Appeal dismissed; insured's appeal rejected for excessive delay unrelated to them under Polish Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court dismissed the insured's appeal against the Social Insurance Institution's decision to reject their appeal due to a procedural time limit violation. The insured argued that the delay was caused by the institution's refusal to recalculate earnings and intimidation, but failed to prove the delay was not excessive or independent of their actions. The court ruled that the insured's failure to appeal a previous decision and their own negligence constituted a self-inflicted delay, warranting the rejection of the appeal and the award of legal costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 477 § 9 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.; Art. 98 § 1 k.p.c.; Art. 108 § 1 k.p.c.; Art. 11 ust. 2 § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.; An appeal filed after the statutory period is rejected unless the delay is proven to be non-excessive and independent of the appellant, as failure to act with due diligence constitutes a self-inflicted delay.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
III A Uz 18/15 POSTANOWIENIE Dnia 13 kwietnia 2015 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodnicząca: SSA Anna Polak Sędziowie SA: Romana Mrotek Urszula Iwanowska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy z odwołania C. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S. o wysokość emerytury na skutek zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt VII U 152/15, postanawia: I. oddalić zażalenie; II. zasądzić od C. S. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym. SSA Romana Mrotek SSA Anna Polak SSA Urszula Iwanowska
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 6 lipca 2009 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił C. S. ponownego ustalenia wysokości świadczenia, wskutek zmiany podstawy wymiaru. W dniu 27 stycznia 2015 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. wpłynęło odwołanie ubezpieczonego od powyższej decyzji przekazane na mocy postanowienia sądu, z dnia 21 stycznia 2015 r., w sprawie VII U 65/15. Powyższe odwołanie ubezpieczonego wpłynęło do sądu w dniu 7 stycznia 2015 r. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego odrzucenie jako wniesionego po ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 6 lutego 2015 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił odwołanie. Sąd pierwszej instancji powołując treść art. 477 9 § 1 i 3 k.p.c. wskazał, że do przywrócenia terminu niezbędne jest spełnienie kumulatywnie dwóch warunków: przekroczenie terminu nie może być nadmierne, a przyczyna tego musi być niezależna od odwołującego się. Co za tym idzie uznanie, że zachodzi tylko jeden z nich - skutkuje odrzuceniem odwołania na podstawie przywołanych przepisów. Dalej Sąd Okręgowy podniósł, że w niniejszej sprawie, ubezpieczony złożył odwołanie przekraczając znacznie termin do jego wniesienia, bowiem ubezpieczony w dniu 7 stycznia 2015 r. zaskarżył decyzję z dnia 6 lipca 2009 r.
W związku z powyższym – zdaniem tego sądu – w sprawie nie może zostać nadany dalszy bieg odwołaniu od wskazanej decyzji i dlatego na podstawie art. 477 9 § 1 i 3 k.p.c. odwołanie zostało odrzucone. Z powyższym postanowieniem Sądu Okręgowego w całości nie zgodził się C. S., który w złożonym zażaleniu podniósł, że w dniu 6 maja 2009 r. złożył ponownie swoje zarobki na druku Rp-7, a ZUS po raz drugi odmówił mu obliczenia zarobków. Ubezpieczony wskazał również, że nie mógł odwołać się od pisma z dnia 6 lipca 2009 r., ponieważ cały czas próbowano go zastraszyć i tak do dnia dzisiejszego nie może uzyskać ponownego obliczenia.
W odpowiedzi na zażalenie Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jego oddalenie w całości i zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych podnosząc, że słusznie Sad Okręgowy uznał, iż odwołanie zostało złożone ze znacznym przekroczeniem terminu, tj. po upływie 5 lat od doręczenia decyzji.
Sąd Apelacyjny rozważył, co następuje:
Zażalenie ubezpieczonego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 477 9 § 1 k.p.c. odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. Natomiast w myśl § 3 tego artykułu, odwołanie wniesione po upływie terminu Sąd odrzuci chyba, że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego. Słusznie Sąd Okręgowy podniósł, że wymienione w art. 477 9 § 3 k.p.c. przesłanki przyjęcia i rozpoznania odwołania mimo jego złożenia po upływie terminu muszą wystąpić łącznie.
Zatem opóźnienie nie może być nadmierne i nie może wystąpić z przyczyn zależnych od odwołującego się. Stanowisko to znajduje oparcie w utrwalonym orzecznictwie, którego wyrazem jest wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2006 r., III UK 168/05 (LEX nr 277825), w uzasadnieniu, którego wskazano, iż sąd nie odrzuci odwołania od decyzji organu rentowego na podstawie art. 477 9 § 3 k.p.c. tylko wówczas, gdy bezspornie stwierdzi, że przekroczenie ustawowego terminu nie jest nadmierne i że nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się, w pozostałych zaś wypadkach jest obowiązany odrzucić odwołanie.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny w całości podziela stanowisko Sądu Okręgowego, który przyjął, że odwołanie z dnia 7 stycznia 2015 r. od decyzji z dnia 6 lipca 2009 r. zostało złożone po terminie, a w okolicznościach sprawy C. S. ani przed sądem pierwszej instancji, ani w postępowaniu zażaleniowym nie wykazał, że uchybienie to nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych. Wobec powyższego zdaniem sądu odwoławczego, Sąd Okręgowy zasadnie przyjął, że uchybienie przez ubezpieczonego terminowi jest zawinione i niczym nie usprawiedliwionym zaniechaniem czynności, a zatem wynika z zaniedbania własnych spraw, i nie przykładania do nich należytej staranności.
Bowiem C. S. należycie pouczony o prawie i terminie złożenia odwołania od decyzji z dnia 6 lipca 2009 r., odwołanie to złożył w dniu 7 stycznia 2015 r. Jednocześnie należy przypomnieć, że wniosek o ponownie przeliczenia świadczenia przy uwzględnieniu zarobków z Przedsiębiorstwa Usług (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. ubezpieczony działając przez profesjonalnego pełnomocnika złożył także w dniu 9 grudnia 2010 r. (k. 103 z załącznikami akt ZUS) i uzyskał wówczas odpowiedź organu w piśmie z dnia 4 lutego 2011 r. (k. 115 akt ZUS), od którego odwołania również nie złożył.
Uwzględniając powyższe, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 397 § 2 k.p.c. w związku z art. 385 k.p.c. oddalił zażalenie jako nieuzasadnione (punkt I). O kosztach postępowania zażaleniowego, Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie przepisu art. 98 § 1 k.p.c. zgodnie, z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu), przy czym Sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji (art. 108 § 1 k.p.c.).
Do celowych kosztów postępowania należy, między innymi, koszt ustanowienia zastępstwa procesowego, który w sprawach o świadczenia z ubezpieczenia społecznego, wynosi 60 zł, zgodnie z § 11 ust. 2 w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Zatem, skoro oddalono zażalenie ubezpieczonego, uznać należało, że przegrał on postępowanie odwoławcze w całości, a wobec tego, zasądzono od ubezpieczonego na rzecz organu emerytalnego zwrot kosztów zastępstwa procesowego w całości – 120 zł, zgodnie z § 12 ust. 2 pkt 2 powołanego rozporządzenia (punkt II).
SSA Romana Mrotek SSA Anna Polak SSA Urszula Iwanowska