Legislator Case Law & Legislation
SNO 30/15 AI generated

Supreme Court dismisses disciplinary fine due to expired prosecution period under Art. 108 § 2 of Judicial Organization Act.

Case Number SNO 30/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the disciplinary fine imposed on a judge for procedural misconduct, ruling the proceedings in that regard were inadmissible. Although the lower court found the judge guilty of a serious offense, the Supreme Court noted the disciplinary act occurred in 2012, causing the three-year limitation period under Article 108 § 2 of the Judicial Organization Act to expire. Consequently, the court vacated the penalty and ordered the state to bear the appeal costs.

Legislator headnote

AI generated

Art. 108 § 2 u.s.p.; Art. 109 § 5 u.s.p.: If a disciplinary offense is not conclusively adjudicated within three years of its commission, the disciplinary proceedings regarding the penalty must be terminated, regardless of the severity of the act.

Keywords

AI generated
disciplinary proceedings limitation period Judicial Organization Act procedural misconduct termination of proceedings supreme court judicial discipline

Cited Legislation

AI generated
Art. 108 § 2 u.s.p.
w ten sposób, że sporządziła uzasadnienie wyroku w sposób rażąco naruszający wymogi określone w tym przepisie i na podstawie art. 108 § 2 u.s.p. umorzył postępowanie w zakresie wymierzenia kary dyscyplinarnej oraz w punkcie drugim uznał obwinioną za winną popełnienia przewinienia dyscyplinarnego z art.
Art. 109 § 5 u.s.p.
Skarżąca nie przytoczyła w odwołaniu, poza powołaniem się na swą postawę w toku postępowania dyscyplinarnego, innych argumentów przemawiających za zastosowaniem art. 109 § 5 u.s.p., ani nie wskazała żadnych okoliczności w celu wykazania zarzutu naruszenia tego przepisu przez Sąd Dyscyplinarny.
Art. 437 § 2 k.p.k.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 437 § 2 i art.
Art. 436 k.p.k.
437 § 2 i art. 436 k.p.k. w zw.
Art. 128 u.s.p.
z art. 128 u.s.p., o kosztach postępowania dyscyplinarnego rozstrzygając zgodnie z art.
Art. 133 u.s.p.
128 u.s.p., o kosztach postępowania dyscyplinarnego rozstrzygając zgodnie z art. 133 u.s.p.
art. 436 k.p.k
437 § 2 i art. 436 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt SNO 30/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 maja 2015 r. Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny w składzie: SSN Jan Bogdan Rychlicki (przewodniczący) SSN Jacek Gudowski SSN Maria Szulc (sprawozdawca) Protokolant Katarzyna Wojnicka przy udziale Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Apelacyjnego […], po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2015 r., sprawy R. K. sędziego Sądu Okręgowego w […] w związku z jej odwołaniem od wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego w […] z dnia 23 grudnia 2014 r., 1. uchyla zaskarżony wyrok w punkcie 2 w części dotyczącej orzeczenia o karze upomnienia i w tym zakresie umarza postępowanie;

2. kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

2 Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2014 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny ustalił w punkcie pierwszym, że obwiniona sędzia Sądu Okręgowego R. K. popełniła przewinienie dyscyplinarne opisane w art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070; dalej u.s.p.) polegające na tym, że w okresie od 26 października 2010 r. do 17 października 2011 r. dopuściła się w sprawie sygn. […] oczywistej i rażącej obrazy przepisów prawa procesowego – art. 424 § 1 i 2 k.p.k. w ten sposób, że sporządziła uzasadnienie wyroku w sposób rażąco naruszający wymogi określone w tym przepisie i na podstawie art. 108 § 2 u.s.p. umorzył postępowanie w zakresie wymierzenia kary dyscyplinarnej oraz w punkcie drugim uznał obwinioną za winną popełnienia przewinienia dyscyplinarnego z art. 107 § 1 u.s.p. polegającego na tym, że w okresie od 26 sierpnia 2011 r. do 17 stycznia 2012 r. dopuściła się w sprawie sygn. […] oczywistej i rażącej obrazy przepisów prawa procesowego – art. 424 § 1 i 2 k.p.k. w ten sposób, że sporządziła uzasadnienie wyroku w sposób rażąco naruszający wymogi określone w tym przepisie i za to na podstawie art. 109 § 1 u.s.p. wymierzył karę dyscyplinarną upomnienia.

Obwiniona zaskarżyła ten wyrok w punkcie drugim w części dotyczącej orzeczenia o karze i wniosła o odstąpienie od wymierzenia kary dyscyplinarnej, ewentualnie o zastosowanie art. 108 § 2 u.s.p.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu wadliwego wymierzenia skarżącej kary dyscyplinarnej upomnienia za przewinienie opisane w punkcie drugim wyroku. Rozważając kwestię wymiaru kary Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny wziął pod uwagę zarówno postawę sędziego w toku postępowania dyscyplinarnego, przyznanie się do winy i złożenie wniosku o wymierzenie kary upomnienia, jak i fakt właściwego wypełniania obowiązków związanych z obowiązkami orzeczniczymi w okresie po 3 popełnieniu zarzucanego czynu dyscyplinarnego. Okoliczności te stanowiły podstawę oceny, że wymierzenie najłagodniejszej kary dyscyplinarnej daje gwarancję niepopełnienia przez obwinioną ponownie przewinień dyscyplinarnych.

Skarżąca nie przytoczyła w odwołaniu, poza powołaniem się na swą postawę w toku postępowania dyscyplinarnego, innych argumentów przemawiających za zastosowaniem art. 109 § 5 u.s.p., ani nie wskazała żadnych okoliczności w celu wykazania zarzutu naruszenia tego przepisu przez Sąd Dyscyplinarny. Chociaż ustawodawca nie wskazał w ustawie - Prawo o ustroju sądów powszechnych definicji przewinienia dyscyplinarnego mniejszej wagi, to jednolite poglądy doktryny i judykatury przyjmują, że chodzi o sytuacje, w których występuje przewaga elementów łagodzących o charakterze przedmiotowo – podmiotowym, w szczególności niewielka szkodliwość zachowania dla służby sędziowskiej, niewielki stopień zawinienia i społecznej szkodliwości czynu (wyroki Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 8 lutego 2011 r., SNO 1/11 – nie publ., z dnia 4 kwietnia 2011 r., SNO 14/11 – OSN w sprawach dyscyplinarnych 2011, poz. 24).

Element postawy sędziego w toku postępowania dyscyplinarnego, jako okoliczność pozostająca poza tymi granicami nie ma wpływu na ocenę czynu skarżącej w aspekcie przewinienia dyscyplinarnego mniejszej wagi, o którym mowa w art. 109 ust. 5 u.s.p. Czyn obwinionej został zakwalifikowany jako oczywista i rażąca obraza przepisów prawa procesowego w zakresie sporządzenia uzasadnienia wyroku w sprawie karnej, a więc jako obraza nie budząca najmniejszej wątpliwości i dużej wagi, co wyłącza zastosowanie omawianego przepisu. W rozpoznawanej sprawie postępowanie w zakresie wymierzenia kary dyscyplinarnej stało się jednak w toku postępowania odwoławczego niedopuszczalne z uwagi na regulację zawartą w art. 108 § 2 u.s.p. Stanowi on, że jeżeli przed upływem terminu, o którym mowa w § 1 (tj. po upływie trzech 4 lat od chwili czynu) sprawa nie zostanie prawomocnie zakończona, sąd dyscyplinarny orzeka o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego i umarza postępowanie w zakresie wymierzenia kary dyscyplinarnej.

Sąd Dyscyplinarny – Sąd Apelacyjny ustalił, że czyn dyscyplinarny został popełniony w dniu 17 stycznia 2012 r., co oznacza, że termin określony w art. 108 § 2 u.s.p. upłynął i postępowanie w zakresie kary nieprawomocnie wymierzonej należy umorzyć. Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 437 § 2 i art. 436 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p., o kosztach postępowania dyscyplinarnego rozstrzygając zgodnie z art. 133 u.s.p.