Court reduced sentence from imprisonment to community service for theft by a minor under new law.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal partially revoked a first-instance judgment imposing three months of imprisonment on a minor for theft. The lower court had suspended the sentence but failed to apply the new 2015 Criminal Code provisions regarding alternative measures. The appellate court determined that the new law prioritizes non-custodial penalties for minor offenses, making community service the appropriate sanction instead of imprisonment.
Legislator headnote
AI generatedArt. 58 § 1 k.k.; Art. 37a k.k.: In cases of minor crimes punishable by imprisonment not exceeding five years, the new law requires courts to impose non-custodial measures unless they cannot achieve preventive goals.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt VI Ka 325/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lipca 2015 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Andrzej Tekieli Protokolant Małgorzata Zawadzka przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Roberta Remiszewskiego po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2015 r. sprawy K. M. (1) ur. (...) syna K. i M. z domu D. oskarżonego z art. 278 § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt II K 31/15 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego K.
M. (1) w ten sposób, że w miejsce orzeczonej kary pozbawienia wolności wymierza oskarżonemu na podstawie art. 37a kk, art. 34 § 1 i § 1a pkt 1 kk oraz art. 35 § 1 kk karę 3 (trzech) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym, zaliczając na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet tej kary okres zatrzymania oskarżonego w dniu 10 września 2014 roku jako równoważny dwóm dniom kary ograniczenia wolności, II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.
P. K. kwotę 516,60 zł w tym 96,60 zł podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym, IV. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 325 /15
UZASADNIENIE
K. M. (1) oskarżony został o to że: w dniu 10 września 2015 r. w M. przy Placu (...) w powiecie (...) działając wspólnie i w porozumieniu z (...) co do którego materiały wyłączono do odrębnego postępowania wykorzystując chwilową nieuwagę pracownika Klubu (...) z pomieszczenie biurowego klubu dokonał zaboru w celu przywłaszczenia komputera przenośnego typu (...) marki A. o wartości nie mniejszej niż 1500 zł. działając na szkodę Urzędu Miasta i Gminy M. tj. o czyn z art.278 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w Lwówku Śląskim wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2015 r. w sprawie II K 31/15: 1.oskarżonego K. M. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku stanowiącego występek z art. 278 § 1 k.k. i wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności; 2.na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art.70 § 2 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata;
3. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na wypadek jej zarządzenia zaliczył okres zatrzymania w dniu 10 września 2014 r.;
4. na podstawie art. 73 § 2 k.k. oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;
5. na podstawie art. 72 § 1 pkt 4 k.k. zobowiązał oskarżonego w okresie próby do kontynuowania nauki lub przygotowania się do zawodu; 6.zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. K. kwotę 752,76 zł. w tym 140,76 zł. stanowiącą stawkę podatku od towarów i usług;
7. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art.17 ustawy z dnia 23.06. 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa w tym nie wymierzył mu opłaty. Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonego K. M. (1) zarzucając rażącą niewspółmierność orzeczonej w stosunku do oskarżonego kary pozbawienia wolności bez należytego uwzględnienia zasad i dyrektyw wymiaru kary ( art.53 k.k. oraz art.54 § 1 k.k.) przewidzianych dla sprawcy o którym mowa w art.10 § 4 k.k. wobec którego to sprawcy ustawodawca preferuje stosowanie zamiast kary środków wychowawczych , leczniczych lub poprawczych które to środki przewiduje ustawa z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich ( Dz.U. 2014.382 z późn.zm. ).
Stawiając powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zastosowanie wobec oskarżonego środka o charakterze wychowawczym przewidzianego przez ustawę z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich ( Dz.U. 2014.382 z późn.zm. ), ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zastosowanie w stosunku do oskarżonego środka probacyjnego w postaci warunkowego umorzenia postępowania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja co do zasady nie zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek jej wniesienie spowodowało zmianę wyroku w sposób opisany poniżej. W pierwszej kolejności wskazać należy że skarżący nie kwestionuje ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd I instancji prowadzących do przyjęcia sprawstwa i winy oskarżonego podnosząc jedynie zarzut rażącej niewspółmierności kary. Mając na uwadze powyższe, zważywszy ponadto na argumentację zawartą w pisemnym uzasadnieniu wyroku uznać należało ze sprawstwo i wina oskarżonego w niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości.
Przesłankami zastosowania wobec oskarżonego środków wychowawczych leczniczych lub poprawczych o których mowa w art.10 § 4 k.k. są okoliczności sprawy, stopień rozwoju sprawcy oraz jego właściwości i warunki osobiste. Prawidłowe stosowanie tego przepisu prawa karnego wymaga szczególnie skrupulatnego w każdym wypadku badania osobowości młodocianego sprawcy. W każdym wypadku powinna decydować celowość zastosowania względem sprawcy środków karnych lub tylko wychowawczych albo poprawczych ustalona na podstawie dokładnego zbadania okoliczności sprawy oraz wszechstronnego i głębokiego zbadania właściwości charakteru sprawcy, jego dojrzałości psychicznej i społecznej, jego warunków osobistych oraz sposobu życia ( zob.
M. Królikowski i in. Kodeks karny; część ogólna; Komentarz , tom I, Wyd. C.H. Beck W-wa 2015 str.305 ). W niniejszej sprawie Sąd I instancji słusznie nie zastosował wobec oskarżonego K. M. (2) środków o których mowa w art. 10 § 4 k.k. Trafnie Sąd ten wskazał że oskarżonemu w czasie popełnienia czynu do ukończenia 18 lat brakowało jedynie kilkunastu dni, że współdziałał z osobą nieletnią a jego rola w popełnieniu czynu była co najmniej równorzędna z rolą współsprawcy. Ponadto oskarżony już od szkoły podstawowej sprawiał problemy wychowawcze, został skierowany do młodzieżowego ośrodka socjoterapii, co jednak nie spowodowało jego zmiany podejścia do życia gdyż dalej miał problem z nauką i frekwencją, nie ukończył szkoły zawodowej, skreślony został (...), stwierdzono używanie przez niego marihuany, arogancki stosunek do nauczycieli, agresję wobec rówieśników ( k. 64 – 65, k. 66 ).
Wniosek o zmianę wyroku poprzez zastosowanie wobec oskarżonego środka o charakterze wychowawczym przewidzianego przez ustawę z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich nie jest więc uzasadniony. Ujawnione w sprawie okoliczności sprzeciwiają się także warunkowemu umorzeniu postępowania wobec oskarżonego na podstawie art. 66 § 1 k.k. Stopień społecznej szkodliwości jego czynu Sąd I instancji słusznie określił jako znaczny, o czym przesądza przede wszystkim rozmiar wyrządzonej szkody i motywacja oskarżonego.
Ponadto właściwości i warunki osobiste oskarżonego i jego dotychczasowy sposób życia nie uzasadniają przypuszczenia, iż pomimo warunkowego umorzenia postępowania oskarżony w przyszłości będzie przestrzegał porządku prawnego. Ustawą z dnia 20.02.2015 r. ( Dz.U. z 2015 r. poz. 396 ) nowelizującą kodeks karny z dniem 1.07.2015 r. nowego znaczenia nabrała dyrektywa pierwszeństwa rodzajowych kar wolnościowych z art. 58 § 1 k.k., w przypadku przestępstw zagrożonych karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności jak to ma miejsce w niniejszej sprawie.
W takim wypadku karę pozbawienia wolności ( także z warunkowym zawieszeniem jej wykonania ) sąd orzeka tylko wtedy gdy inna kara nie może spełnić celów o których mowa w art. 53 § 1 k.k. Zdaniem Sądu Okręgowego znowelizowany art. 58 § 1 k.k. przy jednoczesnym zastosowaniu art. 37a k.k. jest względniejszy dla oskarżonego i tym samym w niniejszej sprawie należy stosować nową ustawę ( art. 4 § 1 k.k. ). W ocenie Sądu Okręgowego wymierzenie K. M. (2) kary ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne spełni cele zapobiegawcze i wychowawcze kary, w szczególności wpłynie na resocjalizację oskarżonego i będzie wystarczająca zważywszy na potrzeby społecznego oddziaływania kary.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób że w miejsce kary pozbawienia wolności wymierzył oskarżonemu na podstawie art. 37a k.k., art. 34 § 1 i § 1a pkt 1 k.k. oraz art. 35 § 1 k.k. karę 3 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym zaliczając na poczet tej kary okres zatrzymania oskarżonego w dniu 10.09.2014 r. jako równoważny dwóm dniom kary ograniczenia wolności. Zdaniem Sądu Okręgowego kara w takim wymiarze będzie współmierna do okoliczności czynu i postawy oskarżonego.
W pozostałej części Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Na podstawie art. 29 ust.1 ustawy Prawo o adwokaturze Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. K. kwotę 516,60 zł. w tym 96,60 zł. podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. Sąd Okręgowy zważywszy na sytuację materialną oskarżonego zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.