Legislator Case Law & Legislation
V U 5573/14 AI generated

Court dismissed pension appeal; applicant failed to prove 15 years of special conditions work due to mixed duties.

Case Number V U 5573/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the applicant's appeal against the Social Insurance Institution's refusal to grant a pension based on special working conditions. The applicant claimed 15 years of such work, but the court found that during the disputed period, the applicant performed mixed duties including heavy transport tasks not covered by the specific list of special conditions. Consequently, the court ruled that the applicant did not meet the statutory requirement of performing special work continuously and in full working hours for the necessary duration.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.; The court held that to qualify for special working conditions, an employee must perform the listed tasks continuously and in full working hours, excluding mixed duties unrelated to those specific tasks.

Keywords

AI generated
pension entitlement special working conditions full working hours continuous performance mixed duties Social Insurance Institution pension appeal

Cited Legislation

AI generated
art. 184 of the Act on Pensions and Allowances from the Social Insurance Fund
Stosownie do art. 184 ust.
art. 32 ust. 1 of the Act on Pensions and Allowances from the Social Insurance Fund
Zgodnie z treścią art. 32 ust.
art. 477 14 § 1 of the Code of Civil Procedure
Z tych też względów, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VU 5573/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 czerwca 2015 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Beata Łapińska Protokolant stażysta Iwona Jasińska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 roku w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie sprawy z wniosku J. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o prawo do emerytury na skutek odwołania J. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 27 czerwca 2014 r. sygn. (...) oddala odwołanie. Sygn. akt VU 5573/14

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 czerwca 2014 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. odmówił wnioskodawcy J. S. prawa do emerytury. W odwołaniu od powyższej decyzji, złożonym w dniu 18 lipca 2014 roku, J. S. wniósł o przyznanie żądanego prawa z uwagi na to, że przepracował wymagane 15 lat w warunkach szczególnych. Podniósł, że pracował w takich warunkach także w okresie od 8 listopada 1978 roku do 22 maja 1984 roku w Zakładach (...) w R. na stanowisku pracownika magazynowo-transportowego. ZUS wnosił o oddalenie odwołania. Sąd Okręgowy ustalił co następuje:

J. S., urodzony w dniu (...), złożył w dniu 20 czerwca 2014 roku kolejny wniosek o przyznanie prawa do emerytury. (dowód: wniosek o emeryturę k. 1-4 w aktach ZUS) Na dzień 1 stycznia 1999 roku skarżący udowodnił staż pracy wynoszący ponad 25 lat. Niekwestionowany przez ZUS okres zatrudnienia wnioskodawcy w warunkach szczególnych wynosi łącznie 13 lat, 1 miesiąc i 23 dni. Jest to okres zatrudnienia od 4 grudnia 1984 roku do 31 grudnia 1998 roku w (...) Spółce z o.o. w R. na stanowisku robotnika rozładunkowego. Wnioskodawca nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego. (okoliczności niesporne) W okresie od 8 listopada 1978 roku do 22 maja 1984 roku wnioskodawca był zatrudniony w Zakładach (...) w R..

W świadectwie pracy wskazano, że wnioskodawca pracował w ww. zakładzie pracy na stanowisku robotnika magazynowo-transportowego i robotnika transportowego. (dowód: świadectwo pracy k. 12 w aktach ZUS) Zgodnie z umową o pracę z dnia 6 listopada 1977 roku wnioskodawca został zatrudniony w Zakładach (...) w R. na stanowisku robotnika magazynowego. Z dokumentów pracowniczych wnioskodawcy wynika, że w trakcie zatrudnienia w ww. zakładach pracował on w okresie od 8 listopada 1978 roku do 30 czerwca 1983 roku na stanowiskach robotnika magazynowego, robotnika transportowo-magazynowego i robotnika transportowego, a w okresie od 1 lipca 1983 roku do 22 maja 1984 roku na stanowisku dozorcy. (dowód: umowa o pracę k. 20, angaże k. 19, 18, 17, 16, 15, 14, karta obiegowa zmiany k. 13 w aktach ZUS) Zakłady (...) w R. były zakładami odzieżowymi, w którym szyto ubrania dziecięce, bluzki, sukienki i koszule.

Przez cały okres zatrudnienia w spornym okresie wnioskodawca pracował w magazynie, w którym był skład materiałów syntetycznych, bawełnianych i froty. W ramach wykonywanych obowiązków wnioskodawca rozładowywał bele materiałów z samochodów transportowych i zawoził je do magazynu, z którego były on następnie przewożone na szwalnie. Ponadto wnioskodawca odbierał odpady z krojowni, a następnie w magazynie oddzielał bawełnę od froty, segregował guziki i gumy i belował odpady, tj. sprasowywał resztki odpadów. Rozładunek beli materiałów przy dostawach z samochodów transportowych zajmował wnioskodawcy od półtorej do dwóch godzin dziennie. (dowód: zeznania świadków W.

B. i T. K. k. 13 odwrót, zeznania wnioskodawcy k. 14 w zw. z k. 13 i 13 odwrót w aktach sprawy) Zakłady (...) w R. nie wystawiły wnioskodawcy świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych. (okoliczność niesporna)

Sąd Okręgowy ocenił i zważył co następuje:

Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. 2015r., poz. 748 ze zm.) ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 roku, będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1 (tj. poniżej 65 lat dla mężczyzn). Ustęp 4 art. 32 stanowi zaś, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Stosownie do art. 184 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (tj. w dniu 1 stycznia 1999 roku) osiągnęli:

1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.

27. Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Ten „wymagany okres zatrudnienia” to okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia (§ 3 rozporządzenia), natomiast pracą w warunkach szczególnych jest praca świadczona stale i w pełnym wymiarze na stanowiskach wskazanych w załączniku do tegoż aktu (§ 1 i § 2 rozporządzenia).

Okresy pracy w warunkach szczególnych, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy. Brak takiego świadectwa nie wyklucza jednak dokonania ustalenia zatrudnienia w warunkach szczególnych innymi środkami dowodowymi w toku postępowania sądowego. Stanowisko takie wielokrotnie zajmował również Sąd Najwyższy, który między innymi w wyroku z dnia 2 lutego 1996 roku, II URN 3/95, OSNAP 1996/16/239 stwierdził, że w postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokości mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi w kodeksie postępowania cywilnego.

Ograniczenia dowodowe zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz. U. Nr 10, poz. 49 ze zm.), obecnie rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (Dz. U. Nr 237, poz. 1412), dotyczą wyłącznie postępowania przed tymi organami. Spór pomiędzy stronami, w związku z zarzutami podniesionymi przez wnioskodawcę w odwołaniu, ograniczał się do faktu, czy ma on wymagany 15-letni okres zatrudnienia w szczególnych warunkach.

Spełnienie pozostałych przesłanek nie było przedmiotem sporu, a jednocześnie nie budzi żadnych wątpliwości – wnioskodawca ma wymagany okres zatrudnienia, to jest 25 lat, nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego i w dniu (...) 2014 roku ukończył 60 lat. Organ rentowy uznał, że wnioskodawca nie spełnia przesłanki zatrudnienia w warunkach szczególnych co najmniej przez 15 lat. Wnioskodawca twierdził zaś, że wnioskodawca legitymuje się wymaganym okresem pracy w warunkach szczególnych, albowiem pracował w takich warunkach w okresie od 8 listopada 1978 roku do 22 maja 1984 roku w Zakładach (...) w R..

W ocenie Sądu Okręgowego zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uwzględnienia odwołania wnioskodawcy i przyznania mu prawa do emerytury ze względu na wykonywanie pracy w warunkach szczególnych. Dokonując ustaleń w zakresie prac wykonywanych przez wnioskodawcę w okresie od 8 listopada 1978 roku do 22 maja 1984 roku w Zakładach (...) w R. Sąd oparł się na dokumentach zawartych w aktach osobowych wnioskodawcy w postaci umowy o pracę, angaży i karty obiegowej zmiany, zeznaniach świadków W. B. i T. K. oraz zeznaniach wnioskodawcy.

Z dowodów tych wynika, iż Zakłady (...) w R. były zakładami odzieżowymi, w których szyto ubrania dziecięce, bluzki, sukienki i koszule. Przez cały okres zatrudnienia w ww. magazynie wnioskodawca pracował w magazynie, w którym był skład materiałów syntetycznych, bawełnianych i froty. W ramach wykonywanych obowiązków wnioskodawca rozładowywał bele materiałów z samochodów transportowych i zawoził je do magazynu, z którego były on następnie przewożone na szwalnie. Ponadto wnioskodawca odbierał odpady z krojowni, a następnie w magazynie oddzielał bawełnę od froty, segregował guziki i gumy i belował odpady, tj. sprasowywał resztki odpadów.

Rozładunek beli materiałów przy dostawach z samochodów transportowych zajmował wnioskodawcy od półtorej do dwóch godzin dziennie. W ocenie Sądu nie ma racji pełnomocnik wnioskodawcy wskazując, że prace przy szyciu odzieży mogą być kwalifikowane jako prace wykonywane w przemyśle włókienniczym. Przemysł włókienniczy jest bowiem gałęzią przemysłu lekkiego zajmującą się przetwórstwem surowców na włókna, tkaniny i dzianiny. Nie należy do tego przemysłu szycie odzieży, a więc prace związane z przetwórstwem gotowych tkanin i dzianin.

W świetle powyższego uznać należało, że wnioskodawca nie wykonywał żadnych z prac określonych w Dziale VII, poz. 1 wykazu A stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Pod pozycją tą wymienione są bowiem prace przy obróbce surowców włókienniczych i ich przędzeniu, a nie surowców odzieżowych. Pełnomocnik wnioskodawcy wskazywał, że praca wnioskodawcy powinna być kwalifikowana m. in. z Działu VII, poz. 1 pkt 2, 11 i 14 zarządzenia Nr 7 Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z dnia 7 lipca 1987 roku w sprawie pracy wykonywanych w warunkach szczególnych w zakładach pracy resortu przemysłu chemicznego i lekkiego (Dz.

Urz. MG. 1987.4.7). Pod wskazanymi pozycjami ww. zarządzenia istotnie wymienione są prace na stanowiskach sortowacza – włókna, szmat i odpadów, robotnika transportu wewnętrznego i belowacza włókna, szmat i odpadów, jednakże jak to wyżej wskazano, poz. 1, Działu VII dotyczy prac wykonywanych przy obróbce surowców włókienniczych i ich przędzeniu, które to prace nie były w Zakładach (...) w R. wykonywane. Gdyby nawet zaś przyjąć, że wnioskodawca wykonywał prace określone w Dziale VII, poz. 1 pkt 2 wykazu A stanowiącego załącznik do ww. zarządzenia, tj. prace na stanowisku sortowacza włókna, szmat i odpadów oraz w Dziale VII, poz. 1 pkt 14, tj. prace belowacza włókna, szmat i odpadów, to zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że prace te wnioskodawca wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.

Oprócz prac przy sortowaniu i belowaniu włókien szmat i odpadów wnioskodawca jako robotnik transportowo-magazynowy rozładowywał bele materiałów z samochodów transportowych i zawoził je do magazynu, z którego były on następnie przewożone na szwalnie. Rozładunek beli materiałów przy dostawach z samochodów transportowych zajmował wnioskodawcy od półtorej do dwóch godzin dziennie. W ocenie Sądu prace na stanowisku robotnika transportowego-magazynowego wykonywane w zakładzie odzieżowym, a nie włókienniczym nie mogą być uznane za prace robotnika transportu wewnętrznego określone w Dziale VII, poz. 1 pkt 11 wykazu A do ww. zarządzenia.

Poza sporem pozostaje natomiast, że warunek wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy jest spełniony przy tym tylko wówczas, gdy pracownik w ramach obowiązującego go pełnego wymiaru czasu pracy na określonym stanowisku pracy nie wykonuje czynności pracowniczych nie związanych z tym stanowiskiem pracy, ale stale wykonuje prace, o jakich mowa w rozporządzeniu (por. Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 15 listopada 2000 roku, II UKN 39/00, OSNAP 2002/11/272 oraz z dnia 19 maja 2011 roku, III UK 174/10, LEX nr 901652).

Skoro zatem w okresie od 8 listopada 1978 roku do 22 maja 1984 roku wnioskodawca nie wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu prac wymienionych w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku, to nie było podstaw do zaliczenia tego okresu do pracy w warunkach szczególnych. Biorąc pod uwagę powyższe uznać należało, iż w toku procesu wnioskodawca nie wykazał, by spełnił przesłankę wykonywania pracy w warunkach szczególnych w ilości co najmniej 15 lat. Fakt ten skutkował koniecznością przyjęcia, że nie spełnia on wymaganych prawem warunków do uzyskania prawa do emerytury zgodnie z art. 184 i art. 32 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Na marginesie wskazać należy, iż w aktach ubezpieczeniowych brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających zatrudnienie wnioskodawcy w Zakładach (...) w R. w latach 1976-1978, poza adnotacją, w karcie przebiegu zatrudnienia (k. 27 akt ZUS), że w okresie od 27 maja 1976 roku do 31 sierpnia 1977 roku wnioskodawca pozostał w zatrudnieniu. Nawet jednak przy założeniu, że wnioskodawca w ww. okresie pracował w Zakładach (...) w R., to w oparciu o zeznania świadków i wnioskodawcy, żądanie zaliczenia tego okresu do pracy w warunkach szczególnych podlegałoby oddaleniu z tych samych przyczyn, co żądanie zaliczenia okresu zatrudnienia od 8 listopada 1978 roku do 22 maja 1984 roku. od 8 listopada 1978 roku do 22 maja 1984 roku.

Z tych też względów, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji.