Legislator Case Law & Legislation
I CZ 2/15 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for non-payment of cassation fees despite prior civil court fee waivers. The court rules that fee waivers do not extend to cassation proceedings. The court rejects the claim that ignoring the fee request violated constitutional rights.

Case Number I CZ 2/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellants' appeal against a lower court's decision to reject their cassation complaint due to non-payment of fees. Although the appellants had been granted fee waivers in lower civil proceedings, they failed to submit a separate request for exemption from the specific cassation fee when summoned. The court ruled that prior fee waivers do not automatically cover cassation proceedings and that the appellants' constitutional arguments regarding the right to a court were unfounded given their failure to comply with the fee obligation.

Legislator headnote

AI generated

Art. 96 ust. 1 pkt 10 u.k.s.c.; zwolnienie od kosztów sądowych w postępowaniu przed sądem powszechnym nie obejmuje postępowania kasacyjnego, a strona nieuprawniona do ponoszenia kosztów w tej instancji musi złożyć odrębny wniosek o zwolnienie.

Keywords

AI generated
fee waiver cassation civil court costs non-payment appeal constitutional right to court separate fee exemption

Cited Legislation

AI generated
Art. 96 ust. 1 pkt 10 u.k.s.c.
W tych okolicznościach Sąd Apelacyjny - odwołując się do wykładni art. 96 ust. 1 pkt 10 u.k.s.c. dokonanej w powołanej uchwale Sądu Najwyższego w sprawie III CZP 142/07 - prawidłowo uznał, że skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu jako nieopłacona.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
Skoro zaś nie złożyli wniosku o zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej i - mimo wezwania - nie wnieśli tej opłaty, skargę kasacyjną należało odrzucić na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. W zażaleniu na to rozstrzygnięcie powodowie zarzucili naruszenie art.
Art. 45 w zw. z art. 2, 3, 4, 7, 8, 10, 30, 31, 178 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
W zażaleniu na to rozstrzygnięcie powodowie zarzucili naruszenie art. 45 w zw.
Art. 39815 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.
art. 3986 § 2 k.p.c
Skoro zaś nie złożyli wniosku o zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej i - mimo wezwania - nie wnieśli tej opłaty, skargę kasacyjną należało odrzucić na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
39815 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CZ 2/15 POSTANOWIENIE Dnia 18 lutego 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Barbara Myszka SSA Jacek Grela w sprawie z powództwa A. J. i G. J. przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Prokuratora Generalnego, Ministra Sprawiedliwości i Prezesa Sądu Najwyższego o odszkodowanie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 lutego 2015 r., zażalenia powodów na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 19 września 2014 r., oddala zażalenie. 2

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 19 września 2014 r. odrzucił skargę kasacyjną powodów G. i A. J. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 lutego 2014 r., oddalającego wniesioną przez nich apelację od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 12 marca 2013 r., oddalającego powództwo przeciwko Skarbowi Państwa - Prokuratorowi Generalnemu, Ministrowi Sprawiedliwości i Prezesowi Sądu Najwyższego o zapłatę odszkodowania. Sąd Apelacyjny wskazał, że powodowie nie mogą powołać się skutecznie na uzyskanie zwolnienia od kosztów sądowych w postępowaniu przed Sądami pierwszej i drugiej instancji, gdyż zwolnienie to nie rozciąga się na postępowanie kasacyjne.

Skoro zaś nie złożyli wniosku o zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej i - mimo wezwania - nie wnieśli tej opłaty, skargę kasacyjną należało odrzucić na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. W zażaleniu na to rozstrzygnięcie powodowie zarzucili naruszenie art. 45 w zw. z art. 2, 3, 4, 7, 8, 10, 30, 31, 178 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, podnosząc, że nieuwzględnienie ich wniosku z dnia 12 sierpnia 2014 r., w którym wykazali, że są biedni, stanowi naruszenie konstytucyjnego prawa do sądu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest oczywiście bezzasadne. Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1025; dalej: „u.k.s.c.”), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, która została od nich zwolniona przez sąd - w zakresie przyznanego jej zwolnienia. Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 5 czerwca 2008 r. III CZP 142/07, mającej moc zasady prawnej, (OSNC 2008, nr 11, poz. 122), wyjaśnił, że zwolnienie strony od kosztów sądowych w sprawie, przyznane w postępowaniu przed sądem powszechnym, nie obejmuje postępowania kasacyjnego.

Strona, która nie jest w stanie - bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie 3 i rodziny - ponieść kosztów sądowych w postępowaniu kasacyjnym powinna złożyć odrębny wniosek o zwolnienie od tych kosztów. Pełnomocnik powodów w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej w piśmie procesowym z dnia 12 sierpnia 2014 r. wniósł o odstąpienie od pobrania tej opłaty, powołując się na zwolnienie powodów od kosztów sądowych w postępowaniu przed Sądem Okręgowym i Sądem Apelacyjnym; nie zgłosił przy tym wniosku o zwolnienie od obowiązku poniesienia opłaty od skargi kasacyjnej.

W tych okolicznościach Sąd Apelacyjny - odwołując się do wykładni art. 96 ust. 1 pkt 10 u.k.s.c. dokonanej w powołanej uchwale Sądu Najwyższego w sprawie III CZP 142/07 - prawidłowo uznał, że skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu jako nieopłacona. Odmienne zapatrywanie pełnomocnika powodów wyrażone w zażaleniu, nie poparte żadnymi merytorycznymi argumentami, nie stanowi dostatecznej podstawy do skutecznego podważenia trafności zaskarżonego postanowienia. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.