Supreme Court corrects a clerical date error and upholds a disciplinary sentence for a judge's delay in writing judgments.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court corrected a clerical error in the lower court's judgment regarding the start date of the alleged misconduct, changing March 15 to March 25, 2013. The lower court had found the judge guilty of a disciplinary offense for failing to write judicial opinions within the statutory 14-day limit, resulting in a transfer to another location. The Supreme Court upheld the conviction and penalty, reasoning that the delay was significant, the defendant had prior similar convictions, and mitigating factors like health claims were insufficient to justify a reduction in the sanction.
Legislator headnote
AI generatedart. 105 § 2 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p.; art. 438 pkt 4 k.p.k.; art. 437 § 1 k.p.k.; art. 133 u.s.p.; Correction of a clerical error in a judgment does not invalidate the decision if the substantive findings remain sound, and a disciplinary penalty for judicial delay is upheld when the delay is substantial, the defendant has a history of similar offenses, and mitigating circumstances do not warrant a radical change in the sanction.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt SNO 55/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 listopada 2014 r. Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny w składzie: SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący) SSN Antoni Górski SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca) Protokolant Anna Kuras przy udziale Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 r. sprawy M. B., sędziego Sądu Rejonowego […], w związku z odwołaniem obwinionego od wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego w […] z dnia 26 maja 2014 r., 1/ na podstawie art. 105 § 2 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p. prostuje oczywistą omyłkę pisarską w zaskarżonym wyroku w ten sposób, że w opisie zarzucanego obwinionemu czynu zastępuje datę 15 marca 2013 r. datą 25 marca 2013 r., 2/ utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, 3/ obciąża Skarb Państwa kosztami postępowania odwoławczego.
UZASADNIENIE
2 Sąd Apelacyjny - Sąd Dyscyplinarny w […] wyrokiem z dnia 26 maja 2014 r. uznał sędziego Sądu Rejonowego M. B., obwinionego o to, że w okresie od 25 marca 2013 roku (w sentencji omyłkowo wpisano datę 15 marca 2013 r.) do dnia 4 grudnia 2013 roku, jako sędzia Sądu Rejonowego […], nie sporządził w ustawowym terminie 14 dni, wyrażonym w art. 329 k.p.c. pisemnych uzasadnień wyroków w sprawach: […], doprowadzając w ten sposób do przewlekłości postępowania i oczywistej oraz rażącej obrazy art. 45 Konstytucji RP i art. 6 EKPC oraz innych przepisów prawa, za winnego popełnienia zarzucanego mu przewinienia służbowego z art. 107 § 1 ustawy- Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) i na podstawie art. 109 § 1 pkt 4 tej ustawy wymierzył mu karę dyscyplinarną przeniesienia na inne miejsce służbowe w okręgu Sądu Apelacyjnego w […]. Z ustaleń Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego wynika, że:
1) w sprawie […] wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożony został w dniu 7 listopada 2012 r. – uzasadnienie nie zostało sporządzone do dnia rozprawy dyscyplinarnej;
2) w sprawie […] wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożony został w dniu 8 grudnia 2012 r. - uzasadnienie nie zostało sporządzone do dnia rozprawy dyscyplinarnej;
3) w sprawie […] wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożony został w dniu 28 grudnia 2012 r. - uzasadnienie nie zostało sporządzone do dnia rozprawy dyscyplinarnej; 3 4) w sprawie […] wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożony został w dniu 26 marca 2013 r. - uzasadnienie zostało sporządzone w trakcie postępowania dyscyplinarnego, po 10 lutym 2014 r.;
5) w sprawie […] wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożony został w dniu 26 kwietnia 2013 r. - uzasadnienie nie zostało sporządzone do dnia rozprawy dyscyplinarnej;
6) w sprawie […] wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożony został w dniu 26 kwietnia 2013 r. - uzasadnienie zostało sporządzone w trakcie postępowania dyscyplinarnego, po 10 lutym 2014 r.;
7) w sprawie […] wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożony został w dniu 29 maja 2013 r. - uzasadnienie sporządzono w dniu 2 października 2013 r.;
8) w sprawie […] wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożony został w dniu 5 czerwca 2013 r. - uzasadnienie zostało sporządzone w trakcie postępowania dyscyplinarnego, po 17 stycznia 2014 r.;
9) w sprawie […] wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożony został w dniu 6 czerwca 2013 r. - uzasadnienie zostało sporządzone w trakcie postępowania dyscyplinarnego, po 10 lutym 2014 r.;
10) w sprawie […] wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożony został w dniu 13 września 2013 r. - uzasadnienie sporządzono w dniu 14 października 2013 r.; 4 11) w sprawie […] wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożony został w dniu 4 listopada 2013 r. - uzasadnienie sporządzono w dniu 4 grudnia 2013 r.;
12) w sprawie […] wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożony został w dniu 11 kwietnia 2013 r. - uzasadnienie sporządzono w dniu 3 września 2013 r.;
13) w sprawie […] wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożony został w dniu 25 kwietnia 2013 r. - uzasadnienie sporządzono w dniu 29 sierpnia 2013 r.;
14) w sprawie […] wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożony został w dniu 20 maja 2013 r. - uzasadnienie sporządzono w dniu 12 września 2013 r.;
15) w sprawie […] wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożony został w dniu 6 czerwca 2013 r. - uzasadnienie sporządzono w dniu 9 września 2013 r. Ogółem w okresie od 25 marca 2013 r. do 4 grudnia 2013 r. wpłynęło 69 wniosków o sporządzenie uzasadnień w sprawach z referatu obwinionego, który napisał w tym czasie 79 uzasadnień, w tym 31 w ustawowym terminie, 48 po terminie, z czego 35 przekroczeń terminu było nieusprawiedliwione. Średnia wpływu wniosków o sporządzenie uzasadnienia w wydziale, z pominięciem sędziów funkcyjnych, w 2013 r. wyniosła 80,9.
Obwiniony korzystał z urlopu wypoczynkowego w dniach 2 kwietnia, 6-7 czerwca, 9-31 lipca 2013 r. i 1-14 sierpnia 2013 r. Orzeczeniem z dnia 11 czerwca 2013 r. Komisja Lekarska ZUS stwierdziła, że sędzia M. B. nie jest trwale niezdolny 5 do pełnienia obowiązków sędziego z powodu choroby lub utraty sił. Ustalenie to miało istotne znaczenie, ponieważ obwiniony jako przyczynę popadnięcia w zaległości w sporządzaniu uzasadnień wskazywał kłopoty zdrowotne. Nie jest to pierwsze postępowanie dyscyplinarne, jakie toczyło się przeciwko obwinionemu z powodu nieterminowego pisania uzasadnień.
Wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie […] Sąd Apelacyjny - Sąd Dyscyplinarny uznał go za winnego przewinienia służbowego polegającego na tym, że w okresie od 4 listopada 2011 r. do dnia 31 maja 2012 r. nie sporządził w ustawowym terminie uzasadnień wyroków w 18 sprawach i wymierzył mu za to karę dyscyplinarną upomnienia. Pół roku później, wyrokiem z dnia 6 września 2013 r., wydanym w sprawie […], Sąd Apelacyjny - Sąd Dyscyplinarny uznał obwinionego za winnego tego, że w okresie od 17 maja 2012 r. do dnia 25 marca 2013 r. nie sporządził w ustawowym terminie uzasadnień wyroków w kolejnych 31 sprawach i za to przewinienie służbowe wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany.
W toku postępowania dyscyplinarnego sędzia M. B. zobowiązał się do sporządzenia wszystkich zaległych uzasadnień w terminie do połowy czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Dyscyplinarny ocenił, że popełnienie przez obwinionego w okresie od 25 marca 2013 r. do 4 grudnia 2013 r. zarzucanego przewinienia nie budzi wątpliwości. Pomimo kierowanych do niego przez przełożonych poleceń i pomimo składanych obietnic, do dnia orzekania przez ten Sąd nadal nie sporządził uzasadnień w czterech sprawach, w których ustawowy termin przekroczony został już o kilkanaście miesięcy, powodując 6 przewlekłość postępowania w tych sprawach i uniemożliwiając wniesienie ewentualnych środków odwoławczych.
Sąd Dyscyplinarny nie stwierdził występowania okoliczności niezależnych od obwinionego, które usprawiedliwiałyby nieterminowe sporządzenie uzasadnień, zwrócił uwagę, że statystycznie w sprawach rozstrzygniętych przez sędziego M. B. w omawianym okresie wpłynęło mniej wniosków niż w sprawach rozpoznawanych przez innych sędziów tego wydziału, co świadczy o tym, że obwiniony nie był w tym czasie nadmiernie obciążony obowiązkami służbowymi. Materiał spraw nie wymagał też przygotowywania uzasadnień bardzo obszernych.
Za adekwatną karę Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny uznał przeniesienie obwinionego na inne miejsce służbowe w okręgu Sądu Apelacyjnego w […] (art. 109 §1 pkt 4 u.s.p.), motywując swoje stanowisko stopniem zawinienia, ciężarem gatunkowym popełnionego przewinienia i nieskutecznością wcześniej wymierzonych dwóch kar dyscyplinarnych za identyczne przewinienia służbowe. Na korzyść obwinionego przyjął jego postawę w toku postępowania - obwiniony przyznał się, okazał skruchę i sporządził uzasadnienia w zdecydowanej większości spraw objętych wnioskiem o ukaranie.
Odwołanie od powyższego wyroku złożył obwiniony sędzia M. B., który zaskarżył je w zakresie wymierzonej kary dyscyplinarnej i - zarzucając jej nadmierną surowość - wniósł o zastosowanie kary łagodniejszej. Wskazał na stopniowe zmniejszanie się ilości spraw objętych zarzutami i na fakt sporządzenia już wszystkich uzasadnień objętych zarzutem w sprawie niniejszej, a także na przyczynę powodującą zaległości, którą jest, jego zdaniem, stan chorobowy, formalnie nie zawsze skutkujący niezdolnością do pracy, jednak z uwagi na stosowany w kuracji lek wpływający na dyspozycję psychofizyczną obwinionego.
Sędzia M. B. oświadczył, że jego stan zdrowia 7 powinien niebawem się poprawić, a łagodniejsza kara wystarczająco spełni swoją rolę.
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:
1. W zaskarżonym wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego, niewątpliwie w wyniku oczywistej omyłki pisarskiej, doszło do błędnego odtworzenia początkowej daty okresu popełnienia zarzucanego obwinionemu czynu, ponieważ w miejsce daty 25 marca 2013 r. wpisana została data 15 marca 2013 r., która nie przystawała do poczynionych ustaleń. Powodowało to konieczność sprostowania tej części orzeczenia na podstawie art. 105 § 1 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p.
2. Niewspółmierność wymierzonej kary, aby mogła stanowić podstawę zmiany orzeczenia w wyniku odwołania, musi mieć charakter rażący (art. 438 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p.), co oznacza, że dokonana przez sąd odwoławczy ocena okoliczności i przesłanek rzutujących na rodzaj właściwej w danym wypadku kary musi doprowadzić do wniosku o zasadniczej różnicy w poglądzie na to, jaka kara byłaby odpowiednia, różnicy tak znacznej, że kary wymierzonej przez sąd pierwszej instancji nie można zaakceptować, gdyż budzi sprzeciw jako niesprawiedliwa.
W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju rażąca niewspółmierność kary nie występuje. Obwiniony już po raz trzeci został ukarany za takie samo przewinienie służbowe, nieterminowość w sporządzaniu przez niego uzasadnień była różna, jednak sięgała w kilku sprawach półtora roku i to w okresie, kiedy obwiniony miał świadomość, że toczą się przeciwko niemu kolejne postępowania dyscyplinarne, a terminowość podejmowanych przez niego czynności, a zwłaszcza sporządzania uzasadnień jest pod stałą kontrolą przełożonych. Świadczy to, wbrew twierdzeniom obwinionego, że dotychczas 8 orzeczone kary, stosowane przez Sąd Apelacyjny - Sąd Dyscyplinarny z zachowaniem gradacji stopnia ich surowości, nie stanowiły dostatecznie dolegliwej sankcji, mobilizującej obwinionego do wzmożonych wysiłków, by usunąć zaległości.
W okresie około 8 miesięcy (od 25 marca 2013 r. do 5 grudnia 2013 r.) sporządził on 79 uzasadnień, co – przy uwzględnieniu wniosków o sporządzenie uzasadnień, jakie wpłynęły w tym czasie – oznaczało, że zmniejszył przez ten okres zaległość o ok. 10 uzasadnień, a więc średnio o nieco ponad 1 uzasadnienie na miesiąc. Odwoływanie się do stanu zdrowia i wpływu leczenia na dyspozycję psychofizyczną nie może wpłynąć na uznanie kary za rażąco niewspółmierną, jeśli zważyć, że obwiniony był poddany badaniu lekarskiemu i lekarze, świadomi charakteru jego pracy, nie stwierdzili jego niezdolności do pełnienia przez niego czynności sędziowskich ani z powodu choroby, ani z powodu utraty sił.
Okoliczności łagodzące, wynikające z przyznania się do popełnienia zarzucanego przewinienia i okazania skruchy, a także sporządzenia znacznej części uzasadnień w toku postępowania dyscyplinarnego nie mogą być uznane za czynnik znacząco oddziaływujący na wymiar kary. Charakter przewinienia sędziego M. B. wykluczał w zasadzie możliwość zaprzeczenia, że zostało popełnione. Skrucha okazywana przez obwinionego, oceniana w zestawieniu z analogiczną postawą prezentowaną we wcześniejszych postępowaniach dyscyplinarnych, nie rodziła uzasadnionych nadziei na radykalną zmianę postępowania.
Z kolei sporządzenie uzasadnień dopiero na etapie postępowania odwoławczego od wyroku, w którym wymierzono karę przeniesienia obwinionego na inne stanowisko w okręgu tego samego sądu apelacyjnego, przemawia raczej za 9 prawidłowością i skutecznością tej kary niż za jej rażącą niewspółmiernością. Z przytoczonych względów zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p. Orzeczenie o kosztach postępowania wynika z treści art. 133 u.s.p.