Supreme Court dismisses cassation appeals for theft charges, rejecting arguments about expunged records and witness testimony.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed cassation appeals filed by two defendants convicted of theft, ruling the arguments were obviously unfounded. The defense for one defendant claimed the lower court relied on outdated criminal records containing expunged offenses, while the other argued the court failed to properly evaluate a witness's authority to dispose of sugar. The court found the lower court correctly considered all relevant prior convictions and thoroughly analyzed the witness testimony, making the alleged procedural and substantive errors invalid.
Legislator headnote
AI generatedArt. 523 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.: Cassation appeals based on incomplete consideration of prior convictions or insufficient analysis of witness statements are inadmissible if the lower court's reasoning was comprehensive and the cited errors do not affect the outcome.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt III KK 55/15 POSTANOWIENIE Dnia 24 marca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 24 marca 2015 r. sprawy J. U. i M. K., z powodu kasacji obrońców skazanych od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 7 sierpnia 2014 roku, zmieniającego Sądu Rejonowego w I. z dnia 20 grudnia 2013 roku, p o s t a n o w i ł 1. oddalić obie kasacje jako oczywiście bezzasadne, 2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć M. K. w części na niego przypadającej, zaś zwolnić od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego skazanego J. U.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w I. z dnia 20 grudnia 2013 roku, J. U. został uznany winnym czynu z art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 80 stawek w wysokości po 50 zł, a oskarżony M. K. winnym czynu z art. 291 § 1 k.k. z zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 80 stawek w wysokości po 50 zł. Wyrok ten został częściowo zmieniony wyrokiem Sądu Okręgowego w B. z dnia 7 sierpnia 2014 roku, w ten sposób, że uchylono rozstrzygnięcie o warunkowym zawieszeniu wykonania orzeczonych kar pozbawienia wolności.
Od wyroku Sądu Okręgowego kasacje wnieśli obrońcy obu skazanych. W kasacji obrońcy M. K. zarzucono rażące i mające istotny wpływ na treść 2 orzeczenia naruszenie prawa procesowego, tj. art. 213 § 1 i 2 i art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 106 k.k., czego konsekwencją było rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa materialnego w postaci art. 53 i art. 69 § 1 k.k. w związku z art. 4 k.k., poprzez błędną wykładnię naruszonych przepisów prawa materialnego, w skutek niewłaściwej subsumpcji stanu faktycznego, albowiem Sąd Okręgowy przy wydawaniu zaskarżonego wyroku oparł się na danych dotyczących karalności oskarżonego pochodzących z Krajowego Rejestru Karnego, w którym widnieją przestępstwa zatarte z mocy prawa, a które powinny zostać z Rejestru usunięte, w skutek czego, sąd drugiej instancji nie mógł w sposób obiektywny wydać zaskarżonego orzeczenia.
Obrońca wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie Sądowi Okręgowemu w B. czy do ponownego rozpoznania. W kasacji obrońcy J. U. zarzucono rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k., polegające na nierozważaniu przez sąd ad quem podnoszonego przez apelującego w skardze odwoławczej zarzutu, iż świadek T. Ł., na podstawie § 3 umowy zawartej w D. w dniu 12 listopada 2002 r. ze spółką z o.o. pod firmą „S.”, miał prawo dysponowania cukrem, co implikowało nienależyte wyjaśnienie strony podmiotowej czynu przypisanego oskarżonemu J.
U. W konkluzji kasacji obrońca wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. W pisemnej odpowiedzi na kasacje prokurator wniósł o oddalenie kasacji obu obrońców jako oczywiście bezzasadnych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacje obu obrońców okazały się bezzasadne w stopniu oczywistym. Zarzut zawarty w kasacji obrońcy M. K. nie może być skuteczny z dwóch powodów. Po pierwsze, obrońca w kasacji skupił się na trzech najstarszych wydanych wobec skazanego wyrokach, podnosząc, że skazania te uległy zatarciu, pominął natomiast inne, późniejsze i z pewnością nie zatarte skazania M.
K. W tym stanie rzeczy Sąd odwoławczy niewątpliwie miał powody, by zwrócić uwagę na uprzednią karalność skazanego. Po drugie, jak wynika z rozważań Sądu odwoławczego, uprzednia karalność była jedynie jedną z licznych okoliczności, dla 3 których zdecydowano o zmianie wyroku w zakresie warunkowego zawieszenia wykonania kary. Z rozważań na stronie 20 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego wynika, że kluczowe znaczenie miały okoliczności przedmiotowe, w szczególności znaczna wartość przedmiotu poszczególnych przestępstw oraz determinacja sprawców w realizacji ich przestępczych zamiarów.
W tym stanie rzeczy, okoliczności będące przedmiotem zarzutu nie mogły być uznane za podstawę kasacyjną, o której mowa w art. 523 k.p.k. Jeśli zaś chodzi o zarzut zawarty w kasacji obrońcy J. U., jest on chybiony. W rozważaniach zawartych na s. 14-15 uzasadnienia Sądu Okręgowego poddano należytej analizie kwestię rzekomej umowy ze spółką „S.”, wskazując powody, dla której twierdzenia skazanego w tym zakresie uznano za gołosłowne. Rozważania te nie budzą wątpliwości co do stopnia ich szczegółowości i wnikliwości, a nadto są przekonujące, w konsekwencji czego nie sposób dopatrzeć się zarzucanego w kasacji naruszenia art. 433 § 2 k.p.k.
Wobec pe wyjaśnienie strony podmiotowej czynu przypisanego oskarżonemu J. U. W konkluzji kasacji obrońca wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. W pisemnej odpowiedzi na kasacje prokurator wniósł o oddalenie kasacji obu obrońców jako oczywiście bezzasadnych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacje obu obrońców okazały się bezzasadne w stopniu oczywistym. Zarzut zawarty w kasacji obrońcy M. K. nie może być skuteczny z dwóch powodów. Po pierwsze, obrońca w kasacji skupił się na trzech najstarszych wydanych wobec skazanego wyrokach, podnosząc, że skazania te uległy zatarciu, pominął natomiast inne, późniejsze i z pewnością nie zatarte skazania M.
K. W tym stanie rzeczy Sąd odwoławczy niewątpliwie miał powody, by zwrócić uwagę na uprzednią karalność skazanego. Po drugie, jak wynika z rozważań Sądu odwoławczego, uprzednia karalność była jedynie jedną z licznych okoliczności, dla których zdecydowano o zmianie wyroku w zakresie warunkowego zawieszenia wykonania kary. Z rozważań na stronie 20 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego wynika, że kluczowe znaczenie miały okoliczności przedmiotowe, w szczególności znaczna wartość przedmiotu poszczególnych przestępstw oraz determinacja 4 sprawców w realizacji ich przestępczych zamiarów.
W tym stanie rzeczy, okoliczności będące przedmiotem zarzutu nie mogły być uznane za podstawę kasacyjną, o której mowa w art. 523 k.p.k. Jeśli zaś chodzi o zarzut zawarty w kasacji obrońcy J. U., jest on chybiony. W rozważaniach zawartych na s. 14-15 uzasadnienia Sądu Okręgowego poddano należytej analizie kwestię rzekomej umowy ze spółką „S.”, wskazując powody, dla której twierdzenia skazanego w tym zakresie uznano za gołosłowne. Rozważania te nie budzą wątpliwości co do stopnia ich szczegółowości i wnikliwości, a nadto są przekonujące, w konsekwencji czego nie sposób dopatrzeć się zarzucanego w kasacji naruszenia art. 433 § 2 k.p.k.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.