Legislator Case Law & Legislation
II Cz 415/15 AI generated

Appeal dismissed; applicant failed to prove legal interest for security in inheritance partition case.

Case Number II Cz 415/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the applicant's appeal against the Regional Court's decision to deny security for an inheritance partition action. The applicant argued that establishing her as a manager was necessary to resolve tenant disputes and tax issues, while the court noted she already acted as manager with most tenants' acceptance. The court ruled that the final judgment would provide sufficient legal protection, making security unnecessary as the applicant did not prove the claim would be impossible or severely hindered without it.

Legislator headnote

AI generated

Art. 730[1] § 1 i 2 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.: Security is required only if the claim cannot be realized without it; mere administrative convenience or arguments for a separate non-procedural action do not constitute a legal interest.

Keywords

AI generated
inheritance partition security measure legal interest tenant disputes property management appeal dismissal civil procedure

Cited Legislation

AI generated
Art. 730[1] § 1 i 2 k.p.c.
W uzasadnieniu Sąd zwrócił uwagę na treść art. 730[1] § 1 i 2 k.p.c.
Art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c. Zażalenie na postanowienie wniosła wnioskodawczyni domagając się jego zmiany poprzez uwzględnienie jej żądania o udzielenie zabezpieczenia, ewentualnie uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Art. 385 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw.
Art. 397 § 2 k.p.c.
z art. 397 § 2 k.p.c. w zw z art.
art. 13 § 2 k.p.c
w zw z art. 13 § 2 k.p.c.
art. 203 k.c
Argumenty te mogą służyć wykazaniu konieczności ustanowienia zarządcy nieruchomości wspólnej w trybie art. 203 k.c., nie zaś uprawdopodobnieniu przesłanek zawartych w art.
art. 385 k.p.c
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c.
art. 397 § 2 k.p.c
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw z art. 13 § 2 k.p.c. oddalił zażalenie jako niezasadne.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn.akt II Cz 415/15 POSTANOWIENIE Dnia 3 czerwca 2015 r. S ąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Bogumił GorajSędziowie: SO Irena Dobosiewicz SO Tomasz Adamski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2015 roku w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. K. z udziałem E. K. i K. R. o dział spadku i zniesienie współwłasności w przedmiocie wniosku o udzielenie zabezpieczenia na skutek zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Rejonowego w Nakle nad Notecią z dnia 30 marca 2015 roku sygn. akt I Ns 204/15 postanawia: oddali ć zażalenie. sygn. akt: II Cz 415/15

UZASADNIENIE

Wnioskodawczyni J. K., we wniosku o dział spadku i zniesienia współwłasności z udziałem E. K. i K. R., wniosła o udzielenie zabezpieczenia tego żądania poprzez ustanowienie jej na czas trwania postępowania zarządcą nieruchomości oraz upoważnienie jej do wykonywania czynności zwykłego zarządu w szczególności do pobierania pożytków z nieruchomości i opłacania wydatków na nieruchomość. Uczestniczki wniosły o oddalenie tego wniosku. Sąd Rejonowy w Nakle nad Notecią postanowieniem z dnia 30 marca 2015 r. oddalił wniosek o udzielenie zabezpieczenia.

W uzasadnieniu Sąd zwrócił uwagę na treść art. 730[1] § 1 i 2 k.p.c. po czym wskazał, że wnioskodawczyni nie wykazała istnienia po jej stronie interesu prawnego w rozumieniu powyższych przepisów, albowiem z okoliczności sprawy wynika, że wnioskodawczyni faktycznie sprawuje zarząd przedmiotową nieruchomością pobierając czynsze od większości lokatorów oraz podejmując wszystkie bieżące czynności związane jej zarządem. Jedynie jeden lokator płaci czynsz do rąk uczestniczki. Sąd zważył jednak, że większość z nich akceptuje działania wnioskodawczyni jako zarządcy.

Kwestia zaś ewentualnych rozliczeń z tytułu nakładów na nieruchomość, czy pobranych pożytków, będzie dopiero przedmiotem rozważań Sądu. Zatem brak podstaw do uznania, że wnioskodawczyni i uczestniczki postępowania bez zabezpieczenia zostaną pozbawione uzyskania zaspokojenia swoich roszczeń. Z tych względów Sąd oddalił wniosek o udzielenie zabezpieczenia w myśl art. 730 [1] § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Zażalenie na postanowienie wniosła wnioskodawczyni domagając się jego zmiany poprzez uwzględnienie jej żądania o udzielenie zabezpieczenia, ewentualnie uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wnioskodawczyni zakwestionowała motywy rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego podnosząc, że wśród lokatorów istnieje dezorientacja z powodu tego, że jeden z lokatorów uiszcza czynsz uczestniczce, w sposób dowolny - nie wiadomo w jakiej wysokości. Nadto wnioskodawczyni powołała się na trudności związane ze wspólnym rozliczeniem się przed Urzędem Skarbowym oraz na fakt, że część lokatorów trzeba będzie pozwać o zaległe należności. Ustanowienie zarządcy ułatwiłoby przeprowadzenie powyższych działań. Jednocześnie wnioskodawczyni wskazała, że udzielenie zabezpieczenia w sposób przedstawiony we wniosku ujednoliciłoby zasady wynajmowania lokali, uzyskiwania pożytków z nieruchomości oraz zapewniłoby utrzymanie płynności finansowej i pozwoliłoby na szybkie reagowanie wobec lokatorów, którzy nie uiszczają na czas należności.

Sad Okr ęgowy zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że druga przesłanka warunkująca udzielenie zabezpieczenia, a mianowicie uprawdopodobnienie interesu prawnego, nie została spełniona w niniejszej sprawie. Brak bowiem podstaw do stwierdzenia, że bez zabezpieczenia żądania o dział spadku i zniesienie współwłasności poprzez ustanowienie zarządcy nieruchomości w osobie wnioskodawczyni osiągnięcie celu tego postępowania będzie niemożliwe lub poważnie utrudnione (art. 730[1] § 2 k.p.c).

Biorąc pod uwagę stan niniejszej sprawy uzasadnione jest stwierdzenie, że ochrona prawna jaka zostanie udzielona końcowym merytorycznym rozstrzygnięciem będzie wystarczająca do prawidłowej realizacji tego orzeczenia, również w zakresie innych żądań podniesionych i podtrzymanych w toku tego postępowania, które zostaną rozpoznane przez Sąd, bez potrzeby dokonywania zabezpieczenia w jakikolwiek sposób. Podkreślić należy, że Sąd Rejonowy tramie wskazał, że wnioskodawczyni faktycznie pełni rolę zarządcy i jej działania z tym związane są akceptowane prawie przez wszystkich lokatorów, za wyjątkiem jednego.

Okoliczność ta nie może stanowić przyczynę uzasadniającą udzielenie zabezpieczenia w ramach niniejszego postępowania działowego. Odnosząc się do treści obszernego zażalenia złożonego w sprawie, Sąd Okręgowy wskazuje, że skarżąca podniosła w nim okoliczności właściwe dla odrębnego postępowania nieprocesowego o ustanowienie zarządcy nieruchomości wspólnej uregulowanego treścią art. 611 i nast. k.p.c., które są obojętne dla wykazania przesłanek udzielenia zabezpieczenia żądania działu spadku i zniesienia współwłasności, stanowiącego wniosek główny w sprawie.

O interesie prawnym tego żądania nie mogą bowiem świadczyć twierdzenia skarżącej, że ustanowienie zarządcy pozwoli na ujednolicenie zasad pobierania pożytków od lokatorów i szybkiego reagowania na istniejące zaległości w tym względzie, a nadto, że pozwoli to na sprawne rozliczenie się z Urzędem Skarbowym. Argumenty te mogą służyć wykazaniu konieczności ustanowienia zarządcy nieruchomości wspólnej w trybie art. 203 k.c., nie zaś uprawdopodobnieniu przesłanek zawartych w art. 730[1] § 1 i 2 k.p.c, które odnosić należy do tego, co jest przedmiotem postępowania głównego.

Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw z art. 13 § 2 k.p.c. oddalił zażalenie jako niezasadne.