Court dismissed appeal against judgment for unpaid insurance liability, rejecting request to split debt into installments.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the defendant's appeal against a first-instance judgment ordering payment of insurance liability and statutory interest. The defendant argued that the court should have allowed repayment in installments despite her written request, but she had made no actual payments before the judgment. The court ruled that mere declarations of intent to pay in installments are insufficient without evidence of actual performance, thus denying the request for installment payment.
Legislator headnote
AI generatedArt. 320 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.: The court may order payment in installments only if circumstances justify the assumption that the debtor will actually pay, which requires more than a mere declaration of intent.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt X Ga 153/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, X Wydział Gospodarczy w składzie następującym : Przewodniczący: SSO Barbara Przybyła po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2015 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa: (...) Spółki Akcyjnej w W. przeciwko: E. S. o zapłatę w postępowaniu uproszczonym na skutek apelacji pozwanej E. S. od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku , z dnia 17 grudnia 2014 r. , sygn. akt VI GC 626/14 oddala apelację SSO Barbara Przybyła X Ga 153/15
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem Sąd zasądził od pozwanej E. S. na rzecz powoda (...) SA łącznie kwotę 6 725zł z ustawowymi odsetkami od poszczególnych wskazanych w wyroku kwot oraz koszty procesu. Oddalił powództwo w części obejmującej kwotę zapłaconą przez pozwaną po wniesieniu pozwu oraz część roszczeń odsetkowych. Na kwoty zasądzone pozwem złożyły się składki z odsetkami ustawowymi, z tytułu łączącej strony umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. Zgodnie z art. 505 13 .§ 2. kpc, jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.
Jedynym zarzutem pozwanej podnoszonym w apelacji był to, iż sąd mimo zgłoszenia wniosku o rozłożenie świadczenia dochodzonego pozwem na raty, takiego wniosku nie uwzględnił. Ten zarzut pozwanej nie zasługiwał na uwzględnienie. Pozwana otrzymała nakaz zapłaty wydany w sprawie w dniu 9 lipca 2014r. W sprzeciwie pozwana twierdziła, że pismem z dnia 23 licpa 2014r. zwróciła się do powoda o możliwość spłaty zaległości w ratach. Powód na powyższe nie wyraził zgody. Wyrok w sprawie został wydany w dniu 17 grudnia 2014r., i do dnia rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku pozwana nie wykazała, aby poza kwotą zapłaconą przed wniesieniem sprzeciwu, (a po wniesieniu pozwu) dokonała jakiejkolwiek wpłaty na poczet niekwestionowanego, przecież, roszczenia.
Zgodnie z art. 320. kpc w szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie, a w sprawach o wydanie nieruchomości lub o opróżnienie pomieszczenia - wyznaczyć odpowiedni termin do spełnienia tego świadczenia. Rozłożenie świadczenia na raty ma na celu urealnienie egzekucji, to jest doprowadzenie do sytuacji, w której dłużnik dokona spłat swojego zadłużenia o ile będzie mógł dokonywać spłat w ratach, bez konieczności ponoszenia konsekwencji opóźnienia w zapłacie, w postaci obowiązku zapłaty odsetek.
Przy tym rozłożenie roszczenia na raty jest możliwe, o ile zachodzą okoliczności uzasadniające przypuszczenie, że rzeczywiście w takim wypadku dojdzie do spłaty, zaś dłużnik „zasługuje” na takie ułatwienie w spłacie zobowiązań. Te przesłanki nie zostały w sprawie spełnione. Nie jest wystarczająca sama deklaracja spłaty zadłużenia w ratach w sytuacji, gdy mimo niekwestionowania roszczenia, pozwana do daty wyrokowania przez sąd pierwsze instancji nie wykazała, aby dokonała wpłaty jakichkolwiek kwot tytułem spłaty zadłużenia.
W tych okolicznościach brak postaw do uznania, że rozłożenie zasądzonego roszczenia na raty doprowadziłoby do zaspokojenia dłużnika. W tych okolicznościach apelacja pozwanej jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 kpc. SSO Barbara Przybyła