Civil court decision dismissing appeal on transfer of enforcement objection to another court as final. The court ruled the transfer order is final and unappealable. The court held that only the enforcement objection itself is appealable, not the transfer order. The court rejected the argument that the transfer order should be appealable under general appeal rules. The court emphasized the need for speed in enforcement proceedings. The court concluded that the transfer order became final immediately upon issuance. The court found no basis to extend appeal rights to the transfer order. The court determined the transfer order does not constitute a transfer of the case. The court stated the enforcement objection remains the sole appealable instrument. The court affirmed the finality of the transfer order without further review.

sygn. I Co 22/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 lipca 2015 roku Sąd Rejonowy w Piasecznie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący SSR Kamil Gołaszewski po rozpoznaniu 17 lipca 2015 roku w P. na posiedzeniu niejawnym w sprawie z wniosku wierzyciela Miasta S. W. przeciwko dłużnikowi Z. B. skargi dłużnika na czynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Piasecznie T. G. w sprawie Km 1668/14 w postaci postanowienia z 11 grudnia 2014 roku postanawia: stwierdzić, że postanowienie Sądu Rejonowego w Piasecznie z 12 stycznia 2015 roku jest prawomocne z dniem jego wydania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z treścią art.363 §1 kpc orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy lub inny środek zaskarżenia. Postanowieniem z 12 stycznia 2015 roku sąd przekazał skargę na czynność komornika do rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Warszawy-Żoliborza. Zgodnie z art.767[4]§1 kpc w postępowaniu egzekucyjnym, a do takich postępowań należy rozpoznanie skargi na czynność komornika, zażalenie na postanowienie sądu przysługuje w wypadkach wskazanych w ustawie. Żaden zaś z przepisów kodeksu postępowania cywilnego nie przewiduje zażalenia na postanowienie o przekazaniu skargi na czynność komornika do rozpoznania, według właściwości, innemu sądowi.

Nawet jeśli zakwestionować wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z 21 maja 2010 roku, sygn. III CZP 28/10 pogląd o przekazywaniu skargi według właściwości zarządzeniem, a nie postanowieniem, nie zmienia to oceny skargi na czynność komornika jako innego, w ujęciu art. 363 § 1 k.p.c., niedewolutywnego środka zaskarżenia. Zakwestionowanie przez Sąd Najwyższy w uchwale składu 7 sędziów z 15 maja 2013 roku, sygn. III CZP 91/12 dotychczasowego poglądu i praktyki o przekazywaniu środka odwoławczego wniesionego do innego sądu w drodze zarządzenia i wskazanie na konieczność odpowiedniego zastosowania art.200§1 kpc i wydania postanowienia, nie oznacza, że następuje „przekazanie sprawy”.

Odpowiednio stosuje się – do środka odwoławczego – przepis dotyczący przekazania sprawy, jednak nie oznacza to, że następuje przekazanie sprawy. Nadal przekazaniu podlega wyłącznie określony środek procesowy. W przypadku skargi na czynność komornika przekazaniu podlega zatem właśnie skarga jako środek zaskarżenia, nie zaś tocząca się przed sądem sprawa. Zwrócić należy też uwagę, że również w postanowieniu z 5 listopada 2014 roku, sygn. III CZP 73/14, Sąd Najwyższy wskazał, że przekazaniu postanowieniem sądowi właściwemu podlega skarga, a nie sprawa ze skargi.

Powyższe powoduje, że podstawą do przyjęcia, że na postanowienie o przekazaniu skargi na czynność komornika przysługuje zażalenie, nie może być art.394§1 pkt 1 kpc, gdyż w tym przepisie mowa o przekazaniu sprawy, a nie przekazaniu środka odwoławczego. Podkreślić należy, że odpowiednie stosowanie może polegać na stosowaniu danego przepisu bez żadnych zmian albo na stosowaniu go z pewnymi modyfikacjami, koniecznymi ze względu na specyficzne cechy danego przypadku. Istnieją także przepisy, które w ogóle nie mogą być zastosowane do innej, konkretnej sytuacji ze względu na ich sprzeczność z przepisami regulującymi stosunki, do których miałyby zostać odpowiednio zastosowane.

Biorąc pod uwagę wynikającą z charakteru postępowania, w którym wnoszony jest ten środek zaskarżenia, konieczność zapewnienia sprawności i szybkości rozpoznawania skargi na czynność komornika (czemu ustawodawca dał wyraz w art.767[2]§1 kpc zakreślając tygodniowy termin na rozpoznanie skargi), wyjątkowe sytuacje, w których na orzeczenie sądu rozstrzygające o skardze przysługuje zażalenie, brak jest podstaw do przyjęcia, że istnieją jakiekolwiek względy, które przemawiałyby za rozszerzeniem odpowiedniego stosowania art.200§1 kpc również na odpowiednie stosowanie art.394§1 pkt 1 kpc.

Co więcej, nieracjonalne jest przyjęcie, że stronie przysługiwać miałby środek zaskarżenia na postanowienie o przekazaniu skargi, w sytuacji, w której rozstrzygnięcie w przedmiocie samej skargi pozostaje co do zasady niezaskarżalne. Również na gruncie ogólnych przepisów trudno przyjąć aby art.394§1 pkt 1 kpc mógł stanowić podstawę do zaskarżenia postanowienia o przekazaniu według właściwości środka odwoławczego. Tym bardziej nie znajduje on zastosowania do postanowienia o przekazaniu skargi na czynność komornika. W rezultacie przyjąć należy, że na wydane w niniejszej sprawie postanowienie o przekazaniu skargi sądowi właściwemu nie przysługuje zażalenie, zatem orzeczenie to stało się prawomocne z chwilą podpisania jego sentencji.

Zarządzenie - 17 lipca 2015 roku 1. odpis postanowienia doręczyć:

1. wierzycielowi - z pouczeniem o zażaleniu 2. pełn. dłużnika.

3. komornikowi - z pouczeniem o zażaleniu 2. opublikować orzeczenia na portalu orzeczeń.

3. po uprawomocnieniu się postanowienia przesłać akta Sądowi Rejonowemu dla Warszawy - Żoliborza zgodnie z postanowieniem z 12 stycznia 2015 roku, wskazując że brak jest podstaw do kwestionowania prawomocności postanowienia z 12 stycznia 2015 roku (art.365§1 kpc).