Court dismisses appeal and quashes sentence due to expiration of prosecution statute of limitations for traffic offenses.

Sygn. akt II Ka 300/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lipca 2015 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Jerzy Kozaczuk Protokolant: sekr. sądowy Agnieszka Wierzbicka po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2015 r. sprawy W. C. obwinionego o wykroczenia z art. 87 § 1 kw i in. na skutek apelacji, wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 30 marca 2015 r. sygn. akt VII W 287/13 zaskarżony wyrok uchyla i postępowanie w stosunku do W. C. na podstawie art. 45 § 1 kw w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 kpw z powodu przedawnienia karalności umarza; stwierdza, że wydatki postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa. II Ka 300/15

UZASADNIENIE

W. C. z obwiniony był o to, że: I. w dniu 6 maja 2013 roku o godz. 8:50 w C. pow. Ł. woj. (...) będąc w stanie po użyciu alkoholu tj. 0,13 mg/l kierował po drodze publicznej samochodem osobowym marki P. o nr rej. (...), tj. o czyn z art. 87 § 1 kw; II. w miejscu i czasie jak w pkt I kierując wymienionym pojazdem podczas wyjeżdżania z drogi podporządkowanej nie udzielił pierwszeństwa przejazdu kierującej samochodem osobowym marki S. o nr rej. (...) doprowadzając do zderzenia między pojazdami, tj. o czyn z art. 86 § 2 kw. Wyrokiem z dnia 30 marca 2015 r. Sąd Rejonowy w Siedlcach orzekł:

1. obwinionego W. C. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z pkt I wniosku o ukaranie wyczerpującego dyspozycje art. 87 § 1 kw i za czyn ten na podstawie art. 87 § 1 kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 500 (pięćset) złotych;

2. na podstawie art. 87 § 3 kw za czyn z pkt i wniosku o ukaranie wymierzył środek karny zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku, przy czym na podstawie art. 29 § 4 kk na poczet orzeczonego środka karnego zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 06.05.2013 roku do dnia 06.05.2014 roku i środek karny uznał za wykonany;

3. obwinionego W. C. uniewinnił od zarzutu z pkt II wniosku o ukaranie tj. czynu z art. 86 § 2 kw;

4. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty oraz 100 (sto) złotych tytułem zryczałtowanych kosztów postępowania, zaś w pozostałym zakresie koszty przejął na rachunek Skarbu Państwa. Apelację od tego wyroku wniósł obwiniony, zaskarżając wyrok w części dotyczącej wymiaru kary grzywny za czyn z punktu I wniosku o ukaranie, zarzucając mu: - rażącą niewspółmierność kary grzywny poprzez wymierzenie jej w kwocie 500 zł, podczas gdy obwiniony przyznał się do zarzucanego mu czynu, ma niewielkie dochody osiągane z renty, a ponadto zatrzymano mu prawo jazdy na okres znacznie przekraczający rozmiar ostatecznie orzeczonego środka karnego w postaci prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Podnosząc powyższy zarzut, obwiniony wniósł o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie obwinionemu kary grzywny w kwocie 100 zł, ewentualnie w przypadku zaistnienia ujemnej przesłanki procesowej 2. uchylenie zaskarżonego wyroku i na zasadzie art. 45 § 1 kw w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 kpw umorzenie postępowania w stosunku do W. C. z powodu przedawnienia karalności czynów. Na rozprawie odwoławczej obrońca obwinionego poparł apelację, kładąc szczególny nacisk na zarzut przedawnienia. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Wniosek obrońcy obwinionego o umorzenie postępowania z powodu przedawnienia karalności, jako uzasadniony na uwzględnienie zasługuje.

Zgodnie z dyspozycją art. 45 § 1 kw karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od daty jego popełnienia upłynął rok. W przypadku zaś wszczęcia postępowania karalność ustaje z upływem dwóch lat od popełnienia czynu. Czyny zarzucone obwinionemu zostały popełnione w dniu 6 maja 2013 r. W tej sytuacji termin przedawnienia karalności wykroczeń upłynął z dniem 6 maja 2015r. Z uwagi na to, iż w momencie orzekania przez Sąd Odwoławczy nastąpiło przedawnienie karalności wykroczeń zarzuconych obwinionemu, zaskarżony wyrok należało uchylić i postępowanie w sprawie umorzyć.

Orzeczenie o kosztach uzasadnia przepis art. 118 § 2 kpw. Z tych wszystkich względów orzeczono, jak wyżej.