Appeal dismissed because civil status dispute involves economic interests and requires value declaration.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's order rejecting the appeal due to a missing value declaration. The appellant argued the case was non-pecuniary because financial settlements had already occurred, but the court held that disputes over civil partnership status inherently involve economic rights and obligations. Consequently, the obligation to declare the subject matter's value under the Civil Procedure Code was validly applied, necessitating the dismissal of the appeal.
Legislator headnote
AI generatedArt. 19 k.p.c.; Art. 368 k.p.c. in conjunction with Art. 19 k.p.c.; Art. 373 k.p.c.; Art. 398 k.p.c. in conjunction with Art. 394 § 3 k.p.c.: Appeals in disputes regarding civil status are classified as pecuniary matters requiring a value declaration; failure to declare the value results in the rejection of the appeal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CZ 97/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 stycznia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Józef Frąckowiak SSA Jacek Grela w sprawie z powództwa B. W. przeciwko M. M. i C. M. o ustalenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 stycznia 2015 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 7 lipca 2014 r., oddala zażalenie. 2
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 7 lipca 2014 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 6 listopada 2013 r., z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braku apelacji w zakresie wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia. W zażaleniu na to postanowienie, powód wniósł o jego uchylenie. Zarzucił naruszenie art. 368 w zw. z art. art. 19 k.p.c. i art. 98 k.p.c. Podniósł, że wbrew ocenie Sądu sprawa nie ma charakteru majątkowego, a zatem powód nie miał obowiązku wskazania w apelacji wartości przedmiotu zaskarżenia.
Sąd Najwyższy wskazał, co następuje: Zgodnie z art. 19 k.p.c. obowiązek wskazania wartości przedmiotu sporu, a następnie wartości przedmiotu zaskarżenia, dotyczy wszystkich spraw o charakterze majątkowym. W orzecznictwie Sądu Najwyższego kategoria spraw „o prawa majątkowe” jest rozumiana szeroko. Do spraw „o charakterze majątkowym” mogą należeć m.in. sprawy o ustalenie, w tym - ustalenie istnienia określonego stosunku członkowskiego (korporacyjnego) w określonej strukturze organizacyjnej. Prawami majątkowymi są bowiem prawa wywodzące się bezpośrednio ze stosunków prawnych obejmujących ekonomiczne interesy stron (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2006 r., IV CZ 74/06, niepubl.).
Sprawą majątkową jest zatem sprawa, w której zgłoszone przez powoda żądanie zmierza bezpośrednio do ochrony takich, ekonomicznych interesów strony i uczynienie zadość takiemu żądaniu ma bezpośredni wpływ na ukształtowanie stosunków majątkowych pomiędzy stronami (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 2006 r., V CZ 67/06, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2006 r., V CSK 53/05, niepubl.). Powód żądał w niniejszej sprawie ustalenia nieistnienia umowy spółki cywilnej, z której wystąpił.
Ta sprawa została zasadnie zakwalifikowana przez Sąd Apelacyjny jako sprawa o charakterze majątkowym. Argumentacja powoda, który wskazuje, że jego żądanie nie zmierza bezpośrednio do realizacji interesu 3 majątkowego, albowiem strony dokonały już rozliczeń finansowych, jest nietrafna. Nie ulega wątpliwości, że ze statusem wspólnika spółki cywilnej związane są określone prawa i obowiązki majątkowe wspólników. Żądanie powoda zmierza więc do zabezpieczenia jego interesów majątkowych. Z tego też względu, wezwanie do uzupełnienia braków apelacji przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, było uzasadnione.
Skoro powód nie uczynił zadość nałożonemu na niego obowiązkowi, prawidłowe było odrzucenie apelacji na podstawie art. 373 k.p.c. Mając na powyższe uwadze, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.