Appeal dismissed; partial fee waiver request based on same facts as prior rejected request does not extend payment deadline.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the plaintiff's appeal against the district court's order to return the lawsuit due to non-payment of court fees. The plaintiff argued that a new, partial fee waiver request constituted a new circumstance justifying an extension of the payment deadline, whereas the court found it relied on identical facts as a previously rejected total waiver. The court held that since the underlying circumstances regarding the plaintiff's financial situation and business income had not materially changed, the new request was merely a procedural attempt to delay payment, which does not affect the statutory deadline for paying the court fee.
Legislator headnote
AI generatedArt. 112 ust. 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; Art. 107 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; A subsequent application for a partial fee waiver based on facts identical to a previously rejected total waiver does not constitute a new circumstance and thus does not suspend the deadline for paying court fees.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I ACz 421/15 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2015 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie I Wydział Cywilny w następującym składzie : Przewodniczący: sędzia SA Mirosława Gołuńska (spr.) Sędziowie: SA Danuta Jezierska SA Agnieszka Sołtyka po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 r. w Szczecinie na posiedzeniu niejawnym w sprawie z powództwa Z. G. przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej Osiedle (...) w Dobrej o zapłatę zażalenia powoda Z. G. na zarządzenie Przewodniczącego w Sądzie Okręgowym w Szczecinie z 2 lutego 2015 roku o sygn. akt I C 266/13 postanawia: oddalić zażalenie. SSA Agnieszka Sołtyka SSA Mirosława Gołuńska SSA Danuta Jezierska
UZASADNIENIE
Zarządzeniem z dnia 2 lutego 2015 roku Przewodniczący w Sądzie Okręgowym w Szczecinie zarządził zwrot pozwu o zapłatę złożonego przez Z. G. wskutek jego nieopłacenia. W orzeczeniu podano ,że zarządzeniem z 11 września 2014 roku wezwano powoda do opłacenia pozwu poprzez uiszczenie w kwocie 8 649 zł., w terminie tygodniowym pod rygorem zwrotu pozwu. Odpis tego zarządzenia został pozwanemu doręczony 17 września 2014 roku. W ostatnim dniu, kiedy termin na wniesienie opłaty upływał powód złożył wniosek o zwolnienie go z kosztów sądowych.
Wniosek ten został oddalony postanowieniem referendarza sądowego, a następnie wskutek wniesienia skargi został odrzucony przez sąd. Ponieważ wniosek odrzucony, zgodnie z art. 112 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nie ma wpływu na bieg terminu do opłacenia pisma, sąd pierwszej instancji nie wzywał ponownie powoda do opłacenia pozwu, a niniejszym zarządzeniem Przewodniczący pismo zwrócił. Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył powód, który domagał się jego uchylenia. Wskazał, że jego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych nie jest takim samym wnioskiem jak te złożone poprzednio.
Zwrócił uwagę na to, że poprzednie wnioski dotyczyły zwolnienia od kosztów sądowych w całości, podczas gdy ten odrzucony aktualnie przez Sąd Okręgowy dotyczył zwolnienia od opłaty sądowej w części, to jest co do kwoty 4 000 złotych. Podał, że nową okolicznością wniosku o zwolnienie od kosztów było wskazanie, że dysponuje on kwotą 4 000 złotych na częściowe opłacenie pozwu oraz ubiega się o uzyskanie kwoty wystarczającej na pokrycie pełnych wydatków związanych z udzielonym zabezpieczeniem. Wskazał, że w tej chwili dysponuje już kwotą wystarczającą na opłacenie pozwu bez potrzeby ubiegania się o zwolnienie od kosztów sądowych.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje. zażalenie powoda nie zasługiwało na uwzględnienie. Wprawdzie zaskarżone rozstrzygnięcie dotyczy zwrotu pozwu wskutek jego nieopłacenia, ale podstawa takiego orzeczenia wynika z oceny wniosków o zwolnienie od kosztów sądowych, które powód dotychczas składał. Jednocześnie zasadnicza część zażalenia odnosi się do oceny wniosku o zwolnienie od kosztów, jaką przedstawił Sąd Okręgowy w postanowieniu z 2 lutego 2015 roku, którym to postanowieniem wniosek odrzucił, co uprawnia do dokonania kontroli także i tego rozstrzygnięcia w oparciu o art. 380 k.p.c. Co prawda, strona powodowa nie wyartykułowała jednoznacznego wniosku w tym zakresie, ale zważywszy na treść jej zażalenia, nie można tej okoliczności pominąć przy rozważaniu czy zarządzenie o zwrocie pozwu było prawidłowe.
Odnosząc się zatem do zagadnienia związanego z odrzucaniem wniosków o zwolnienie od kosztów sądowych nie można pominąć art. 107 ust. 1 i 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28 lipca 2005 r. (Dz.U.2010.90.594), który stanowi, że w razie oddalenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych strona nie może ponownie domagać się zwolnienia powołując się na te same okoliczności, które stanowiły uzasadnienie oddalonego wniosku. Ponowny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, oparty na tych samych okolicznościach, podlega odrzuceniu.
Na odrzucenie wniosku nie przysługuje zażalenie. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 22 lipca 2013 roku referendarz sądowy oddalił wniosek powoda o zwolnienie od kosztów sądowych, a postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014 roku orzeczenie referendarza sądowego zostało utrzymane w mocy. Oba rozstrzygnięcia uwzględniały fakt, że powód prowadził wówczas działalność gospodarczą, z której uzyskiwał dochód w granicach 2 000 złotych. W złożonym oświadczeniu majątkowym wykazał, że posiada grunt rolny oraz dom o powierzchni 140 m 2.
Podał również, że dochody z działalności gospodarczej w całości są przeznaczane na wydatki związane z utrzymaniem jego i żony. Obecnie skarżący również powoływał się na dochody z działalności gospodarczej, tyle że w kwocie 2 500 złotych. Po uzupełnieniu oświadczenia majątkowego wskazał – podobnie jak poprzednio, że posiada dom mieszkalny oraz działkę rolną. Wskazał też, że wszystkie dochody przeznacza na utrzymanie siebie oraz żony, która jest osobą bezrobotną. Z porównania tego dokumentu ze złożonym uprzednio nie wynika, by sytuacja powoda uległa na tyle znaczącej zmianie, że usprawiedliwiałaby odmienną ocenę możliwości uiszczenia opłaty od pozwu i to nawet w części.
Kontynuowanie przez powoda działalności gospodarczej i ponoszenie kosztów utrzymania się w zasadzie nie uległy zmianie. Okolicznością nową nie może być z kolei to, że powód domagał się zwolnienia od kosztów sądowych w części, podczas gdy poprzednio wnosił o zwolnienie w całości. Wprawdzie zakres żądanego zwolnienia ma wpływ na rozpoznanie wniosku, ale w przypadku gdy strona domaga się zwolnienia w całości sąd lub referendarz sądowy mają możliwość uwzględnienia tego wniosku w części o ile uznają, że sytuacja materialna strony uzasadnia takie rozstrzygnięcie.
Co więcej, wbrew temu co skarżący twierdzi w złożonym przez siebie zażaleniu jego kolejny wniosek służył nie tyle rozpoznaniu nowych okoliczności faktycznych, gdyż na te powód się nawet nie powoływał, ale odwleczeniu obowiązku uiszczenia opłaty w czasie w związku z ubieganiem się o pozyskanie środków na ten cel. Taki wniosek wynika bowiem z pisma przewodniego załączonego do wniosku, a nadto z faktu, że ostatecznie powód – jak twierdzi, środki te uzyskał. W tej sytuacji trzeba stwierdzić, że ponowny wniosek opiera się na tych samych okolicznościach, co uprzedni już rozpoznany, w związku z czym słusznie uległ on odrzuceniu na podstawie art. 107 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Powyższe sprawia natomiast, że zgodnie z powołanym przez sąd pierwszej instancji art. 112 ust. 4 ustawy o kosztach sądowych ponowny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, oparty na tych samych okolicznościach, nie ma wpływu na bieg terminu do opłacenia pisma. Stąd też nieuiszczenie - mimo stosownego wezwania - opłaty od pozwu powoduje z kolei konieczność jego zwrotu na podstawie art. 130 § 2 k.p.c., jak słusznie ocenił to Sąd Okręgowy. Jeśli powód wyraża w dalszym ciągu wolę wytoczenia powództwa powinien liczyć się z koniecznością ponoszenia opłat z nimi związanych i nie powinien zwlekać z uzyskaniem środków na jej opłacenie tak jak czynił to w niniejszym postępowaniu.
Kierując się powyższą argumentacją Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 398 k.p.c., oddalił zażalenie powoda jako bezzasadne. SSA Agnieszka Sołtyka SSA Mirosława Gołuńska SSA Danuta Jezierska