Legislator Case Law & Legislation
II Ca 834/14 AI generated

Appeal dismissed; plaintiff loses costs despite poverty as no special circumstances justified exemption under Civil Procedure Code.

Case Number II Ca 834/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the plaintiff's appeal regarding the allocation of litigation costs, ruling that the losing party must pay regardless of financial hardship. Although the plaintiff argued her poverty and health issues warranted an exemption under Article 102 of the Civil Procedure Code, the court found no special circumstances justifying such relief. The decision emphasized that subjective beliefs about state aid or the nature of the claim do not override the principle that the loser bears the costs.

Legislator headnote

AI generated

Art. 98 § 1 k.p.c.; Art. 102 k.p.c.: The general rule that the losing party bears litigation costs applies unless special circumstances exist; mere poverty or health issues without specific justification do not constitute special circumstances warranting an exemption.

Keywords

AI generated
litigation costs allocation special circumstances exemption poverty waiver criteria civil procedure code appeal costs burden unfounded appeal financial hardship defense

Cited Legislation

AI generated
Art. 98 § 1 k.p.c.
Sąd wskazał, że o kosztach sąd orzekł zgodnie z regułą opisaną w art. 98 § 1 kpc w zw.
Art. 102 k.p.c.
W uzasadnieniu powódka podniosła, że jej sytuacja majątkowa (pozostawała zwolniona od kosztów sądowych), zdrowotna (cierpi na organiczne zaburzenia nastroju i osobowości) oraz ekonomiczna (jest niewypłacalna i bezdomna) wskazuje na zasadność zastosowania art. 102 kpc.
Art. 385 k.p.c.
Wobec powyższego Sąd Okręgowy zażalenie uznał za bezzasadne i na podstawie przepisów art. 385 kpc w zw.
Art. 397 § 2 k.p.c.
z art. 397 § 2 kpc je oddalił

Cited Case Law

AI generated
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2013 roku, V Cz 132/12
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2013 roku, V Cz 132/12).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn.akt II Ca 834/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2015 r. S ąd Okręgowy w B. II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Ireneusz PłowaśSędziowie: SO Bogumił Goraj SO Tomasz Adamski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2015 roku w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa H. S. przeciwko: J. S. o zapłatę na skutek zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy co do kosztów postępowania apelacyjnego zawarte w punktach II (drugim) i III (trzecim) wyroku z dnia 30 kwietnia 2015 roku sygn. akt II Ca 834/14 postanawia: odda lić zażalenie. II Ca 834/14

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2015 roku Sąd Okręgowy w Bydgoszczy rozpoznając apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 30 lipca 2014 roku w sprawie I C 392/10 oddalił apelację (pkt I), zasądził od powódki na rzecz pozwanej kwotę 1.200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego (pkt II) oraz przyznał adwokatowi W. D. od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Inowrocławiu kwotę 1.200 (pkt III). Następnie postanowieniem z dnia 5 maja 2015 roku Sąd Okręgowy w Bydgoszczy przyznał adwokatowi W. D. od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Inowrocławiu kwotę 276 złotych tytułem podatku VAT od przyznanego wynagrodzenia.

Sąd wskazał, że o kosztach sąd orzekł zgodnie z regułą opisaną w art. 98 § 1 kpc w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Po stronie apelującej, w ocenie sądu, nie wystąpiły żadne istotne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że mamy do czynienia ze szczególnie uzasadnionym przypadkiem (art. 102 kpc), w szczególności sam charakter roszczenia powódki (o zapłatę zachowku), jak i wynik postępowania przed sądem I instancji, po którym zdecydowała się na wywiedzenie apelacji i spowodowała wydatki po stronie pozwanej poniesione w ramach obrony, jak i sytuacja osobista powódki, nie uzasadniały zwolnienia jej z obowiązku zwrotu kosztów pozwanej.

Zażalenie na postanowienie w przedmiocie kosztów procesu wniosła powódka domagając się jego zmiany poprzez odstąpienie od obciążenia jej kosztami postępowania apelacyjnego, a nadto domagając się zasądzenia na rzecz pełnomocnika powódki z urzędu kwoty 276 zł tytułem podatku VAT od wynagrodzenia. W uzasadnieniu powódka podniosła, że jej sytuacja majątkowa (pozostawała zwolniona od kosztów sądowych), zdrowotna (cierpi na organiczne zaburzenia nastroju i osobowości) oraz ekonomiczna (jest niewypłacalna i bezdomna) wskazuje na zasadność zastosowania art. 102 kpc.

Dodała też, że była subiektywnie przekonana o zasadności swego roszczenia S ąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z regułą określoną w art. 98 § 1 kpc koszty procesu ponosi strona przegrywająca proces, w niniejszej sprawie zatem powódka. W art. 102 kpc przewidziany jest wyjątek od powyższej zasady pozwalający - w szczególnie uzasadnionych przypadkach- na odstąpienie od obciążania obowiązkiem zwrotu przeciwnikowi kosztów procesu. Z sytuacją taką nie mamy jednak do czynienia w przedmiotowej sprawie.

Uzasadnienie sądu co do przesłanek, którymi kierował się sąd nie znajdując podstaw do zastosowania instytucji opisanej w art. 102 kpc jest przekonujące i znajdujące potwierdzenie w zebranym sprawie materiale dowodowym. Powódka niewątpliwie jest osobą znajdującą się w szczególnie trudnej sytuacji majątkowej, tym bardziej zatem powinna w sposób wyjątkowo rozsądny dysponować posiadanymi środkami finansowymi i wystrzegać się wywodzenia niezasadnych środków odwoławczych. Z drugiej strony uczestnik procesu nie może być pozbawiony kosztów mu należnych tylko dlatego, że przeciwnik wnoszący nieuzasadnione roszczenia jest w trudnej sytuacji majątkowej.

Powódka znała stanowisko sądu I instancji oddalającego powództwo, znała też jego uzasadnienie. Mimo tego powódka zdecydowała się wywieść apelację opartą na zarzutach podnoszonych przed sądem I instancji zakładając, że jako osoba uboga otrzyma od Państwa pomoc w postaci zwolnienia jej od kosztów sądowych, zaś konieczności ewentualnego zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi bezpodstawnie nie zakładała, bądź też przyjęła, że z obowiązku ich zwrotu też zostanie zwolniona (o co wnosi obecnie w zażaleniu). Tymczasem zasady słuszności warunkujące zastosowanie instytucji zawartej w art. 102 kpc obejmują wystąpienie w sprawie wypadków szczególnie uzasadnionych, które powodują, że zasądzenie kosztów na rzecz wygrywającego przeciwnika w całości, a nawet w części, byłoby sprzeczne z powszechnym odczuciem sprawiedliwości oraz zasadami współżycia społecznego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2013 roku, V Cz 132/12).

Przepis ten nie może być wykładany rozszerzająco, jako unormowanie szczególne. W realiach niniejszego procesu ani charakter sprawy (sprawa o zapłatę zachowku), ani przyczyna oddalenia apelacji (ustalenie, że zarówno ustalenia faktyczne, jak i wywód prawny sadu I instancji są prawidłowe), ani też ewentualne subiektywne przekonanie strony o zasadności jej żądań (wbrew stanowisku sądu I instancji, które w apelacji nie zostało podważone) nie przemawiają za możliwością zastosowania regulacji opisanej w art. 102 kpc, a rozstrzygnięcie sądu okręgowego co do obciążenia powódki kosztami postępowania apelacyjnego - zarówno co do zasady, jak i co do wysokości - jest prawidłowe.

Samo odwołanie się trudnej sytuacji ekonomicznej i zdrowotnej powódki jest niewystarczające do zastosowania art. 102 kpc. Co do żądania zasadzenia kwoty 276 zł na rzecz pełnomocnika z urzędu, sad wskazuje, że kwota ta została już przyznana na mocy postanowienia sądu z dnia 5 maja 2015 roku, przyznanie dalszej kwoty nie znajduje żadnej podstawy prawnej. Wobec powyższego Sąd Okręgowy zażalenie uznał za bezzasadne i na podstawie przepisów art. 385 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc je oddalił