Supreme Court quashed mandatory order sentencing for minor offense due to excessive penalty compared to statutory minimums.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court partially quashed a mandatory order sentencing a defendant to a fine or arrest, which was replaced by a restriction on liberty. The prosecution argued this penalty was excessive because the offense under Article 87 § 1a of the Penal Code carries a minimum fine of 50 zł or arrest, not liberty restriction. The court agreed that the penalty violated the principle of proportionality but could not review the separate criminal measure of a ban on cycling.
Legislator headnote
AI generatedArt. 87 § 1a k.w.; Art. 110 § 1 k.p.s.w.; Art. 535 § 5 k.p.k.; Art. 536 k.p.k.; Art. 537 § 2 k.p.k. - When a mandatory order imposes a penalty (restriction on liberty) that is disproportionately severe compared to the statutory minimum penalty (fine or arrest) for the specific offense, the court must quash that specific part of the order while leaving other valid criminal measures intact.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II KK 334/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 stycznia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący) SSN Rafał Malarski (sprawozdawca) SSN Eugeniusz Wildowicz Protokolant Ewa Oziębła w sprawie D. C. skazanego z art. 87 § 1a k.w., art. 270 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk w dniu 22 stycznia 2015 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W. z dnia 18 lipca 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok nakazowy w części dotyczącej orzeczenia o karze ograniczenia wolności za wykroczenie (pkt I) oraz zaliczenia na jej poczet okresu zatrzymania (pkt IV) i przekazuje sprawę w tym zakresie Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy, wyrokiem nakazowym z 18 lipca 2014 r., orzekł wobec D. C.: za wykroczenie z art. 87 § 1a k.w. popełnione 8 października 2013 r. karę ograniczenia wolności, na poczet której zaliczył okres zatrzymania sprawcy w dniu 8 października 2013 r., oraz zakaz prowadzenia rowerów na rok, natomiast za 2 występek z art. 270 § 1 k.k. karę 3 miesięcy ograniczenia, na poczet której zaliczył okres zatrzymania oskarżonego w dnach 9 i 10 października 2013 r., i przepadek dowodów rzeczowych. Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się w dniu 2 sierpnia 2014 r.
Kasację od wskazanego wyroku nakazowego na korzyść ukaranego w części dotyczącej orzeczeń o karze ograniczenia wolności wymierzonej za wykroczenie i o zaliczeniu na jej poczet okresu zatrzymania oskarżonego złożył, w trybie art. 110 § 1 k.p.s.w., Prokurator Generalny. Zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie art. 87 § 1a k.w., polegające na wymierzaniu na podstawie tego przepisu kary ograniczenia wolności, mimo że wykroczenie to zagrożone jest karą aresztu albo grzywny nie niższej niż 50 zł, wniósł o uchylenie wyroku nakazowego w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi właściwemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja zasługiwała w całości na uwzględnienie na posiedzeniu bez udziału stron jako oczywiście zasadna (art. 112 k.p.s.w., w zw. z art. 535 § 5 k.p.k.). Już samo zestawienie sankcji przewidzianej w art. 87 § 1a k.w. (areszt albo grzywna nie niższa niż 50 zł) z karą wymierzoną sprawcy, a więc karą ograniczenia wolności, ukazuje w sposób ewidentny zasadność podniesionego w kasacji zarzutu. Sąd Najwyższy uchylił jedynie część wyroku nakazowego zaskarżoną przez Prokuratora Generalnego.
Skarżący nie zakwestionował bowiem orzeczenia o środku karnym, a zatem instancji kasacyjnej nie wolno było, ze względu na granice zakreślone w art. 536 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.s.w., ingerować w ten fragment zaskarżonego orzeczenia (zob. wyrok SN z 30 stycznia 2014 r., II KK 347/13, LEX 1427464). Dlatego orzeczono jak w dyspozytywnej części wyroku (art. 537 § 2 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.s.w). Warto na koniec wskazać, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, z uwagi na upływ określonego w art. 110 § 2 k.p.s.w. terminu, dopuszczalne będzie wymierzenie sprawcy jedynie kary łagodniejszej od kary ograniczenia wolności. 3