Supreme Court quashes minor drug offense sentence due to failure to order guardian supervision for a minor defendant.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court quashed the lower court's sentence for possessing marijuana, finding a procedural violation regarding the defendant's status as a minor. Although the defendant was under 21 at the time of the offense, the prosecutor failed to request guardian supervision during the trial, contrary to statutory requirements. Consequently, the entire verdict was voided to allow the prosecutor to amend their request and potentially resolve the case consensually.
Legislator headnote
AI generatedArt. 335 § 1 k.p.k. in conjunction with Art. 343 § 7 k.p.k.; Art. 73 § 2 k.k.; The failure of the prosecutor to request guardian supervision for a minor defendant constitutes a significant violation of law requiring the quashing of the entire verdict.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V KK 404/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 stycznia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Andrzej Stępka SSA del. do SN Piotr Mirek Protokolant Barbara Kobrzyńska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Lucjana Nowakowskiego, w sprawie P. M. skazanego z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 16 stycznia 2015 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 9 maja 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w K., wyrokiem z 9 maja 2014 r., uznał P. M., urodzonego 23 grudnia 1993 r., za winnego tego, że w dniu 18 lutego 2014 r. posiadał 6,96 g suszu marihuany, to jest występku z art. 62 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, i za to skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia 2 wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat, oraz orzekł wobec oskarżonego nawiązkę w kwocie 400 zł i przepadek dowodów rzeczowych (art. 70 ust. 2 i 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii). Wyrok ten nie został zaskarżony i uprawomocnił się w dniu 30 maja 2014 r.
Kasację od wymienionego wyroku złożył w dniu 7 listopada 2014 r. w trybie art. 521 § 1 k.p.k. na niekorzyść skazanego Prokurator Generalny. Według skarżącego orzeczenie zapadło z rażącą i mającą istotny wpływ na jego treść obrazą art.335 § 1 k.p.k. w zw. z art. 343 § 7 k.p.k., bowiem Sąd właściwy – zgodnie z wnioskiem prokuratora, ale wbrew art. 73 § 2 k.k. – zaniechał oddania młodocianego sprawcy pod dozór kuratora lub innego uprawnionego podmiotu. W konsekwencji autor kasacji zażądał uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się zasadna – i to w stopniu ewidentnym. Nie ulegało wątpliwości, że prokurator sformułował wniosek o skazanie P. M. bez rozprawy w sposób wadliwy, skoro nie domagał się oddania sprawcy w okresie próby pod dozór kuratora lub innego uprawnionego podmiotu, mimo że według definicji ustawowej z art. 115 § 10 k.k. był on młodocianym, bowiem nie ukończył w chwili czynu 21 lat, a w czasie orzekania 24 lat. Kwestia ta uszła również uwagi Sądu właściwego i z tej racji doszło do rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia prawa wskazanego w kasacji.
Zdaniem Sądu Najwyższego, petitum kasacji zostało zredagowane poprawnie, gdyż dopiero uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania umożliwi albo zmodyfikowanie przez prokuratora wniosku, co pozwoli – za zgodą oskarżonego – załatwić sprawę w trybie konsensualnym, albo zrodzi potrzebę, w wypadku braku takiej modyfikacji i zgody oskarżonego, skierowania sprawy do rozpoznania na zasadach ogólnych. W toku powtórnego rozpoznania sprawy należy też pamiętać, że okres próby wobec sprawcy młodocianego ustala się na podstawie art. 70 § 2 k.k. 3