Appeal dismissed; court upheld traffic violation conviction and fine due to lack of expert evidence.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the defendant's appeal against a first-instance conviction for a traffic violation involving a vehicle collision. The defense argued that the lower court erred in rejecting witness testimony and excluding an expert opinion, but the appellate court found the initial assessment of evidence rational and the exclusion of the expert justified by the absence of crucial physical traces. Consequently, the court upheld the original verdict, the fine, and the costs, ruling that the defendant's version was unsupported by the available evidence.
Legislator headnote
AI generatedArt. 7 k.p.k.; Art. 170 § 2 k.p.k.; Art. 193 § 1 k.p.k.; Art. 447 § 1 k.p.k.; Art. 438 pkt 4 k.p.k.; The court may reject witness testimony and exclude expert opinions if the evidence presented is insufficient or if the case facts can be reasonably resolved based on the judge's experience and the available material evidence.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 czerwca 2015 roku Sąd Okręgowy w Poznaniu IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Leszek Matuszewski Protokolant prot. sąd. M. W. po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2015 roku sprawy R. Z. (1) obwinionego z art. 86 § 1 kw na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Chodzieży z dnia 10.04.2015 r. sygn. akt II W 23/15 1. Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.
2. Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 zł tytułem zryczałtowanych kosztów postępowania odwoławczego i wymierza opłatę w kwocie 100 zł za II instancję. SSO Leszek Matuszewski
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Chodzieży, wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2015 roku, sygn. akt II W 23/15 uznał obwinionego R. Z. (2) za winnego tego, że w dniu 7 września 2014 roku w miejscowości S. na drodze (...) kierując samochodem C. (...) o nr rej. (...) przed rozpoczęciem manewru wyprzedzania poprzedzającego pojazdu znajdującego się bezpośrednio przed jego pojazdem, nie zachował szczególnej ostrożności i nie upewnił się, że jest już wyprzedzany przez pojazd marki F. (...) o nr rej. (...) w wyniku czego doprowadził do bocznego zderzenia się pojazdów C. (...) i F. (...) powodując tym samym zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym , to jest wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. w związku z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku o ruchu drogowym i za to wykroczenie wymierzył mu karę grzywny 1000 zł.
W ostatnim punkcie wyroku, na podstawie art. 118 §1 k.p.s.w. w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie zryczałtowanych wydatków w sprawach o wykroczenia i art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych, zasądzono od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 100 zł tytułem kosztów postępowania i 100 zł tytułem opłaty. Z powyższym wyrokiem nie zgodził się obrońca obwinionego R. Z. (2) , zaskarżając go w całości. Obrońca zarzucił wyrokowi:
1. obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. poprzez odmówienie wiary wyjaśnieniom obwinionego dotyczącym przebiegu zdarzenia, a w szczególności okoliczności zderzenia pojazdów obwinionego oraz pokrzywdzonego, 2. obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. poprzez odmówienie wiary zeznaniom świadków Z. M., H. B. oraz M. K., 3. obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia tj. art. 193 § 1 k.p.k. w związku z art. 42 § 1 k.p.s.w., a także art. 170 § 2 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność tego, który z uczestników zdarzenia z dnia 7 września 2014 roku naruszył zasady w ruchu lądowym i jakie. Apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy obwinionego R. Z. (2) nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podkreślić, ze Sąd I instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji nie wykazuje błędów logicznych i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów, chronionej art. 7 k.p.k. w związku z art.8 k.p.s.w. Przedmiotem rozważań organu orzekającego były dowody zarówno na korzyść podsądnego, jak i wszelkie dowody im przeciwne i wszystkie one zostały ocenione zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 410 k.p.k. w związku z art.82 § 1 k.p.s.w.
Kwestionowanie przez skarżącego ustaleń faktycznych jest oczywiście nietrafne. Sąd Okręgowy przypomina, że błąd w ustaleniach faktycznych może wynikać bądź to z niepełności postępowania dowodowego, bądź z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Może być on wynikiem nieznajomości określonych dowodów albo nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ich ocenie. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może natomiast sprowadzać się do samej tylko odmiennej oceny materiału dowodowego przez skarżącego, lecz powinien polegać na wykazaniu, jakich w tym zakresie uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd Rejonowy.
Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, Sąd orzekający, rozstrzygając o winie bądź niewinności obwinionego kieruje się własnym wewnętrznym przekonaniem, nie skrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi. Przekonanie to tak długo pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. w związku z art. 8 k.p.s.w., dopóki nie zostanie wykazane, iż Sąd I instancji oparł swe przekonanie o winie albo niewinności obwinionego, bądź na okolicznościach nie ujawnionych w toku postępowania sądowego, bądź też ujawnionych w toku przewodu sądowego, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczeniem życiowym.
Takie okoliczności zaś w niniejszej sprawie nie zachodzą. Autor apelacji nie zgadzając się z ustaleniami Sądu Rejonowego, nie wykazał w sposób przekonywujący, poza odmienną i co istotne- jednostronną interpretacją zgromadzonego materiału dowodowego, na jakiej podstawie ustalenia Sądu Rejonowego uważać należy za niesłuszne. Wywody zawarte w złożonej przez niego apelacji mają charakter ewidentnie polemiczny, stojąc w rażącej opozycji do należycie umotywowanego stanowiska organu orzekającego, przedstawionego w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu i jako takie nie mogły zyskać aprobaty Sądu odwoławczego.
Zdaniem Sądu odwoławczego, wina i sprawstwo obwinionego R. Z. (2) nie budzą żadnych wątpliwości. Ocena ujawnionych dowodów dokonana przez Sąd I instancji respektuje zasadę swobodnej oceny dowodów. Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy ocenił ujawnione dowody i wynikające z nich przeciwstawne wersje zdarzenia, konfrontując je z obiektywnym dowodem w postaci udokumentowanych uszkodzeń pojazdu prowadzonego przez obwinionego. Prawdą jest, że w niniejszej sprawie zarysowały się dwie wersje zdarzeń przedstawiane przez świadków, mogących mieć interes osobisty w sprzyjaniu stronom postępowania.
Obrońca jest w błędzie wskazując, że Sąd Rejonowy nie mógł należycie rozstrzygnąć o wiarygodności relacji procesowych świadków bez stosownej ekspertyzy biegłego. Sąd I instancji w swoim uzasadnieniu w sposób precyzyjny przedstawił rozumowanie n a podstawie którego podważył wyjaśnienia obwinionego i relacje procesowe świadka Z. M.. Sąd meriti wartościując oświadczenia dowodowe pozostałych świadków, prawidłowo podkreślił poważne problemy świadka H. B. w zakresie rejestrowania i odtwarzania spostrzeżeń, a także to, iż świadek M.
K. pojawił się na miejscu zdarzenia dopiero po kolizji. Z tych wszystkich powodów, Sąd Rejonowy miał racjonalne powody, aby zakwestionować wersję forsowaną przez podsądnego i wspieraną przez wskazanych świadków. Wywody obrońcy kwestionujące tę ocenę są zaś bezzasadne. Także ocena pozostałych dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy utrzymuje się w granicach sądowej swobody oceny dowodów. Żadną miarą nie można zgodzić się z obrońcą, wskazującym na obrazę przepisu art. 170 § 2 k.p.k. polegającą na oddaleniu przez Sąd Rejonowy wniosku o powołanie opinii biegłego Organ orzekający w sprawie prawidłowo oddalił wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego motywując swoje stanowisko na stronach 5-6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Nie budzi wątpliwości, że w sprawie nie zabezpieczono miarodajnych śladów kolizji jak choćby położenia pokolizyjnego pojazdów, czy ich śladów jazdy, które mogłyby stanowić podstawę faktyczną tego rodzaju ekspertyzy. Co więcej, nie w każdej sprawie dotyczącej kolizji drogowej, zachodzi konieczność powoływania biegłego. Przedmiotowa sprawa jawi się jako stosunkowo prosta. Organ orzekający miał wszelkie podstawy, aby w oparciu o wiedzę i doświadczenie sędziowskie rozstrzygnąć o prawdziwości wersji forsowanej przez obwinionego w oparciu o ślady uszkodzeń pojazdu.
Nie jest zatem tak, aby podsądny poniósł negatywne konsekwencje niewykonania przez Sąd Rejonowy wskazanej czynności dowodowej. Zważywszy, iż zgodnie z art. 447 § 1 k.p.k. w związku z art. 109 § 2 k.p.s.w., apelację co do winy uważa się za zwróconą także co do rozstrzygnięcia o karze Sąd II instancji dokonał kontroli zaskarżonego orzeczenia również w zakresie przewidzianym w art. 438 pkt 4 k.p.k w związku z art.109 § 2 k.p.s.w., mianowicie, czy orzeczona kara nie jest rażąco niewspółmierna. Twierdzenie o rażącej niewspółmierności, jest zasadne wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, ale nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy - innymi słowy, gdy jest w odczuciu społecznym karą niesprawiedliwą ( identycznie :wyrok SN z 11.4.1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 1985, Nr 7-8, poz. 60).
W ocenie Sądu Okręgowego, kara 1000 zł grzywny nie jawi się rażąco surową. Wskazana kara jawi się w świetle okoliczności popełnienia czynu, a także warunków osobistych i majątkowych obwinionego jako bardzo umiarkowana, stanowiąc dla obwinionego należytą dolegliwość. Orzekając o kosztach postępowania, na podstawie art.119 k.p.s.w., art.1, art.3 ust. 1 , art.21 ustawy z dnia 23 czerwca o opłatach w sprawach karnych, zasądzono od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszty postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł i opłatę za II instancję w kwocie 30 zł.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy:
1. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok 2. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 zł tytułem zwrotu zryczałtowanych kosztów postępowania odwoławczego i wymierzył opłatę za II instancję w kwocie 100 zł. SSO Leszek Matuszewski