Civil court dismissed claim for unpaid invoices due to lack of evidence and document discrepancies.
Legislator summary
AI generatedThe Regional Court dismissed the plaintiff's claim for payment of 390.55 PLN based on unpaid VAT invoices. The defendant's appointed curator argued that unauthenticated copies of invoices lacked evidentiary value and that the claimed amounts did not match the invoice figures. The court ruled that invoices alone do not prove a binding debt without a sales contract and noted the absence of proof regarding delivery of documents to the defendant.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3, 6, 227, 232 k.p.c.; The burden of proof lies with the party asserting a claim, and the court is not obligated to conduct investigations to verify facts not sufficiently substantiated by the evidence presented by the parties.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt: I C 1761/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 maja 2014 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie I Wydział Cywilnym w składzie: Przewodniczący: SSO w SR Iwona Kizerwetter-Kramarz Protokolant: Sylwia Łyś po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2014 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa Giełda Praw Majątkowych (...) S.A. w W. przeciwko W. H. o zapłatę Powództwo oddala. Sygn. akt I C 1761/13
UZASADNIENIE
Pozwem złożonym w dniu 19 lutego 2013 r. Giełda Praw Majątkowych S.A. z siedzibą w W. – reprezentowana przez radcę prawnego G. L. ( pełnomocnictwo – k.
27) wniosła o zasądzenie od W. H. kwoty 390,55 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od kwoty 319,78 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz od kwoty 70,77 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty a także o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty od pełnomocnictwa. ( pozew z załącznikami – k. 13 – 40 ) W dniu 29 lipca 2013 r. powódka wniosła o ustanowienie kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego. ( wniosek – k. 39 – 40 ) Postanowieniem z dnia 11 października 2013 r.
Sąd postanowił ustanowić dla pozwanego nieznanego z miejsca pobytu kuratora. ( postanowienie – k. 44 ) Na terminie rozprawy w dniu 23 maja 2014 roku kurator sądowy wniósł o oddalenie powództwa w całości. Wskazał, że powódka nie wykazała roszczenia co do zasady i wysokości. Zakwestionował wartość dowodową umowy dołączonej do pozwu, umowy sprzedaży energii elektrycznej i umowy przelewów wierzytelności. Podniósł że są to kopie nie poświadczone za zgodność z oryginałem zgodnie z art. 129 § 2 k.p.c. i w związku z tym nie maja wartości dowodowej.
A ponadto kurator wskazał, że w fakturach wskazano inne kwoty niż dochodzone pozwem co rodzi wątpliwość co do podstawy faktycznej roszczenia. ( protokół – k. 62 ) Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 28 stycznia 2011 r. wystawiona została przez (...) S.A. z siedzibą w W. faktura VAT o numerze (...) na kwotę 188,98 złotych z terminem płatności do dnia 11 kwietnia 2011 r. Następnie w dniu 01 maja 2011 r. (...) S.A. z siedzibą w W. wystawiła dwie faktury VAT o numerze (...) na kwoty 108,71 zł każda z terminami płatności odpowiednio do 10 czerwca 2011 r. i 10 sierpnia 2011 r.
Wszystkie faktury wskazywały W. H. jako osobę obowiązaną do zapłaty. ( faktury VAT – k. 22 – 24 ) W dniu 20 lipca 2012 r. pomiędzy (...) S.A. z siedzibą w W. a Giełda Praw Majątkowych (...) S.A. z siedzibą w W. zawarta została umowa sprzedaży wierzytelności, w której w wykazie wierzytelności wskazano, że m.in. przedmiotem przelewu jest wierzytelność opiewająca na 319,78 zł od W. H.. ( wyciąg z umowy sprzedaży wierzytelności z załącznikami – k. 18 – 20 ) W dniu 19 grudnia 2012 r. Giełda Praw Majątkowy (...) sporządziła przedprocesowe wezwanie do zapłaty, zgodnie z treścią którego W.
H. winien uregulować należność z tytułu niezapłaconych faktur za dostawę energii elektrycznej w wysokości 384,82 zł w terminie do 29 grudnia 2012 r. Jako załącznik do pisma wskazano zawiadomienie o cesji. ( pismo – k. 25 ) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzone w aktach sprawy, a wskazane wyżej dokumenty. Sąd dał wiarę tym dokumentom, gdyż ich prawdziwość i wiarygodność w świetle wszechstronnego rozważenia zebranego materiału nie nasuwa żadnych wątpliwości i nie była kwestionowana przez żadną ze stron.
Jednocześnie wskazać należy, że Sąd nie czynił ustaleń faktycznych w oparciu o przedłożone do akt sprawy a niepoświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie, albowiem w jego ocenie (infra) nie są to dokumenty a zatem brak jest możliwości przeprowadzenia z nich dowodów na wskazane okoliczności.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności odnieść należy się do faktu, że prócz dokumentów załączonych do pozwu, powódka dołączyła do tegoż pisma także niepoświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie tj. kompleksową umowę sprzedaży energii elektrycznej i świadczenia usług dystrybucji oraz zawiadomienie o przelewie wierzytelności. Podkreślić należy, że w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że dokumentem w aspekcie przepisów k.p.c. o dowodach jest oryginał. Kserokopia – jako odwzorowanie oryginału – może być uznana za odpis dokumentu.
Z kolei odpis dokumentu jest dokumentem wskazującym na istnienie dokumentu oryginalnego. Niepoświadczona podpisem strony kserokopia nie jest dokumentem. Warunkiem bowiem uznania kserokopii za dokument jest umieszczenie na niej i zaopatrzenie podpisem poświadczenie jej zgodności z oryginałem ( confer wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2009 r. w sprawie II CSK 557/08 LEX nr 584200; wyrok z dnia 10 lipca 2009 r. w sprawie II CSK 71/09 LEX nr 584201). Podobne stanowisko zostało ujęte także w orzeczeniu Sądu Apelacyjnego w Katowicach, który w wyroku z 10 stycznia 2008r. (Lex nr 398729) wskazał, że „sama odbitka ksero lub inna kopia reprograficzna nie jest dokumentem w rozumieniu przepisów k.p.c. i nie może dokumentu zastąpić.
Jeżeli zatem odbitka ksero (kserokopia) nie jest odpowiednio poświadczona, to nie stanowi ona dokumentu, a sądowi nie wolno przeprowadzać w tej sytuacji dowodu z dokumentu” Skoro pismo nie może być uznane za dokument - niepoświadczona kopia nie jest dokumentem - nie może być ono też podstawą do prowadzenia dowodu w trybie art. 308 k.p.c. Odmienne ujęcie tego zagadnienia prowadziłoby bowiem w ocenie Sądu do obejścia przepisów o dowodzie z dokumentu. Wymienione w art. 308 k.p.c. środki dowodowe ustawodawca zaliczył do „przyrządów utrwalających albo przenoszących obraz lub dźwięk”.
Oznacza to, że środki te, w tym także fotokopie, mają przedstawiać rzeczywistość poprzez zawarte w nich obrazy lub dźwięki, a nie przez opisy wyrażane pismem (wyrok S.A. w Poznaniu z dnia 24.11.2010 r. w sprawie I ACa 831/10 (LEX nr 898565). Tym samym przedłożone kserokopie nie niosły za sobą wartości dowodowej i jako takie nie wykazywały okoliczności, które miały być nimi wykazane. Przechodząc do rozpoznania meritum sprawy, należy stwierdzić, że działający w imieniu pozwanego kwestionował roszczenie zarówno, co do zasady jaki i wysokości.
W pierwszej kolejności podnieść należy, iż obowiązek wskazania dowodów obciąża przede wszystkim strony. Zmiany w kodeksie dokonane ustawą z dnia 1 marca 1996r. (Dz.U.Nr 43, poz.189) zmierzały przede wszystkim do zwiększenia kontradyktoryjności postępowania sądowego i przerzucenia na strony odpowiedzialności za wynik procesu cywilnego. Nie jest rzeczą Sądu zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie. Nie jest też Sąd zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych do rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.).
Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 6 k.p.c.) - por. orz. SN z 17 grudnia 1996r. I CKU 45/96, OSNC 1997, nr 6-7, poz.76. To strony mają obowiązek dążyć do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i to w odpowiednim czasie. Nie mogą być bierne. Wprawdzie Sąd nadal może z własnej inicjatywy uzupełnić postępowanie dowodowe (art. 232 k.p.c.), nie jest to już obowiązkiem.
W niniejszej sprawie na Sądzie nie ciążyła zatem powinność zarządzania dochodzeń mających na celu uzupełnienie i wyjaśnienie twierdzeń stron oraz poszukiwanie dowodów na ich udowodnienie. W ocenie Sądu dokumenty przedłożone przez powódkę, w świetle stanowiska strony pozwanej, nie były wystarczające dla wykazania zasadności wysokości żądania pozwu. Wskazać po pierwsze należy, że z uwagi na ww. charakter kserokopii powódka w istocie nie wykazał, że zaistniały podstawy do wystawienia faktur VAT przez swojego poprzednika prawnego.
Ponadto samo przedłożenie faktur VAT w okolicznościach niniejszej sprawy nie udowadniało istnienia roszczenia. Faktura bowiem, co do zasady, nie zastępuje zgodnego oświadczenia woli stron, stanowiąc w znaczeniu cywilnoprawnym wyłącznie jednostronne oświadczenie powódki. Jest dokumentem techniczno-rozliczeniowym i całkowicie oderwana od innych dowodów istnienia zobowiązania pozostaje bez znaczenia, zwłaszcza gdy strona, której przypisuje się w sporze owo zobowiązanie, z gruntu kwestionuje zasadność wystawienia faktury. Wystawiona z podpisami faktura VAT nie jest wystarczającym dowodem istnienia obowiązku zapłaty.
Dodatkowo zgodzić się należy także ze stroną pozwaną, że zachodzą niewytłumaczalne rozniecę między kwotami, których żąda powódka w pozwie (wskazanymi także w załączniku do wyciągu z umowy sprzedaży wierzytelności) a tymi, które zostały ujawnione w fakturach VAT. Zarówno bowiem faktura nr (...) jak i (...) wskazują odpowiednio kwoty 188,98 zł i 108,71 zł, powódka zaś wskazywała na wartości 186,67 zł i 24,40 zł. Ponadto zważyć należy, że brak jest w sprawie niniejszej jakiegokolwiek dowodu na doręczenie załączonych faktur pozwanemu Zatem w braku wykazania, że pozwanego i poprzednika prawnego powódki łączyła umowa sprzedaży energii elektrycznej uznać należy, że w świetle dostępnych dokumentów powódka nie wykazał istnienia pierwotnego zobowiązania, które miało podlegać cesji, a zatem powództwo w sprawie niniejszej nie zasługiwało na uwzględnienie.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji. ZARZĄDZENIE Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powódki.