Legislator Case Law & Legislation
VI Ka 352/15 AI generated

Court dismisses prosecutor's appeal for additional ban due to existing administrative dismissal and criminal consequences.

Case Number VI Ka 352/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the prosecutor's appeal against a first-instance judgment sentencing a police officer for bribery and abuse of office. The prosecutor argued that the sentence lacked sufficient preventive measures, requesting a three-year ban on holding public order positions under Article 41 of the Criminal Code. The court rejected this request, noting that the officer had already been administratively dismissed and suspended from police duties, rendering a criminal ban redundant and disproportionate.

Legislator headnote

AI generated

Art. 41 § 1 k.k.; Art. 438 § 1 pkt 4 k.p.k.: A criminal ban on holding public office is not required when the offender has already suffered severe administrative sanctions and the criminal penalty itself sufficiently achieves preventive goals.

Keywords

AI generated
bribery by public official abuse of office criminal ban proportionality of punishment administrative dismissal preventive measures redundancy of sanctions

Cited Legislation

AI generated
Art. 41 § 1 k.k.
W oparciu o podniesiony zarzut prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego, na podstawie art. 41 § 1 kk, w związku z popełnionym przestępstwem z art.
Art. 438 § 1 pkt 4 k.p.k.
Podsumowując, stwierdzić należy, że całokształt ostatecznych represji karnych orzeczonych wobec oskarżonego, nie nosi cech rażącej niewspółmierności w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk.
Art. 228 § 3 k.k.
oskarżonego z art. 228§3 kk i art.
Art. 271 § 3 k.k.
228§3 kk i art. 271§3 kk przy zast.
Art. 636 § 1 k.p.k.
437 § 1 kpk i art. 636 § 1 kpk 1.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt VI Ka 352/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Marcin Mierz Sędziowie SSO Grzegorz Kiepura (spr.) SSR del. Małgorzata Peteja-Żak Protokolant Katarzyna Kajda przy udziale Elżbiety Ziębińskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 r. sprawy S. K. (K.) s. W. i H. , ur. (...) w J. oskarżonego z art. 228§3 kk i art. 271§3 kk przy zast. art. 11§2 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 27 stycznia 2015 r. sygnatura akt II K 489/14 na mocy art. 437 § 1 kpk i art. 636 § 1 kpk 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2. kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa. VI Ka 352/15

UZASADNIENIE

S. K. został uznany za winnego tego, że w dniu 26.03.2012r. w R., będąc jako funkcjonariusz (...) w K., funkcjonariuszem publicznym, działając wspólnie i w porozumieniu z innym ustalonym funkcjonariuszem (...) w K., w trakcie przeprowadzanej kontroli drogowej, przyjął od K. P. korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 100 zł, w zamian za naruszenie przepisów prawa, polegające na odstąpieniu od obligatoryjnego zatrzymania dowodu rejestracyjnego w związku z popełnionym przez niego wykroczeniem drogowym z art. 97 Kodeksu wykroczeń, polegającym na posługiwaniu się dowodem rejestracyjnym z nieważnym przeglądem technicznym samochodu marki R. (...), nr rej. (...) oraz poświadczenia nieprawdy w notatniku służbowym, iż przyczyną kontroli drogowej było tylko przekroczenie dozwolonej prędkości i popełnienie wykroczenia z art. 92a kw, co nie polegało na prawdzie, a wskazana okoliczność miała znaczenie prawne, przez co wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 228 § 3 kk i art. 271 § 3 kk w zw. z art. 271 § 1 kk i art. 11 § 2 kk i za to na mocy art. 228 § 3 kk w zw. z art. 11 § 3 kk skazany został na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 150 stawek dziennych po 20 zł każda.

Na mocy art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 3 lata. Na podstawie art. 45 § 1 kk orzeczono przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej przez oskarżonego z przestępstwa w kwocie 50 zł. Na podstawie art. 63 § 1 kk zaliczono oskarżonemu na poczet orzeczonej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 21.10.2013r. i przyjmując, że jeden dzień pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny, uznano grzywnę za wykonaną w ilości 2 stawek dziennych.

Na podstawie art. 627 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 900 zł oraz wydatki w kwocie 90 zł. Apelację od wyroku, na niekorzyść oskarżonego, w części dotyczącej orzeczenia o karze, wywiódł prokurator, który zarzucił orzeczeniu rażącą niewspółmierność kary polegającą na nieorzeczeniu wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z ochroną porządku prawnego, wskutek czego wymierzona oskarżonemu, w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania i grzywna, nie odzwierciedla stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, a także nie spełnia wymogów jakim winna odpowiadać ze względu na potrzebę kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. (...) poczucia sprawiedliwości oraz nie realizuje celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie powinna osiągnąć w stosunku do oskarżonego.

W oparciu o podniesiony zarzut prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego, na podstawie art. 41 § 1 kk, w związku z popełnionym przestępstwem z art. 228 § 3 kk i art. 271 § 3 kk, zakazu zajmowania stanowisk związanych z ochroną porządku prawnego na okres 3 lat. Apelacja nie jest zasadna. Wbrew jej wywodom orzeczona wobec oskarżonego kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na trzyletni okres próby oraz kara grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 20 zł każda, jest adekwatna tak do stopnia zawinienia, jak i do stopnia społecznej szkodliwości czynu, uwzględnia przy tym cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec sprawcy, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Przy jej wymiarze sąd rejonowy miał w polu widzenia ustawowe dyrektywy określone w art. 53 kk, o czym przekonują pisemne motywy wyroku. Sąd ten trafnie wskazał na uprzednią niekaralność oskarżonego, a także na jego dotychczasowy nienaganny tryb życia; również po popełnieniu przestępstwa zachowanie oskarżonego nie budziło zastrzeżeń (dane o karalności – k. 399, opinia służbowa – k. 107-109, informacja z Policji – k. 175). Okoliczności te dowodzą, że czyn którego dopuścił się oskarżony, był w jego życiu zdarzeniem incydentalnym, nie wymagającym surowszej reakcji karnej.

Rację ma apelujący prokurator, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, sąd pierwszej instancji nie odniósł się do sformułowanego przez oskarżyciela publicznego na rozprawie, wniosku o wymierzenie oskarżonemu środka karnego określonego w art. 46 § 1 kk, polegającego na zakazie zajmowania stanowisk związanych z ochroną porządku prawnego. Należy się też zgodzić z autorem apelacji, że dopuszczając się przestępstwa z art. 228 § 3 kk i art. 271 § 1 i 3 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, oskarżony nadużył zajmowanego stanowiska. W kontekście sformułowanego zarzutu nie można jednak zapominać, ze poza represją karną, oskarżony poniósł już dotkliwe konsekwencje służbowe wynikające z popełnionego przestępstwa, a mianowicie w dniu 21.10.2013r. został zawieszony w czynnościach, a w dniu 31.12.2013r. ostatecznie wydalony ze służby w Policji (k. 143).

Skutkiem wyroku skazującego w niniejszej sprawie będzie też faktyczna niemożność podjęcia przez oskarżonego pracy nie tylko w Policji, ale też w innych formacjach powołanych do ochrony porządku prawnego. Zatrudnienie w tego typu jednostkach obwarowane jest wymogiem uprzedniej niekaralności za przestępstwo umyślne. Do czasu zatarcia skazania w niniejszej sprawie oskarżony nie będzie mógł zatem pełnić stanowisk związanych z ochroną porządku prawnego, co czyni niecelowym orzekanie wobec niego zakazu, o którym mowa w art. 46 § 1 kk.

Podsumowując, stwierdzić należy, że całokształt ostatecznych represji karnych orzeczonych wobec oskarżonego, nie nosi cech rażącej niewspółmierności w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk. Kara wymierzona oskarżonemu nie razi łagodnością, a przez to nie zachodzi potrzeba jej korekty. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku. Kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciążono Skarb Państwa zgodnie z art. 636 § 1 kpk.