Legislator Case Law & Legislation
I ACz 298/15 AI generated

Appeal dismissed; civil court jurisdiction upheld over economic court due to contract clause and local venue rules.

Case Number I ACz 298/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the plaintiff's appeal against the lower court's decision to transfer the case to a different district court. The plaintiff argued the dispute was economic and should be heard by the economic division, but the court found the contract clause and local venue rules mandated the civil division. Consequently, the appeal was rejected because the lower court correctly identified the proper jurisdiction based on the agreement and statutory requirements.

Legislator headnote

AI generated

§ 16 ust. 2 umowy; art. 200 § 1 kpc; art. 30 kpc; art. 46 § 1 kpc; art. 385 kpc; art. 397 § 2 kpc: A contractual clause designating the court at the defendant's seat as the competent court prevails over internal court division disputes, and appeals against internal transfers of cases within the same court are inadmissible.

Keywords

AI generated
contractual jurisdiction clause civil division competence economic division transfer local venue rules inadmissible appeal competency dispute lower court decision

Cited Legislation

AI generated
§ 16 ust. 2 umowy łączącej strony
W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż z § 16 ust. 2 umowy łączącej strony – ustalono, że spory między nimi rozpoznawał będzie Sąd właściwy dla siedziby Zamawiającego (czyli pozwanego).
art. 200 § 1 kpc
Wydane postanowienie Sąd oparł na art. 200 § 1 kpc.
art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 1989 r. o rozpoznawaniu przez Sądy spraw gospodarczych
Rozważenia dotyczące wykładni art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 1989 r. o rozpoznawaniu przez Sądy spraw gospodarczych – pominięto – jako bezprzedmiotowe.
art. 46 § 1 kpc
Dlatego należy uznać, że Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu jest wyłącznie właściwy w sprawie (art. 46 § 1 kpc).
art. 30 kpc
z art. 30 kpc jest Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu.
art. 385 kpc
Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 385 kpc w zw.
art. 397 § 2 kpc
Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 385 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc.
§ 55 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lutego 2007 r.
W świetle przepisów § 55 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lutego 2007 r. – Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz.

Cited Case Law

AI generated
uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego – zasada prawna – z 14.03.1989 r. sygn. III PZP 45/89
uchwała SN z dnia 22.07.1994 r. III CZP 87/94
III PZP 45/89, OSNC 1989/11/167, uchwała SN z dnia 22.07.1994 r. III CZP 87/94, OSNC 1995/1/5).
III CZP 87/94
III CZP 87/94, OSNC 1995/1/5).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I ACz 298/15 POSTANOWIENIE Dnia 5 czerwca 2015 r. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie I Wydział Cywilny w składzie następującym Przewodniczący: SSA Anna Gawełko (spraw) Sędziowie: SA Anna Pelc SA Dariusz Mazurek po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa W. M. przeciwko Gminie Miejskiej M. o zapłatę na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I Nc 30/15 p o s t a n a w i a: o d d a l i ć zażalenie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy Wydział I Cywilny w Rzeszowie stwierdził swą niewłaściwość miejscową i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu w Tarnobrzegu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż z § 16 ust. 2 umowy łączącej strony – ustalono, że spory między nimi rozpoznawał będzie Sąd właściwy dla siedziby Zamawiającego (czyli pozwanego). Sądem tym, zgodnie z art. 46 § 1 w zw. z art. 30 kpc jest Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu. Wydane postanowienie Sąd oparł na art. 200 § 1 kpc. Powyższe postanowienie powód zaskarżył zażaleniem.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 200 § 1 kpc poprzez jego zastosowanie w sytuacji braku zaistnienia ku temu przesłanek, tj. uznania niewłaściwości miejscowej Sądu Okręgowego do rozpoznania przedmiotowej sprawy oraz naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 1989 r. o rozpoznawaniu przez Sądy spraw gospodarczych, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe uznanie przejawiające się tym, iż przedmiotowa sprawa nie ma charakteru sprawy gospodarczej, podczas gdy wnikliwa analiza niniejszej sprawy prowadzi do jednoznacznego stwierdzenia, że zarówno powód, jak i pozwany są uczestnikami obrotu gospodarczego, co bezsprzecznie wskazuje na gospodarczy charakter sprawy.

Wskazując na powyższe powód wniósł o: - uwzględnienie zażalenia i zmianę zaskarżonego postanowienia, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, - przekazanie sprawy do Wydziału Gospodarczego Sądu Okręgowego w Rzeszowie jako właściwego do rozpoznania sprawy. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, że – w jego ocenie – nietrafne było zarządzenie o przekazaniu sprawy z Wydziału Gospodarczego Sądu Okręgowego w Rzeszowie do Wydziału Cywilnego tego Sądu. Powód przyznał, że zarządzenie takie nie jest zaskarżalne na podstawie art. 394 § 1 pkt 1 kpc.

W związku z tym powód nie miał wcześniej możliwości zajęcia stanowiska w kwestii przekazania sprawy do innego wydziału Sądu. Powód przedstawił swoją ocenę prawną co do charakteru wniesionej przez niego sprawy, twierdząc, że sprawa ta ma charakter gospodarczy i jej przekazanie do rozpoznania w wydziale cywilnym jest niezgodne ze wskazanymi przepisami prawa.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Powód skierował pozew do Wydziału Gospodarczego Sądu Okręgowego w Rzeszowie. Zarządzeniem Przewodniczącego Sądu z dnia 13 lutego 2015 r. sygn. akt VI GNc 37/15 przekazano sprawę do Sądu Okręgowego w Rzeszowie Wydziału I Cywilnego – jako miejscowo i rzeczowo właściwego, sporządzając obszerne uzasadnienie tego zarządzenia. W świetle przepisów § 55 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lutego 2007 r. – Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz. U. 2014.259 j.t.) nie ma wątpliwości, że do rozstrzygnięcia ewentualnego sporu kompetencyjnego pomiędzy wydziałami Sądu uprawniony jest prezes Sądu.

Ta kwestia mieści się bowiem w granicach działalności administracyjnej (pozaorzeczniczej) sądów. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, że aby doszło do sporu kompetencyjnego pomiędzy Wydziałem Cywilnym i Gospodarczym Sądu Okręgowego w Rzeszowie. W Wydziale Cywilnym, do którego sprawa została przekazana – zostały podjęte czynności: na posiedzeniu niejawnym zapadło postanowienie, obecnie zaskarżone przez powoda. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że utrwalone stanowisko judykatury wyłącza możliwość zaskarżenia zarządzenia (ewentualnie – postanowienia) o przekazaniu sprawy do innego wydziału tego samego Sądu (vide uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego – zasada prawna – z 14.03.2989 r. sygn.

III PZP 45/89, OSNC 1989/11/167, uchwała SN z dnia 22.07.1994 r. III CZP 87/94, OSNC 1995/1/5). Rozpoznając zażalenie powoda na postanowienie Sądu Okręgowego Wydziału I Cywilnego z dnia 18.02.2015 r. w przedmiocie stwierdzenia niewłaściwości miejscowej i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu w Tarnobrzegu – jako właściwemu miejscowo – Sąd Apelacyjny nie jest uprawniony do oceny zasadności zarządzenia Przewodniczącego o przekazaniu sprawy do rozpoznania w Wydziale Cywilnym, skoro przepis § 55 ust. 2 Regulaminu tę kwestię pozostawił prezesowi Sądu – w razie sporu kompetencyjnego między wydziałami (do którego w niniejszej sprawie nie doszło).

Rozważenia dotyczące wykładni art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 1989 r. o rozpoznawaniu przez Sądy spraw gospodarczych – pominięto – jako bezprzedmiotowe. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 200 § 1 kpc. Trafnie wskazał Sąd Okręgowy, że w § 16 ust. 2 umowy łączącej strony z dnia 8.03.2013 r., z której powód wywodzi swoje roszczenie – strony ustaliły, że spory między nimi rozpoznawać będzie Sąd właściwy dla siedziby zamawiającego (pozwanego w niniejszej sprawie). W umowie tej brak innych postanowień w przedmiocie właściwości Sądu.

Dlatego należy uznać, że Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu jest wyłącznie właściwy w sprawie (art. 46 § 1 kpc). Sąd ten jest zresztą właściwy miejscowo także z ustawy: art. 30 stanowi, że powództwo przeciwko osobie prawnej […] wytacza się wg miejsca jej siedziby. Skoro Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu jest wyłącznie właściwy w sprawie, a to wskutek zawarcia klauzuli prorogacyjnej w umowie z dnia 8.03.2013 r., zarzut naruszenia art. 200 § 1 kpc jest nietrafny. W takiej sytuacji Sąd jest bowiem uprawniony do stwierdzenia z urzędu swej niewłaściwości miejscowej.

Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 385 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc.