Supreme Court dismisses appeal on divorce asset division due to late fee payment and lack of financial hardship proof.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the lower court's decision to reject her cassation complaint and deny fee exemption. The appellant failed to pay the required appeal fee on time and could not substantiate her claim of financial inability to bear court costs. Consequently, the court upheld the lower court's ruling based on established judicial practice regarding the admissibility of such appeals.
Legislator headnote
AI generatedArt. 394 § 3 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.; Art. 102 ust. 1 u.k.s.c.: An appeal against a second-instance decision rejecting a cassation complaint for non-payment may encompass the decision denying fee exemption, provided the appellant fails to demonstrate sufficient financial hardship to bear costs without detriment to necessary living standards.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CZ 88/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 stycznia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący) SSN Dariusz Dończyk SSN Anna Owczarek (sprawozdawca) w sprawie z wniosku Z. K. przy uczestnictwie A. K. o podział majątku wspólnego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 stycznia 2015 r., zażalenia uczestniczki postępowania na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 24 lipca 2014 r. oddala zażalenie. 2
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Ł. postanowieniem z dnia 30 maja 2014 r. sprawdził wartość przedmiotu zaskarżenia wskazaną przez uczestniczkę A. K. w skardze kasacyjnej jako kwota 151.896 zł, ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia jako kwotę 41.500 zł, odrzucił skargę kasacyjną uczestniczki jako niedopuszczalną. Uczestniczka A. K. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie w części dotyczącej odrzucenia skargi kasacyjnej, z wnioskiem o rozszerzenie, w oparciu o art. 380 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., zakresu jego rozpoznania poprzez zbadanie prawidłowości postanowienia o ustaleniu wartości przedmiotu zaskarżenia jako kwoty 41.500 zł.
Wniosek uczestniczki o zwolnienie od kosztów sądowych został oddalony postanowieniem Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 30 czerwca 2014 r., którego odpis doręczono jej pełnomocnikowi w dniu 8 lipca 2014 r. Opłata od zażalenia została uiszczona po terminie, co stanowiło podstawę jego odrzucenia postanowieniem Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 24 lipca 2014 r. Uczestniczka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie w części dotyczącej odrzucenia zażalenia, z wnioskiem o rozszerzenie, w oparciu o art. 380 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., zakresu jego rozpoznania poprzez zbadanie prawidłowości postanowienia o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych.
Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 102 ust. 1 u.k.s.c. poprzez niezasadną odmowę zwolnienia od kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył: Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury zażaleniem na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucającym skargę kasacyjną z powodu jej nieopłacenia można objąć także postanowienie o oddaleniu wniosku o zwolnienie skarżącego z obowiązku uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej, które jako niekończące postępowania w sprawie nie podlega samodzielnemu zaskarżeniu (por. m.in. nie publikowane postanowienia Sądu Najwyższego z dnia19 listopada 2009 r., IV CZ 75/09, z dnia 17 kwietnia 2013 r., V CZ 127/12, z dnia 16 września 2014 r., V CZ 127/12). 3 Zgodnie z art. 102 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn.:
Dz. U. z 2014 r., poz. 1025 ze zm.) o zwolnienie od kosztów sądowych może się ubiegać osoba fizyczna, jeżeli złoży oświadczenie, z którego wynika, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oświadczenie musi podawać szczegółowe informacje o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania. Skarżąca, kwestionując odmowę zwolnienia od kosztów sądowych, nie wykazała w dostateczny sposób okoliczności podważających ocenę Sądu w tym przedmiocie. Materiał dowodowy wskazywał na prowadzenie w przeszłości przez uczestniczkę i wnioskodawcę działalności gospodarczej o stosunkowo znacznych rozmiarach, pozwalających na czynienie licznych inwestycji, w tym zakup nieruchomości i luksusowych samochodów.
Okoliczność zaprzestania jej prowadzenia i prowadzenie postępowania egzekucyjnego z tytułu zadłużenia kredytowego oraz uzyskiwania świadczeń z funduszu alimentacyjnego na utrzymanie dwojga małoletnich dzieci (16 i 13- letniego, w tym jednego niepełnosprawnego) nie wystarczają dla przyjęcia, że uczestniczka nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego. Nie wskazała ona bowiem obecnych źródeł swego utrzymania ani uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wykonywanie przez nią zatrudnienia i osiąganie dochodów.
Nie zasługuje na wiarę również twierdzenie, że źródłem tym jest wyłącznie pomoc jej rodziców. Uczestniczka posiada ponadto składniki byłego majątku wspólnego i z tego tytułu zobowiązana jest do spłaty na rzecz wnioskodawcy w kwocie 129.140 zł. W tym stanie rzeczy brak podstaw, aby zakwestionować postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 30 czerwca 2014 r. oddalające wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, a tym samym podważenia zaskarżonego postanowienia odrzucającego zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, od którego nie została uiszczona należna opłata.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., oddalił zażalenie jako bezzasadne. 4