Supreme Court dismisses appeal for non-payment of appeal fee despite partial fee waiver granted previously.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's rejection of their appeal due to non-payment of the required fee. Although the appellant argued for a full fee waiver, the court found that the lower courts correctly determined the company could afford the partial waiver exceeding 1,000 PLN. Consequently, the appeal was rejected as unfounded under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 112 ust. 2, 3 k.p.c.; Art. 370 k.c. w zw. z art. 397 § 1 k.p.c.; Art. 398 k.p.c.: An appeal filed outside the statutory period for payment of the appeal fee, even if a partial fee waiver was granted, is inadmissible and must be dismissed as non-paid.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CZ 39/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 maja 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski (przewodniczący) SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca) SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z powództwa C. P. sp. z o.o. w W. przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Rozwoju Regionalnego, obecnie Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju i Fundacji […] o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 maja 2015 r., zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 7 października 2014 r., 1. oddala zażalenie;
2. nie obciąża strony powodowej kosztami postępowania zażaleniowego.
UZASADNIENIE
2 Postanowieniem z dnia 7 października 2014 r. Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie powoda (k. 672 akt), wniesione na postanowienie tego Sądu o odrzuceniu skargi kasacyjnej jako nienależycie opłaconej (postanowienie z dnia 25 czerwca 2014 r.). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że powód został zwolniony od opłaty od zażalenia ponad kwotę 1.000 zł (postanowienie z dnia 2 czerwca 2014 r.). Postanowienie to doręczono pełnomocnikowi powoda w dniu 12 czerwca 2014 r. i zgodnie z art. 112 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r., o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn.
Dz.U. z 2014 r. poz. 1025 ze zm.) tygodniowy termin do opłacenia pisma (zażalenia) biegnie od dnia doręczenia stronie postanowienia. Opłaty w tym terminie nie wniesiono, dlatego zażalenia jako nieopłacone zostało odrzucone (art. 370 k.c. w zw. z art. 397 § 1 k.p.c.). W zażaleniu na postanowienie z dnia 7 października (o odrzuceniu zażalenia) powód zarzucił naruszenie art. 103 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych poprzez ich niezastosowanie i odmowę zwolnienia powoda od kosztów sądowych w całości (a nie tylko ponad kwotę 1.000 zł).
Jednocześnie wnosił o uchylenie postanowienia z dnia 25 czerwca 2013 r., postanowienia z dnia 29 listopada 2013 r. o częściowym zwolnieniu od kosztów sądowych, postanowienia z dnia 21 marca 2014 r. o oddaleniu wniosku powoda o zwolnienie od kosztów w zakresie kwoty 1.000 zł i postanowienia z dnia 24 czerwca 2014 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Z akt sprawy wynika, że powoda zwolniono od opłaty od zażalenia na postanowienie z dnia 7 października 2014 r. (postanowienie z dnia 7 listopada 2014 r.).
Z uzasadnienia wniesionego zażalenia wynika, że skarżący koncentruje się jedynie na kwestionowaniu wskazanych w zażaleniu dwóch rozstrzygnięć Sądu Apelacyjnego, które odnoszą się do niezwolnienia powoda od odpowiednich opłat w zakresie kwoty 1.000 zł, przy czym powód uzyskał zwolnienie ponad tę sumę opłaty. Obecnie w aktach sprawy znajdują się uzasadnienia obu kwestionowanych postanowień, tj. postanowienia z dnia 29 listopada 2013 r. i z dnia 21 marca 2014 r. 3 (k. 740 i 742 akr sprawy). W tym pierwszym uzasadnieniu wyjaśniono szczegółowo to, dlaczego istniały podstawy jedynie do częściowego zwolnienia powoda z opłaty od skargi kasacyjnej, tj. w kwocie przekraczającej 1.000 zł (art. 103 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych).
Uznano tam przekonywająco (w trzecim kwartale 2013 r.), że kwota 1.000 zł mieści się na pewno w możliwościach płatniczych strony powodowej, skoro powodowa spółka kontynuuje działalność, dysponuje środkami trwałymi i w roku uzyskała nawet przychód przynoszący kilkakrotnie kwotę 1.000 zł (k. 741 akt). W uzasadnieniu postanowienia z dnia 21 marca 2014 r. (zapadło ono w wyniku wniosku powoda o dalsze zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie kwoty 1.000 zł) wyjaśniono trafnie, że – wbrew treści wniosku – nie nastąpiły jednak nowe okoliczności świadczące o pogorszeniu się sytuacji finansowej powoda, które uniemożliwiłyby pokrycie opłaty sądowej w tej kwocie.
Podano tam także inne ważkie argumenty, które przemawiały przeciwko zwolnieniu w całości powoda od opłaty od skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. W tej sytuacji należało oddalić zażalenie powoda jako nieuzasadnione (art. 39814 k.p.c.). Nie obciążono powoda kosztami postępowania zażaleniowego z uwagi na postanowienie art. 102 k.p.c. (por. też postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 7 listopada 2014 r. o zwolnieniu powoda od opłaty od zażalenia na postanowienie z dnia 7 października 2014 r., k. 687 akt).