Plaintiff wins construction materials payment case; defendant admits debt late and bears all costs.

Sygn. akt V GC 1707/14

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 24 czerwca 2015 r. Powód (...) sp. z o.o. w z siedzibą w S. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) Spółka Akcyjna kwoty 36 012,53 zł z ustawowymi odsetkami od różnych kwot i dat z tytułu zapłaty za sprzedany pozwanemu towar w postaci materiałów budowlanych. Nakazem zapłaty z dnia 13 października 2014 r. Sąd Rejonowy w Rzeszowie, Wydział V Gospodarczy zasądził należność powoda objętą pozwem w całości. Pozwany od w/w nakazu złożył sprzeciw wnosząc o oddalenie powództwa w całości , pozwany przyznał ,że ma zobowiązanie wobec powoda, jednak na niższą wartość i z innych dokumentów księgowych aniżeli wskazane przez powoda.

Pozwany zarzucił, iż nie wiadomo kto ze strony pozwanej spółki zamawiał towary opisane w WZ i dlaczego towary były dostarczane do R. na ul. (...) i do K. na ul. (...), a nie do siedziby pozwanej spółki. Pozwany z ostrożności procesowej wniósł o oddalenie powództwa i wyznaczenie rozprawy celem ustalenia zobowiązań pozwanego, dalej pozwany wskazał, że być może zaginięcie dokumentacji rozliczeniowej spowodowało rozbieżności w należnościach. W odpowiedzi na sprzeciw powód wniósł o zobowiązanie pozwanego do przedłożenia ksiąg rachunkowych na okoliczność zaksięgowania faktur VAT , z których należność dochodzona jest niniejszym postępowaniem, powód podniósł , iż pozwany nie zwracał się o wydanie duplikatów faktur VAT związanych z dostawą zamówionego towaru, a nawet gdyby przyjąć, że faktury zaginęły to pozwany za otrzymany towar powinien zapłacić.

Powód podniósł odnośnie miejsca dostawy towaru; K.- R., że związane one były z realizacją inwestycji zlokalizowanych w tych miejscach , a zamówienia były składane przez inżyniera budowy M. A. w imieniu pozwanego. Dalej powód podniósł, że wzywał pozwanego do zapłaty należności objętej pozwem , pozwany zaś nie ustosunkował się . Na rozprawach w dniu 11 marca 2015 r. strony podtrzymały swoje stanowisko. Na rozprawie w dniu 23 czerwca 2015 r. pozwany uznał powództwo w całości.

Sąd ustalił i zważył, co następuje:

Strony są przedsiębiorcami. Strony łączyły umowy sprzedaży materiałów budowlanych, które powód dostarczał w rożnych datach wystawiając faktury z terminami płatności. Pozwany nie płacił należności , powód wezwał pozwanego do zapłaty wezwaniem z dnia 2 września 2014 roku , wyznaczając kolejny termin, którego pozwany nie zachował. Towar zamówiony w imieniu pozwanego przez M. A.- inżyniera budowy dostarczany był do rożnych miejsc w zależności od zamówienia w tym A. w K., F. w K., Elektrociepłownia w R., towar to były głównie materiały izolacyjne używane na budowach przy izolacji instalacji.

Na dany towar były wystawiane dokumenty WZ i w oparciu o nie faktury. Na WZ podpisywali się pracownicy pozwanego J. J. i G. K.. Transport zamówionych materiałów przyjeżdżał bezpośrednio na budowę i tam potwierdzał go pracownik pozwanego. Pozwany początkowo wniósł o oddalenie powództwa, ostatecznie uznał powództwo na drugiej rozprawie w dniu 23 czerwca i wniósł na tej rozprawie o zwolnienie go od kosztów, w tym kosztów świadków, z uwagi na swoją trudną sytuację finansową oraz uznanie powództwa tj . na podstawie art. 102 kpc.

Mając na uwadze powyższe, Sąd zasądził należność objętą pozwem na podstawie art. 535 par. 1 kc. Odsetki zasądził na podstawie art. 481 par 1 kc. O kosztach orzekł na podstawie art. 98 par. 1 kpc, biorąc pod uwagę wynik sporu. Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania art. 102 kpc., który przewiduje, że w szczególnie uzasadnionych wypadkach Sąd może zasadzić od strony przegrywającej tylko cześć kosztów, albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. W przedmiotowej sprawie nie zaistniałe szczególne okoliczności, by nie obciążać pozwanego kosztami, pozwany nie wykazał swojej sytuacji majątkowej, do czego był zobowiązany wnosząc o zwolnienie od kosztów, poza tym nie uznał przy pierwszej czynności roszczenia, tylko złożył sprzeciw wnosząc o oddalenie powództwa w całości, na pierwszej rozprawie podtrzymał stanowisko, dopiero na drugiej rozprawie po upływnie 8 miesięcy od daty wytoczenia sporu uznał powództwo, również wcześniej nie odpowiedział na wezwanie do zapłaty wystosowane przez powoda, co świadczy o tym, iż działał na przewlekłość.

Sędzia (...): Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego Wyk; ……………. Sędzia