Legislator Case Law & Legislation
IV KK 336/14 AI generated

Supreme Court quashes lower court verdict for omitting mandatory vehicle ban penalty under Polish Criminal Code.

Case Number IV KK 336/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland quashed the lower court's verdict regarding the mandatory criminal penalty of a vehicle ban but left the fine intact. The defendant was found guilty of driving under the influence and without proper documents, yet the regional court failed to issue the obligatory vehicle ban required by law. The General Prosecutor argued this omission violated the Criminal Code, and the Supreme Court agreed, ruling that such a penalty is mandatory when specific offenses are committed.

Legislator headnote

AI generated

Art. 87 § 3 k.w.; Art. 9 § 2 k.w.: The court must issue a mandatory vehicle ban penalty when a defendant is convicted of driving under the influence or without proper documents, and failure to do so constitutes a material legal error affecting the verdict's substance.

Keywords

AI generated
mandatory criminal penalty vehicle ban driving under influence Criminal Code supreme court cassation omission of penalty polish criminal law

Cited Legislation

AI generated
Art. 87 § 3 k.w.
z dnia 13 sierpnia 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok w części w której nie orzeczono w nim o obligatoryjnym środku karnym zakazu prowadzenia pojazdów (art. 87 § 3 k.w.) i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w C.
Art. 9 § 2 k.w.
w zw z art. 9 § 2 k.w. wymierzył obwinionemu za przypisane mu wykroczenia jedną karę 800 złotych grzywny;
Art. 118 § 1 k.p.w.
na podstawie art. 118 § 1 k.p.w. i art.
Art. 21 pkt 2 w zw z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych
i art. 21 pkt 2 w zw z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowaną równowartość wydatków w kwocie 70 zł.
Art. 537 § 2 k.p.k.
Kierując się powyższym Sąd Najwyższy, z mocy art. 537 § 2 k.p.k., orzekł jak w wyroku.
art. 118 § 1 k.p
na podstawie art. 118 § 1 k.p.w.
art. 110 § 2 k.p
Kasacja wpłynęła do Sądu Najwyższego w dniu 14 października 2014 r., zachowano więc termin z art. 110 § 2 k.p.w.
art. 537 § 2 k.p.k
Kierując się powyższym Sąd Najwyższy, z mocy art. 537 § 2 k.p.k., orzekł jak w wyroku.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV KK 336/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 stycznia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Barbara Skoczkowska SSN Józef Szewczyk Protokolant Jolanta Grabowska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Zbigniewa Siejbika w sprawie E. B. ukaranego z art. 87 § 1 k.w., art. 94 § 1 k.w., art. 95 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść od wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia 13 sierpnia 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok w części w której nie orzeczono w nim o obligatoryjnym środku karnym zakazu prowadzenia pojazdów (art. 87 § 3 k.w.) i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w C. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w C. wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2014 r.:

1. uznał obwinionego E. B. za winnego tego, że w dniu 3 lutego 2014 r. w Ś. na ulicy H. prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny, koparko – ładowarkę 2 marki Caterpilar, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu – 0,15 mg/l alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu, czym wyczerpał znamiona wykroczenia 87 § 1 k.w;

2. uznał obwinionego E. B. za winnego tego, że w dniu 3 lutego 2014 r. w Ś. na ulicy H. na drodze publicznej, prowadził pojazd mechaniczny, koparko – ładowarkę marki Caterpilar, nie mając do tego uprawnienia, czym wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 94 § 1 k.w;

3. uznał obwinionego E. B. za winnego tego, że w dniu 3 lutego 2014 r. w Ś. na ulicy H. na drodze publicznej, prowadził pojazd mechaniczny, koparko – ładowarkę marki Caterpilar, nie mając przy sobie wymaganych dokumentów, tj. polisy ubezpieczenia OC, czym wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 95 kw;

4. na zasadzie art. 87 § 1 k.w. w zw z art. 9 § 2 k.w. wymierzył obwinionemu za przypisane mu wykroczenia jedną karę 800 złotych grzywny;

5. na podstawie art. 118 § 1 k.p.w. i art. 21 pkt 2 w zw z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowaną równowartość wydatków w kwocie 70 zł. oraz opłatę w kwocie 80 zł. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 6 września 2014 r. (k.23 i k.25). Od tego wyroku kasację na niekorzyść złożył Prokurator Generalny. Kasacja wpłynęła do Sądu Najwyższego w dniu 14 października 2014 r., zachowano więc termin z art. 110 § 2 k.p.w. Prokurator Generalny zaskarżył wymieniony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze - zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 87 § 3 k.w., polegające na zaniechaniu orzeczenia wobec E. B., sprawcy czynu z art. 87 § 1 k.w., środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów w sytuacji, gdy orzeczenie tego środka z mocy ustawy było obligatoryjne, wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rację ma Prokurator Generalny gdy podnosi, że zaskarżony wyrok został wydany z rażącym naruszeniem przepisu prawa materialnego – art. 87 § 3 k.w. 3 W realiach niniejszej sprawy E. B. przypisano popełnienie wykroczeń opisanych w art. 87 § 1 k.w., w art. 94 § 1 k.w. i w art. 95 k.w., a następnie, przy zastosowaniu art. 9 § 2 k.w., wymierzono mu jedną karę na podstawie art. 87 § 1 k.w., albowiem przepis ten przewiduje najsurowszą karę. Zgodnie z treścią art. 87 § 3 k.w., w razie popełnienia wykroczenia określonego w art. 87 § 1 lub 2 k.w., orzeka się zakaz prowadzenia pojazdów.

Oznacza to, iż uznanie obwinionego winnym popełnienia jednego z tych wykroczeń pociąga za sobą konieczność orzeczenia wobec niego wymienionego środka karnego. Poza sporem jest zatem, że brak orzeczenia wobec E. B. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów stanowi, w realiach sprawy, rażące naruszenie art. 87 § 3 k.w., które z uwagi na swój charakter miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, gdyż nie zawiera on obligatoryjnego rozstrzygnięcia. Nie można natomiast podzielić wniosku Prokuratora Generalnego o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze.

Przecież autor kasacji podnosi tylko zarzut braku w wyroku obligatoryjnego orzeczenia o środku karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdu. Zarzut tak sformułowany nie obejmuje innych rozstrzygnięć zamieszczonych w wyroku. Autor środka zaskarżenia nie kwestionuje w żadnym aspekcie orzeczonej kary grzywny. Nie jest zatem potrzebne wykraczanie w postępowaniu kasacyjnym poza uchybienie, podniesione w zarzucie kasacyjnym, którego dopuścił się Sąd Rejonowy. Należało zatem uchylić zaskarżony wyrok jedynie w części w której nie orzeczono w nim o obligatoryjnym środku karnym zakazu prowadzenia pojazdów (art. 87 § 3 k.w.).

W toku ponownego postępowania Sąd Rejonowy orzeknie o przedmiocie procesu tylko w zakresie w jakim przekazano mu sprawę do rozpoznania. Kierując się powyższym Sąd Najwyższy, z mocy art. 537 § 2 k.p.k., orzekł jak w wyroku.