Appeal allowed; lower court dismissed claim due to formalism on evidence and failure to address specific requests.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court overturned the first-instance judgment dismissing the plaintiff's claim for payment. The lower court had rejected telecommunication contracts and debt notes as evidence, failing to address the plaintiff's specific requests for information under Article 248 of the Civil Procedure Code. The appellate court found this approach legally flawed, noting the inconsistency between admitting certain documents in evidence and rejecting others based on formalistic reasoning.
Legislator headnote
AI generatedArt. 248 § 1 k.p.c.; Art. 232 k.p.c.; Art. 233 § 1 k.p.c.; Art. 129 § 1 k.p.c.; Art. 505 § 12 k.p.c.: A lower court cannot reject evidence merely because it is a photocopy if the plaintiff has explicitly requested the original documents under statutory provisions, and the court's refusal to consider such requests constitutes a violation of procedural rules.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ca 302/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ K., dnia 13 lipca 2015 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Barbara Mokras po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2015 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) z siedzibą w K. przeciwko S. Ś. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Kępnie VI Zamiejscowego Wydziału Cywilnego z siedzibą w O. z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt VI C 130/14 upr. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w O. do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego. Sygn. akt II Ca 302/15
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 marca 2015 r. Sąd Rejonowy w Kępnie VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w O.oddalił powództwo (...) (...)z siedzibą w K.przeciwko S. Ś.o zapłatę. W uzasadnieniu wskazano, iż z uwagi na fakt, że dwie przedłożone przez powoda kserokopie umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz wydruki komputerowe zatytułowane „nota obciążeniowa” nie są dokumentami Sąd Rejonowy przyjął, iż powód nie udowodnił istnienia pierwotnego zobowiązania pozwanego. Sąd I instancji przyjął także, iż powód nie udowodnił wysokości przysługującego mu roszczenia, gdyż z dokumentów przedstawionych przez powoda nie sposób zweryfikować prawidłowości naliczenia opłaty specjalnej.
W ocenie Sądu Rejonowego wątpliwości budzi również czy przedmiotem przelewu na podstawie umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 28 marca 2013 r. było całe zobowiązanie dochodzone od pozwanego. Apelację od powyższego orzeczenia wniósł powód. W odpowiedzi na apelację kurator ustanowiony dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego wniosła o oddalenie apelacji i przyznanie kosztów postępowania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja zasługuje na uwzględnienie. Analizując zarzuty apelacji, motywy rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego oraz materiał zebrany w aktach niniejszej sprawy wskazać należy, iż w ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji nie rozpoznał istoty niniejszej sprawy. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zbyt daleko posuniętym formalizmem jest przyjęcie, iż powód wprawdzie złożył wniosek w trybie art. 248 § 1 k.p.c. jednak nie wskazał konkretnych dokumentów znajdujących się w posiadaniu pierwotnego wierzyciela, które miałyby stanowić dowód w niniejszej sprawie.
Podkreślić należy, że szczegółowa analiza pozwu złożonego na urzędowym formularzu (k. 14 – 18) nie pozostawia wątpliwości, iż powód wypełnił warunki określone w art. 248 § 1 k.p.c. W rubryce oznaczonej numerem 8 powód wskazał, iż wnosi o udzielenie informacji, czy wierzytelność przysługująca przeciwko pozwanemu ujęta została w wyciągu z wierzytelności i o przedłożenie wyciągu z listy wierzytelności objętych umową cesji dnia 28 marca 2013 r. oraz o udzielenie informacji na temat stanu zadłużenia pozwanego na dzień zawarcia umowy cesji.
Sąd Rejonowy poprzestając na wspomnianych wnioskach sformułowanych w rubryce oznaczonej nr 8 formularza (k.
15) zupełnie pominął ich uzasadnienie i sprecyzowanie w uzasadnieniu pozwu (k. 17). W konsekwencji nie sposób przyznać słuszność twierdzeniom Sądu I instancji, iż powód nie wskazał jakich konkretnie dokumentów domaga się przedstawienia przez wierzyciela pierwotnego. W ocenie Sądu Okręgowego dokumenty te zostały w sposób jasny i nie budzący wątpliwości wymienione. Określono również jakie okoliczności, istotne dla wykazania istnienia przedmiotowego roszczenia, z nich wynikają. Podkreślenia wymaga również pewnego rodzaju niekonsekwencja Sądu Rejonowego, który jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 12 marca 2015 r. (k. 82 – 82v) postanowieniem dopuścił dowód z wezwania (k. 19-20), umów (k. 33 – 37, 38 i 44), regulaminu (k. 39-43) i noty obciążeniowej (k. 46 – 48).
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał jednak, że kserokopia i wydruk komputerowy nie są dokumentami, dlatego nie można przeprowadzać z nich dowodu. Na tej podstawie przyjął również, że powód nie udowodnił istnienia zobowiązania pierwotnego. W obliczu złożenia przez powoda już w pozwie wniosku o przeprowadzenie dowodu z oryginałów umów łączących pozwanegoz pierwotnym wierzycielem w trybie art. 248 § 1 k.p.c., w których posiadaniu pozostaje P4 Sp. z o.o. i nie uwzględnieniu przez Sąd I instancji tego wniosku, rozważania w tym zakresie uznać należało za chybione.
Ubocznie zauważyć także trzeba, że zbyt daleko idącą wydaje się interpretacja obowiązujących przepisów, że samo stanowisko kuratora ustanowionego dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego, który wniósł o oddalenie powództwa stanowi zarzut strony pozwanej w trybie art. 129 k.p.c. czy też art. 253 k.p.c. Tym samym swoiste działanie sądu z urzędu i kwestionowanie przedstawionych przez powoda dowodów, a co za tym idzie odmowa przyznania mocy dowodowej kserokopiom umów łączących pozwanego z wierzycielem pierwotnym, w obliczu jednoczesnej odmowy uwzględnienia wniosku na podstawie art. 248 § 1 k.p.c., nie mogło zostać uznane za właściwe.
Mając powyższe na uwadze uznać za słuszne należało zarzuty apelacji dotyczące naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. art. 232 k.p.c., art. 248 k.p.c. , art. 129 § 1 k.p.c. Z uwagi na fakt, że zgromadzone dowody nie dają wystarczających podstaw do zmiany wyroku zaskarżone orzeczenie podlegało uchyleniu a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania (art. 505 12 § 1 k.p.c.), o czym orzeczono jak w sentencji.