Legislator Case Law & Legislation
IX Ka 623/15 AI generated

Court reduces sentence by removing recidivism aggravation due to lack of prosecutor appeal on that point.

Case Number IX Ka 623/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The appellate court partially modified the first-instance judgment by removing the recidivism aggravation clause and reducing the prison sentence to six months. The defense argued for a lighter sentence and the inclusion of the recidivism provision, but the prosecutor did not appeal this specific aspect. The court ruled that correcting the legal qualification to include recidivism would be detrimental to the defendant without a corresponding appeal by the prosecutor, thus justifying the reduction.

Legislator headnote

AI generated

Art. 455 k.p.k.; Art. 455 ust. 2 k.p.k.: The court may correct a legal qualification independently of the scope of appeal, but such correction to the detriment of the accused is permitted only if the appeal was lodged on their behalf.

Keywords

AI generated
recidivism aggravation legal qualification correction prosecutor appeal requirement sentencing reduction appellate court powers detrimental correction criminal procedure code

Cited Legislation

AI generated
Art. 437 § 1 k.p.k.
Biorąc zatem pod uwagę powyższe rozważania Sąd Odwoławczy na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art.
Art. 456 k.p.k.
i art. 456 k.p.k. orzekł jak w wyroku.
Art. 626 § 1 k.p.k.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 636 k.p.k.
Art. 455 k.p.k.
W ocenie Sądu Odwoławczego w grę wchodzić może teoretycznie przepis art. 455 k.p.k. traktujący, iż Sąd II instancji nie zmieniając ustaleń faktycznych poprawia błędną kwalifikację prawną niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów.
Art. 455 ust. 2 k.p.k.
W ocenie Sądu Odwoławczego w grę wchodzić może teoretycznie przepis art. 455 k.p.k.
Ustawa z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych
art. 157 § 1 k.k
art. 158 § 1 k.k
akt II K 109/09 na karę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbywał w systemie dozoru elektronicznego w okresie od 8 lutego 2011 roku do 5 lutego 2012 roku, to jest o przestępstwo z art. 158 § 1 k.k.
art. 193 k.k
158 § 1 kk, art. 193 kk w zw.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IX Ka 623/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 czerwca 2015 roku Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Artur Polut Sędziowie: SSO Andrzej Ślusarczyk SSO Marcin Chałoński (spr.) Protokolant: st. sekr. sądowy Iwona Stefańska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Andrzeja Hojnowskiego po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 roku sprawy P. P. oskarżonego o przestępstwo z art. 158 § 1 kk, art. 193 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Busku Zdroju z dnia 16 lutego 2015 roku sygn. akt II K 794/13 I. zmienia zaskarżony wyrok w zaskarżonej części w ten sposób, że:

1. z opisu czynu przypisanego oskarżonemu P. P. w punkcie VIII wyroku eliminuje sformułowania dotyczące dopuszczenia się przestępstwa w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 1 kk;

2. orzeczoną za przypisany oskarżonemu P. P. w punkcie VIII wyroku czyn karę pozbawienia wolności łagodzi do 6 (sześciu) miesięcy;

3. zasądza od oskarżonego P. P. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem opłaty za obie instancje; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego P. P. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 (dwadzieścia) złotych tytułem wydatków w postępowaniu odwoławczym. IX K a 623/15

UZASADNIENIE

Prokuratura Rejonowa w Busku - Zdroju oskarżyła P. P. o to, że w dniu 13 października 2013 roku w B. w województwie (...) działając wspólnie i w porozumieniu z A. C. i P. F. wziął udział w pobiciu K. W., po uprzednim wdarciu się do mieszkania, w którym przebywał, w ten sposób, że zadawali mu ciosy po całym ciele, w szczególności po głowie - przez co z uwagi na siłę i umiejscowienie uderzeń został on narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo doznania uszkodzeń ciała określonych w art. 157 § 1 k.k., zaś w wyniku pobicia spowodowali u niego uszkodzenia ciała w postaci podbiegnięcia krwawego w okolicy łuku brwiowego lewego i otarcia naskórka w tej okolicy - skutkujące naruszeniem jego nietykalności cielesnej, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary za umyślne przestępstwo podobne będąc uprzednio karany wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Dąbrowie Tarnowskiej z dnia 3 kwietnia 2009 roku w sprawie sygn. akt II K 109/09 na karę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbywał w systemie dozoru elektronicznego w okresie od 8 lutego 2011 roku do 5 lutego 2012 roku, to jest o przestępstwo z art. 158 § 1 k.k. i art. 193 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Wyrokiem z dnia 16 lutego 2015 roku w sprawie sygnatura akt II K 794/13 Sąd Rejonowy w Busku - Zdroju uznał oskarżonego P. P. za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu i opisanego w punkcie III aktu oskarżenia z tym, iż ustalił, że czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc uprzednio prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Dąbrowie Tarnowskiej z dnia 6 listopada 2008 roku w sprawie sygn. akt V K 491/08 za umyślne przestępstwo podobne z art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 57a § 1 k.k., które to skazanie zostało następnie objęte węzłem kary łącznej w wyroku łącznym z dnia 3 kwietnia 2009 roku Sądu Rejonowego w Dąbrowie Tarnowskiej w sprawie sygn. akt II K 109/09, którą to karę odbywał w warunkach dozoru elektronicznego w okresie od dnia 10 lutego 2011 roku do 5 lutego 2012 roku i czyn ten zakwalifikował jako występek z art. 158 § 1 k.k. i art. 193 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz za ten czyn na podstawie art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności.

Nadto na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec P. P. kary pozbawienia wolności zaliczył mu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w przedmiotowej sprawie w dniach 13 oraz 14 października 2013 roku. Z kolei na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł od P. P. na rzecz pokrzywdzonego K. W. kwotę 1 000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Wreszcie zasądził od P. P. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 270 złotych tytułem częściowych kosztów sądowych, zaś na podstawie art. 624 § 1 k.k. zwolnił oskarżonego w pozostałym zakresie od tych kosztów.

Apelację od tego wyroku na podstawie art. 444 k.p.k. wywiódł obrońca oskarżonego zaskarżając rozstrzygnięcie w części dotyczącej kary na korzyść P. P. i w oparciu o treść art. 438 pkt. 4 k.p.k. wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność - surowość kary orzeczonej wobec oskarżonego polegającą na przyjęciu okoliczności mającej wpływ na wymiar kary nieadekwatnej do zastosowanej w wyroku kwalifikacji prawnej czynu przy równoczesnym pominięciu okoliczności łagodzących po stronie oskarżonego. W oparciu o tak sformułowany zarzut obrońca oskarżonego wniósł o zmianę wyroku w zakresie wymiaru kary przez orzeczenie jej wobec oskarżonego z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego nie jest zasadna, aczkolwiek okazała się skuteczna bo doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku, jednakże nie w tym kierunku, w jakim domagała się obrońca P. P.. Przede wszystkim Sąd Rejonowy w Busku - Zdroju w sposób prawidłowy przeprowadził przewód sądowy, zebrał w jego toku kompletny materiał dowodowy, jaki następnie poddał wszechstronnej, gruntownej analizie zgodnie z przepisami prawa, zasadami logicznego rozumowania i doświadczeniem życiowym, wydane zaś na jej podstawie rozstrzygnięcie w sposób prawidłowo uzasadnił zgodnie z wymogami art. 424 § 1 k.p.k.

Przede wszystkim Sąd Odwoławczy w całości podziela analizę z jednej strony zgodnych, wzajemnie się uzupełniających zeznań świadków L. S., K. W. i M. M., a z drugiej strony wyjaśnień przyznającego się do winy oskarżonego P. P., dlatego też za prawidłowe uznać należy orzeczenie Sądu I instancji w zakresie przyjęcia winy oskarżonego oraz kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu z jednym wyjątkiem, o jakim szerzej za chwilę. Natomiast nie można zgodzić się z zarzutami skarżącego, iż wyrok Sądu Rejonowego w zakresie kary wymierzonej P. P. jest niezasadny, gdyż kara pozbawienia wolności wymierzona wymienionemu razi swoją surowością.

Rację ma częściowo apelujący obrońca oskarżonego twierdząc, że Sąd nie przyjął ( nie wpisał ) w kwalifikacji prawnej czynu, za winnego jakiego uznano P. P., normy art. 64 § 1 k.k., jednakże myli się już w zakresie zarzutu, iż tylko dlatego wymierzono mu kare pozbawienia wolności w wysokości jak w zaskarżonym orzeczeniu, bo przyjęto działanie P. P. w warunkach recydywy. Sąd Odwoławczy również dostrzega, iż Sąd Rejonowy w Busku - Zdroju nie zawarł w kwalifikacji prawnej przypisanego P. P. występku art. 64 § 1 k.k. przyjmując, że działanie jego wyczerpywało znamiona czynu z art. 158 § 1 k.k. i art. 193 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a nie jak winien zakwalifikować - art. 158 § 1 k.k. i art. 193 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. Nie mniej jednak w opisie przypisanego przestępstwa Sąd I instancji prawidłowo przedstawił dlaczego zachowanie P. P. wyczerpywało również działanie w warunkach powrotu do przestępstwa.

W rzeczywistości przecież oskarżony działał w warunkach recydywy, ale przepis art. 64 § 1 k.k. bezwzględnie powinien znaleźć się nie tylko w prawidłowym opisie czynu jako całości, ale również w kwalifikacji prawnej czynu, natomiast co wprost wynika z zaskarżonego wyroku nie znalazł się. Nie ma jednak racji obrońca co do tego, iż działanie w recydywie to jedyna okoliczność uzasadniająca po pierwsze wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności o charakterze bezwzględnym, a po drugie w rozmiarze 8 miesięcy, a nie łagodniejszym.

Z uzasadnienia wyroku wynika jednoznacznie, iż nie tylko recydywą kierował się Sąd metiti, ale brał pod uwagę w ogólnie karalność P. P., w szczególności dopuszczenie się po raz czwarty przestępstwa pomimo młodego wieku, co słusznie upoważniało Sąd do zajęcia stanowiska, że P. P. jest zdemoralizowanym, wysoce niepoprawnym przestępcą, nie wyciągającym żadnych wniosków z kolejnych wyroków skazujących, a co ostatecznie za tym idzie nie rokującym pozytywnie na przyszłość. To legło u podłoża rozstrzygnięcia nie zastosowania dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności.

Sąd II instancji w całej rozciągłości identyfikuje się z rozumowaniem Sądu Rejonowego uznając je za własne. Dlatego też próby przekonywania w skardze apelacyjnej podejmowane przez obrońcę oskarżonego, że wymierzono P. P. rażąco surową karę, podczas gdy zasługuje on na warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności znacznie złagodzonej, nie przekonują i są tylko pustą, nic do sprawy nie wnoszącą, polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego. Jeszcze raz odnosząc się do oczywistego argumentu apelacji, że w kwalifikacji prawnej czynu Sąd I instancji nie zamieścił przepisu art. 64 § 1 k.k., o tyle rację ma skarżący, że nie można potraktować tego jako oczywistą omyłkę pisarską.

W ocenie Sądu Odwoławczego w grę wchodzić może teoretycznie przepis art. 455 k.p.k. traktujący, iż Sąd II instancji nie zmieniając ustaleń faktycznych poprawia błędną kwalifikację prawną niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów. W sprawie niniejszej przepis ten nie może mieć jednak zastosowania z uwagi na zdanie drugie przywołanego przepisu, w myśl którego poprawienie kwalifikacji prawnej na niekorzyść oskarżonego może nastąpić tylko wtedy, gdy wniesiono środek odwoławczy na jego niekorzyść. W sprawie niniejszej uzupełnienie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego P. P. o przepis art. 64 § 1 k.k. byłoby poprawieniem kwalifikacji prawnej ewidentnie na niekorzyść oskarżonego, tymczasem wyrok nie został zaskarżony przez prokuratora na niekorzyść.

Konsekwencją powyższego było więc utrzymanie kwalifikacji prawnej czynu P. P. jako czyn z art. 158 § 1 k.k. i art. 193 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., bez recydywy z art. 64 § 1 k.k., jednakże Sąd II instancji musiał w tym wypadku z opisu czynu przypisanego oskarżonemu wyeliminować wszelkie stwierdzenia o popełnieniu czynu w warunkach recydywy. Skoro tak oczywistą tego konsekwencją było nieco złagodzenie kary pozbawienia wolności, odpadł bowiem jeden z elementów wpływających jako obciążający na wymiar kary pozbawienia wolności.

Kara ta w rozmiarze 6 miesięcy, do jakiego sankcję złagodzono, właściwie spełni swoje funkcje represyjne i prewencyjne i będzie adekwatna do winy oraz społecznej szkodliwości zachowania przestępczego P. P.. Biorąc zatem pod uwagę powyższe rozważania Sąd Odwoławczy na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 456 k.p.k. orzekł jak w wyroku. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 k.p.k. i art. 10 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych ( Dz. U. z 1983 r.

Nr 49, poz. 223 ze zm. ) SSO Andrzej Ślusarczyk SSO Artur Polut SSO Marcin Chałoński