Court dismisses traffic violation charges due to statute of limitations expiration after two years. Verdict: dismissed.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court dismissed the traffic violation charges against the defendant, P. Ś., who appealed a first-instance conviction for dangerous driving and using a mobile phone while driving. Although the lower court found the defendant guilty based on evidence of negligence and phone usage, the appellate court determined that the prosecution was time-barred because more than two years had passed since the offenses occurred. Consequently, the proceedings were terminated under the statute of limitations provision, and the costs were assigned to the state treasury.
Legislator headnote
AI generatedArt. 5 § 1 pkt. 4 k.p.w.; Art. 86 § 1 k.w.; Art. 97 k.w.; Art. 45 ust. 2 pkt. 1 Ustawy prawo o ruchu drogowym: When the limitation period for criminal liability for minor offenses expires, the proceedings must be discontinued regardless of the evidence of guilt.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygnatura akt IV Ka 338/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 czerwca 2013 roku Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący : SSO Sylwana Wirth Protokolant : Aneta Pawlicka po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2013 roku sprawy P. Ś. obwinionego z art. 86 § 1 k.w. i 97 k.w. w zw. z art. 45 ust. 2 pkt 1 Ustawy prawo o ruchu drogowym na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 11 lutego 2013 roku, sygnatura akt VI W 348/11 I. uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45 § 1 kw postępowanie przeciwko P. Ś. o wykroczenia z art. 86 § 1 1 kw i art. 97 kw w zw. z art. 45 ust 2 pkt 1 Ustawy prawo o ruchu drogowym umarza; II. wydatki poniesione w sprawie zalicza na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt IV Ka 338/13
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 11 lutego 2013 roku, Sąd Rejonowy w Świdnicy uznał obwinionego P. Ś. za winnego tego, że:
1) w dniu 13 kwietnia 2011 r. ok. godz. 08:05 w Ś. na skrzyżowaniu ul. (...) kierując samochodem osobowym marki T. (...) nr rej. (...) w wyniku niezachowania szczególnej ostrożności wyjeżdżając z drogi podporządkowanej zmusił kierującą samochodem osobowym marki O. (...) nr rej. (...) do zmiany kierunku ruchu tworząc jednocześnie zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym – to jest wykroczenia z art.86§1 k.w. , 2) w tym miejscu i czasie kierując samochodem T. (...) nr rej. (...) mimo zakazu korzystał podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki w ręku – to jest wykroczenia z art.97 k.w. w zw. z art.45 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.
Prawo o Ruchu Drogowym, i za to na podstawie art.86§1 k.w. w zw. z art.9§1 k.w. wymierzył mu karę 300 (trzystu) złotych grzywny. Orzeczono o kosztach sądowych. Wyrok powyższy zaskarżony został w całości apelacją obwinionego, który zarzucił temu wyrokowi: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę uznania go winnym; błędna ocenę dowodów; obrazę prawa procesowego, w szczególności art.170§1 pkt. 5 k.p.k. w zw. z art.39§2 k.p.w., mającą bezpośredni wpływ na treść orzeczenia, i wniósł o uniewinnienie go od zarzucanych czynów ewentualnie o uchylenie zapadłego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Niezależnie od oceny trafności zarzutów podniesionych w apelacji, sąd odwoławczy stwierdza, że zaistniała ujemna przesłanka procesowa, ponieważ nastąpiło przedawnienie karalności wykroczeń - od czasu ich popełnienia upłynęły ponad 2 lata. Stosownie do art.5§1 pkt. 4 k.p.w. postępowanie przeciwko obwinionemu o zarzucone i przypisane wykroczenia, podlegały umorzeniu.