Legislator Case Law & Legislation
IV CZ 76/14 AI generated

Supreme Court dismisses appeal against fee order ruling as not admissible under closed civil procedure list.

Case Number IV CZ 76/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the appellant's appeal against a district court president's order setting a 100,000 PLN fee for a legal challenge. The appellant argued the order was reviewable, but the court held that civil procedure law provides an exclusive list of appealable decisions. Consequently, the court ruled that a fee determination order does not fall within the statutory categories allowing an appeal to the Supreme Court.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3941 § 1 k.p.c.; Art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c. - Appeals to the Supreme Court are limited to a closed statutory list, excluding orders regarding fee assessments for legal challenges to final judgments.

Keywords

AI generated
civil procedure code supreme court appeal fee assessment order admissibility criteria legal challenge procedure

Cited Legislation

AI generated
Art. 3941 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje jedynie na postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c.
Przepisy kodeksu postępowania cywilnego (art. 3941 § 1, § 11 i § 2 k.p.c.) zawierają zamknięty katalog sytuacji, w których można wnieść zażalenie do Sądu Najwyższego.
Art. 398 k.p.c.
z art. 398 k.p.c. Zgodnie z art.
Art. 42412 k.p.c.
Dodatkowo należy podnieść, że zgodnie z art. 42412 k.p.c. w wypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu (tj.
Art. 3986 § 3 k.p.c.
Z tych względów na podstawie art. 3986 § 3 w zw.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
Z tych względów na podstawie art. 3986 § 3 w zw.
art. 398 k.p.c
Z tych względów na podstawie art. 3986 § 3 w zw.
art. 3941 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje jedynie na postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
art. 42412 k.p.c
Dodatkowo należy podnieść, że zgodnie z art. 42412 k.p.c.
art. 380 k.p.c

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV CZ 76/14 POSTANOWIENIE Dnia 20 listopada 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie ze skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 9 marca 2012 r w sprawie z powództwa J. D. przeciwko Bankowi […] Spółce Akcyjnej w W. i Agencji Nieruchomości Rolnych w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 listopada 2014 r., na skutek zażalenia powoda na punkt drugi zarządzenia Przewodniczącego Sądu Okręgowego w L. z dnia 28 kwietnia 2014 r. odrzuca zażalenie. 2

UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczącego Sądu Okręgowego w L. z dnia 28 kwietnia 2014 r. ustalono opłatę w wysokości 100 000 zł od skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 9 marca 2012 r. (sygn.[…]). Zarządzenie to zaskarżył zażaleniem do Sądu Najwyższego powód J. D.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie skierowane przeciwko wyżej wymienionemu zarządzeniu, jako niedopuszczalne, podlega odrzuceniu. Przepisy kodeksu postępowania cywilnego (art. 3941 § 1, § 11 i § 2 k.p.c.) zawierają zamknięty katalog sytuacji, w których można wnieść zażalenie do Sądu Najwyższego. Do zażaleń tych nie ma zatem zastosowania art. 394 § 1 pkt 9 w zw. z art. 398 k.p.c. Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje jedynie na postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Argument a contrario uzasadnia więc wniosek, że zażalenie nie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego sądu pierwszej instancji w przedmiocie ustalenia opłaty od wniesionej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Dodatkowo należy podnieść, że zgodnie z art. 42412 k.p.c. w wypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu (tj. działu VIII dotyczącego skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia) do postępowania wywołanego wniesieniem skargi stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.

Według ugruntowanego stanowiska orzecznictwa, nie jest zaskarżalne zarządzenie przewodniczącego sądu drugiej instancji o wezwanie do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej, czy poprzednio kasacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 1999 r., I CKN 120, PS 1999, nr 11-12, s. 189, z dnia 3 października 2000 r., I CZ 97/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 45, z dnia 27 stycznia 2005 r., V CZ 163/04, nie publ.). Kontrola zasadności wezwania strony do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej może być przedmiotem kontroli Sądu Najwyższego jedynie pośrednio, przy 3 wykorzystaniu art. 380 k.p.c., w razie wniesienia zażalenia na postanowienie sądu odrzucające skargę kasacyjną, czy odpowiednio skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Z tych względów na podstawie art. 3986 § 3 w zw. z art. 3986 § 2 i art. 3941 § 3 k.p.c. postanowiono, jak w sentencji.