. 1 pkt. 3b PRO, Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń zarówno w aspekcie okoliczności stanu faktycznego, winy oraz kwalifikacji prawnej przedmiotowego czynu. Dokonana w tym zakresie analiza materiału dowodowego jest jasna, odpowiada dyrektywom określonym w art. 4 kpk a przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 kpk i przekonująco uzasadnione.

To, czy parking przed szpitalem wA.jest drogą publiczną, strefą zamieszkania lub strefą ruchu nie było wprawdzie przedmiotem uwagi Sądu Rejonowego – na co słusznie zwrócił uwagę skarżący w swojej apelacji- jednakże mankament ten, de facto nie podważył prawidłowości samego rozstrzygnięcia we wskazanym zakresie. Jak wynika bowiem z dowodów pozyskanych w toku postępowania odwoławczego, w tym z informacji uzyskanych z (...)Szpitala (...)w A.(k.107) oraz przedłożonej przez ten Szpital dokumentacji fotograficznej(k.108), przedmiotowy parking oznakowany został znakiem D-18 („parking”), droga do niego ma znak ograniczający szybkość B-33 a drogi wewnętrzne przy Szpitalu – znakiem B-36 („zakaz zatrzymywania się”).

W świetle tych faktów nie ulega wątpliwości, iż parking, na którym doszło do zdarzenia objętego niniejszą skargą, był strefą ruchu w rozumieniu art. 2 pkt.16a PRD. Nie ulega również wątpliwości – gdyż wynika to wprost z nagrania monitoringu – że E. S.wykonując swoim samochodem marki S.manewr cofania uderzyła w zaparkowany pojazd marki M.. Zachowanie obwinionej stanowiło zatem naruszenie art. 23 ust.1 pkt.3b PRO, jednakże – wbrew tezie przyjętej zarówno w kwalifikacji prawnej czynu zarzuconego, jak i przypisanego E. S.- nie wyczerpało dyspozycji art. 44 ust.1 pkt. 4 PRD.

W odniesieniu do tego przepisu przede wszystkim zauważyć należy, że w tym zakresie już sam opis czynu nie przystaje do przyjętej kwalifikacji prawnej. „Odjechanie z miejsca zdarzenia” nie jest bowiem samo w sobie jakimkolwiek naruszeniem prawa. Dyspozycję art. 44 ust.1 pkt. 4 PRD kierowca narusza wszak dopiero wówczas, gdy odjeżdża z miejsca zdarzenia bez spełnienia określonych w tym przepisie obowiązków. Abstrahując jednakże od tego, że wskazany opis czynu nie zawiera kompletu znamion, które wskazywałyby na zaistnienie wykroczenia określonego w omawianym przepisie podkreślić należy, iż odpowiedzialności wynikającej z naruszenia art.44 ust.1 pkt.4 PRD podlega jedynie ten kierujący pojazdem, który nie udzieli swoich danych personalnych, danych personalnych właściciela pojazdu oraz danych dotyczących zakładu ubezpieczeń na żądanie osoby uczestniczącej w wypadku.

Redakcja wskazanego przepisu może rodzić wątpliwości co do tego, czy zawężanie zakresu obowiązków określonych w tej normie jest słuszne , jednakże nie zmienia to faktu, że brzmienie tego przepisu w swej warstwie redakcyjnej jest jednoznaczne. W świetle dyrektyw wykładni językowej trudno byłoby obronić tezę, że żądanie osoby uczestniczącej w wypadku istnieje zawsze bez względu na to, czy zostanie ono wyartykułowane czy nie. W aktualnym stanie prawnym, odjechanie z miejsca zdarzenia bez podania stosownych danych, w sytuacji, gdy żądanie podania owych danych nie padło, stanowi jedynie- jak wydaje się- naruszenie art. 16 ust.2 ustawy z 22.05.2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych.

Ten przepis bowiem nakłada na kierowcę uczestniczącego w zdarzeniu objętym ubezpieczeniem obowiązkowym wymóg udzielenia stosownych danych, nie uzależniając jednakże tej powinności od jakiegokolwiek uprzedniego żądania. Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy wyeliminował z podstawy prawnej skazania E. S. art. 44 ust.1 pkt.4 PRO uznając, iż zachowanie obwinionej nie wyczerpało znamion wykroczenia w tym zakresie i łagodząc w związku z tym wymierzoną obwinionej karę grzywny do 200zł. Jednocześnie, wobec wskazanego brzmienia opisu czynu, jak również wobec faktu, iż Sąd Rejonowy potraktował zachowanie obwinionej jako jedno wykroczenie, zaskarżony wyrok w pozostałej części należało utrzymać w mocy (art. 437 & 2 kpk).

Z uwagi na częściowe uwzględnienie apelacji Sąd Okręgowy uznał, iż względy słuszności przemawiają za zwolnieniem obwinionej od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (art. 636 & 1 kpk w zw. z art. 634 kpk i art. 624 & 1 kpk).