Legislator Case Law & Legislation
V U 741/13 AI generated

Court dismissed pension appeal; work near welding stations not qualifying as welding work under strict statutory interpretation.

Case Number V U 741/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the appellant's appeal against the Social Insurance Institution's refusal to grant early retirement based on special working conditions. The appellant argued that working near welding stations qualified as welding work, but the court found the specific job description did not match the statutory definition of 'welding work' in the relevant regulations. Consequently, the court ruled that the work did not meet the strict legal requirements for early retirement under the Social Insurance Act.

Legislator headnote

AI generated

Art. 32 ust. 1, 2, 4 ustawy o emeryturach i rentach z FUS; Art. 32 ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach z FUS; Art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS; Art. 477 § 14 pkt 1 k.p.c.; Art. 355 § 1 k.p.c.: Work performed near welding stations does not qualify as 'welding work' for early retirement purposes under strict statutory interpretation.

Keywords

AI generated
early retirement pension special working conditions welding work definition strict statutory interpretation Social Insurance Act dismissal of appeal job classification

Cited Legislation

AI generated
Art. 32 ust. 1, 2, 4 of the Act on pensions and allowances from the Social Insurance Fund
Stosownie do treści art. 32 cyt.
Art. 184 ust. 1 of the Act on pensions and allowances from the Social Insurance Fund
Art. 477 § 14 pkt 1 of the Code of Civil Procedure
jako bezzasadne podlegało więc oddaleniu i zgodnie z art. 477 14§ 1 k.p.c.
Art. 355 § 1 of the Code of Civil Procedure
art.355 § 1 k.p.c
orzekanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe i zgodnie z art.355 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
II UK 183/05
o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych” (wyrok Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r., II UK 183/05, niepublikowany; także uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 21 kwietnia 2004 r., II UK 337/03, OSNP 2004 nr 22, poz.
II UK 337/03
Supreme Court remands pension case to lower court regarding special work conditions verification. The court upheld the legal basis of the ministerial order defining special work conditions. The court clarified that the specific job title matters more than the work performed. The court emphasized the need for comprehensive evidence evaluation in pension disputes. The court ruled that the ministerial order remains valid despite constitutional transition periods. The court stated that the law defines special work conditions, not the order itself. The court noted that the order serves as a list of jobs, not a source of individual rights. The court found that the lower court must verify the actual work performed by the applicant. The court held that the applicant failed to prove special work conditions for early retirement.
I UK 41/05
Court dismissed early retirement claim because specific work tasks were not listed in the official government annexes.
I UK 15/04
Supreme Court dismissed pension appeal when employment certificate listed a job not on the official special conditions list.
I UK 287/06
Supreme Court dismisses early pension claim by rejecting aggregation of distinct special work periods under specific regulations.
I UK 192/07
Work near welding stations does not qualify as 'welding work' for early pension under Polish Social Security Law.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VU 741/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 września 2013 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Ewa Nowakowska Protokolant Alina Kędzia po rozpoznaniu w dniu 25 września 2013 r. w Kaliszu odwołania K. T. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. z dnia 1 marca 2013 r. i 27 maja 2013 r. Nr (...) w sprawie K. T. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. o emeryturę 1. oddala odwołanie od decyzji z dnia 27 maja 2013 r.

2. umarza postępowanie w przedmiocie decyzji z dnia 1 marca 2013 r.

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 maja 2013 r., uchylającą równocześnie decyzję z dnia 01.03.2013 r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych w O. odmówił K. T. przyznania emerytury, gdyż jako osoba urodzona po 31.12.1948 r. nie udowodnił co najmniej 15 lat pracy w tych warunkach na dzień 31.12.1998 r., ponieważ zakwestionowano okresy od 23.11.1972 r. do 13.04.1973 r. i od 03.05.1975 r. do 30.11.1993 r. oraz od 01.12.1993 r. do 31.03.1995 r., podane w świadectwie pracy w szczególnych warunkach wydanym przez Przedsiębiorstwo (...) w O., z uwagi na to, że nie spełnia ono wymogów formalnych. Odwołanie od tej decyzji wniósł do Sądu K. T. domagając się przyznania emerytury z tytułu ponad 15-letniego wykonywania pracy w szczególnych warunkach na stanowisku pracy w bezpośrednim sąsiedztwie stanowisk spawalniczych. Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania.

Sąd ustalił i zważył co następuje:

Poza sporem jest w niniejszej sprawie, że K. T., urodzony w dniu (...), z zawodu mechanik samochodowy, zatrudniony był w Przedsiębiorstwie (...) w O. w okresie od 23.11.1972 r. do 30.11.1993 r. z przerwą na służbę wojskową, która odbywał od 10.10.1973 r. do 09.04.1975 r. Zgodnie z art.184 ust.1 ustawy z 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (Dz. U. Nr 162 poz.1118) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31.12.1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art.32-34, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (01.01.1999 r.) osiągnęli:

1. okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymagany w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzna; oraz 2. okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.27. Stosownie do treści ust.2 emerytura ta przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do OFE oraz rozwiązania stosunku pracy w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem. Stosownie do treści art. 32 cyt. ustawy ubezpieczeni będący pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnieni w szczególnych warunkach przez co najmniej przez 15 lat, nabywali prawo do emerytury w wieku obniżonym o 5 lat od podstawowego o ile udowodnili łączny staż ubezpieczeniowy określony w art.27 cyt. ustawy wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn.

Zgodnie z ust.4 tego przepisu wiek emerytalny, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust.2 i 3 przysługiwało prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych tj. rozporządzenia Rady Ministrów z 07.02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz.43 ze zmianami). Paragraf 2 powyższego rozporządzenia stanowi, że okresami prac uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w tym rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach wykonywana była stale i w pełnym wymiarze czasu obowiązującym na danym stanowisku pracy.

Okresy te stwierdza zakład pracy na podstawie posiadanej dokumentacji w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Zgodnie z art.184 ust.1 cyt. ustawy odwołujący się, jako osoba urodzona po 31.12.1948 r., winien warunki stażowe, tj. 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych oraz 15-letni okres pracy w szczególnych warunkach, wykazać na dzień 01.01.1999 r. Jak wynika z danych ZUS ten na dzień udowodnił zatrudnienie w łącznym wymiarze 29 lat, 2 miesiące i 27 dni okresów składkowych i nieskładkowych oraz 3 lata 1 miesiąc i 27 dni pracy w szczególnych warunkach.

Odmówiono mu zaliczenia do pracy w szczególnych warunkach okresów od 23.11.1972 r. do 13.04.1973 r. i od 03.05.1975 r. do 30.11.1993 r. i od 01.12.1993 do 31.03.1995 r. z tytułu zatrudnienia w zakładzie (...) O., gdyż w świadectwach pracy podano, że zatrudniony był jako ślusarz, ale wykazane stanowisko nie znajduje odzwierciedlenia w powołanym przepisie resortowym tj. zarządzeniu Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 01.08.1983 r. wykaz A dział XIV ust.12 pkt.

6. Z urzędu wiadome jest sądowi, że zakład ten nie istnieje. Zajmował się produkcję prefabrykatów z betonu, ale na użytek tej zasadniczej produkcji oraz na zamówienia innych zakładów z całego kraju produkowano też formy do produkcji prefabrykatów i inne konstrukcje stalowe dla przemysłu o budownictwa. W (...) istniał w tym celu osobny dział zwany warsztatem mechanicznym. Z akt osobowych wynika, że odwołujący się K. T. przyjęty został do pracy w (...) od 23.11.1972 r. na stanowisko ślusarza do warsztatu mechanicznego i angaże płacowe z takim określeniem stanowiska pracy widnieją przez cały okres pracy w tym zakładzie.

Na stanowisko ślusarza powrócił również po odbyciu zasadniczej służby wojskowej, tj. od 3.05.1975 r. W corocznych oświadczeniach z lat 1986-95 podpisywanych przez mistrza i kierownika stanowisko to kwalifikowane jako zatrudnienie w szczególnych warunkach (dowód: umowy o pracę, angaże płacowe i oświadczenia w aktach osobowych). Pozycja 12 aktu resortowego zarządzenia nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych (Dz. Urz. MBi PMB nr 3 poz.

6) wymienia w pkt..1 spawaczy elektrycznych i gazowych, a w pkt. 6 pracowników zatrudnionych w bezpośrednim sąsiedztwie stanowisk spawalniczych w wydziałach spawalniczych. W oparciu o zeznania świadków K. K. i Z. S. oraz odwołującego się Sąd ustalił, że wykonywał on prace ślusarskie, pomocnicze przy spawaniu jak przygotowanie elementów do spawania, oczyszczenie z rdzy, dopasowanie ich i przytrzymanie spawaczowi w miarę potrzeb, a po wykonaniu spawu – szlifowanie jego powierzchni „na gotowo”. Sporadycznie wykonywał też łączenie punktowe, tzw. heftowanie, co normalnie należało do obowiązków spawaczy.

W wykonywaniu pracy odwołujący się posługiwał się takimi urządzeniami jak szlifierką elektryczna do wycinania i nacinania metalu, szlifierka napowietrzna do szlifowania powierzchni. H. wykonywał spawarką elektryczna, choć nie miał uprawnień spawalniczych. Oczyszczanie z rdzy wykonywał przy użyciu szczotki do metalu. Wszystkie te prace wykonywane były w pobliżu prowadzonych równocześnie prac spawalniczych. Gdy ślusarz przytrzymywał spawaczowi elementy do spawania było to sąsiedztwo bezpośrednie. Szlifowanie spawu odbywało się już po zakończeniu prac spawalniczych na danej formie, a ponieważ formy wykonywane w pomieszczeniu gdzie pracował odwołujący się były długości około 5-6 m., to siłą rzeczy prace te wykonywane były w dalszej odległości od spawacza pracującego już przy kolejnej formie.

W ciągu całego dnia pracy odwołujący się narażony był na działanie takich czynników szkodliwych dla zdrowia jak hałas, wibracje, zapylenie. Podczas spawania dodatkowo szkodliwe były wytwarzające się opary gazów i błyski świetlne. Czynniki szkodliwe działały w ciągu całego dnia pracy, gdyż zawsze ślusarz znajdował się w bliższym lub dalszym sąsiedztwie osób spawających. Cała produkcja form na warsztacie mechanicznym odbywała się bowiem metodą spawania. Z akt osobowych wynika, że zakład (...)pracę na stanowisku ślusarza uznawał za pracę w szczególnych warunkach.

Praca na tym stanowisku ślusarza nie jest wymieniona w przepisach resortowych, zarządzeniu nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych (Dz. Urz. MB i PMB nr3 poz.6), wśród stanowisk odnoszących się do prac przy spawaniu, wycinaniu elektrycznym, gazowym i atomowodorowym (w dziale XIV ust 12 wykazu A stanowiącego załącznik do tego zarządzenia). Wymienia się tam jednak w poz.6 pracowników zatrudnionych w bezpośrednim sąsiedztwie stanowisk spawalniczych w wydziałach spawalniczych. Jak wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 stycznia 2008 r. wydanym w sprawie I UK 192/07 (OSNP 2009/5-6/79) wykonywanie pracy przez pracowników zatrudnionych w bezpośrednim sąsiedztwie stanowisk spawalniczych nie mieści się w określeniu „prace przy spawaniu” wymienionym w wykazach A i B, stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.

U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) i nie uprawnia do uzyskania emerytury na podstawie art. 32 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.). Prace przy spawaniu obejmuje tylko prace wykonywane w przebiegu procesu spawania, a nie w sąsiedztwie osób wykonujących taką pracę. Zamieszczenie w wykazie branżowym stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach, uprawniające do niższego wieku emerytalnego, także pozycji:

„pracownicy zatrudnieni w bezpośrednim sąsiedztwie stanowisk spawalniczych w wydziałach spawalniczych” (Dział XIV, poz. 12, pkt.. 4), nie oznacza, że czynności tych pracowników mogą być uznane za „prace przy spawaniu” w wyżej wskazanym znaczeniu. Co prawda, zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, „zarządzenia resortowe wydane na podstawie par. 1 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w zakresie, w jakim stanowią wyłącznie wykazy stanowisk, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A i B będących załącznikiem do rozporządzenia, objęte są odesłaniem określonym w art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych” (wyrok Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r., II UK 183/05, niepublikowany; także uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 21 kwietnia 2004 r., II UK 337/03, OSNP 2004 nr 22, poz. 392), jednakże stanowisko to należy odczytywać łącznie z zapatrywaniem tego Sądu, że „wykonywanie pracy na stanowisku określonym w zarządzeniu resortowym, której nie wymieniono w wykazach A i B, stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.

U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), nie uprawnia do uzyskania emerytury na podstawie art. 32 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (wyroki Sądu Najwyższego z 20 października 2005 r., I UK 41/05, OSNP 2006 nr 19-20, poz. 306; z dnia 23 listopada 2004 r., I UK 15/04, OSNP 2005 nr 11, poz. 161). W świetle powyższego stwierdzić należy, że „praca wykonywana przez pracowników zatrudnionych w bezpośrednim sąsiedztwie stanowisk spawalniczych w wydziałach spawalniczych” (Dział XIV, poz. 12, pkt.. 4 załącznika nr 1 do zarządzenia z 1985 r.) nie mieści się w określeniu „prace przy spawaniu”, nie jest więc pracą wymienioną w wykazach A i B, stanowiących załącznik do rozporządzenia z 1983 r.

Wykonywanie takiej pracy mimo zakwalifikowania przez zakład pracy nie uprawnia do uzyskania emerytury na podstawie art. 32 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach. Przepisy prawa ubezpieczeń społecznych mają charakter norm bezwzględnie obowiązujących, co w konsekwencji oznacza, że określona w ustawie o emeryturach i rentach, instytucja „wcześniejszej emerytury” musi podlegać ścisłej wykładni (wyrok Sądu Najwyższego z 6 marca 2007 r., I UK 287/06). Nie jest więc możliwe stosowanie wykładni rozszerzającej co do kwalifikowania stanowisk pracy w szczególnych warunkach jak to miało miejsce w zarządzeniu branżowym.

Podzielając opisane stanowisko Sądu Najwyższego nie sposób zakwalifikować pracy odwołującego się wykonywanej w zakładach (...) jako pracy w szczególnych warunkach. Odwołanie K. T. od decyzji z dnia 27.05.2013 r. jako bezzasadne podlegało więc oddaleniu i zgodnie z art. 477 14§ 1 k.p.c. orzeczono jak w pkt. 1 wyroku. Wobec uchylenia przez organ rentowy decyzji z 01.03.2013 r. orzekanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe i zgodnie z art.355 § 1 k.p.c. orzeczono jak w pkt. 2 wyroku.