Legislator Case Law & Legislation
III KZ 54/14 AI generated

Private prosecution appeal dismissed for lack of factual basis and procedural grounds for retrial.

Case Number III KZ 54/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the private prosecutor's appeal against a lower court's order refusing a retrial request. The prosecutor failed to prove the existence of defamatory content on specific websites or provide evidence of its publication, leading to the dismissal of the private prosecution. Consequently, the court ruled that the retrial request was inadmissible due to the clear lack of factual grounds for the alleged offense.

Legislator headnote

AI generated

Art. 339 § 3 pkt 2 k.p.k.; Art. 437 § 1 k.p.k.; Art. 540 § 1 k.p.k.: A retrial request is inadmissible if the underlying proceedings concluded due to a clear lack of factual basis for the private prosecution, as the request does not concern the criminal liability of a specific accused for a specific act.

Keywords

AI generated
private prosecution retrial request lack of factual basis defamatory content inadmissible appeal clear lack of grounds procedural dismissal

Cited Legislation

AI generated
Art. 339 § 3 pkt 2 k.p.k.
z dnia 23 lutego 2011 r., o umorzeniu postępowania na podstawie art. 339 § 3 pkt 2 k.p.k. z powodu oczywistego braku faktycznych podstaw oskarżenia, na podstawie art.
Art. 437 § 1 k.p.k.
z powodu oczywistego braku faktycznych podstaw oskarżenia, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
Art. 540 § 1 k.p.k.
Art. 120 § 2 k.p.k.
z dnia 20 grudnia 2010 r., o uznaniu na podstawie art. 120 § 2 k.p.k. prywatnego aktu oskarżenia E.
Art. 488 § 1 k.p.k.
Nadto, w zażaleniu eksponuje się propozycję de lege ferenda Departamentu Prawa Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości, pomijając, że ten kierunek interpretacji art. 488 § 1 k.p.k. przyjął Sąd Okręgowy w O.
art. 212 § 2 k.k
o czyn z art. 212 § 2 k.k.
art. 339 § 3 pkt 2 k.p.k
z dnia 23 lutego 2011 r., o umorzeniu postępowania na podstawie art. 339 § 3 pkt 2 k.p.k.
art. 437 § 1 k.p.k
z powodu oczywistego braku faktycznych podstaw oskarżenia, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 120 § 2 k.p.k
z dnia 20 grudnia 2010 r., o uznaniu na podstawie art. 120 § 2 k.p.k.
art. 488 § 1 k.p.k
nie wskazał podstawy prawnej żądania, ograniczając się do zakwestionowania omówionych wyżej rozstrzygnięć Sądów i załączenia opinii prawnej Departamentu Prawa Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia 14 grudnia 2013 r., sugerującej potrzebę zmiany treści art. 488 § 1 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
P.Hofmański, E.Sadzik, K.Zgryzek: Kodeks postępowania Karnego. Komentarz, Warszawa 2007, t.III, s. 299
Komentarz, Warszawa 2007, t.III, s. 299) pomija, że dalej autorzy wskazują tylko na kwestię odpowiedzialności Skarbu Państwa za 3 niesłuszne skazanie, a i tu zawsze jest określony podmiot jako odpowiedzialny, tyle, że nie oskarżony.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III KZ 54/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 listopada 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 14 listopada 2014 r. w sprawie z oskarżenia prywatnego E. K. o czyn z art. 212 § 2 k.k. zażalenia wniesionego przez oskarżyciela prywatnego na zarządzenie przewodniczącej II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego z dnia 7 lipca 2014 r., o odmowie przyjęcia wniosku, jako niedopuszczalnego z mocy ustawy, o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Okręgowego w O. z dnia 25 marca 2011 r., utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w L. z dnia 23 lutego 2011 r., o umorzeniu postępowania na podstawie art. 339 § 3 pkt 2 k.p.k. z powodu oczywistego braku faktycznych podstaw oskarżenia, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

Zażalenie jest bezzasadne. Już w postanowieniu Sądu Okręgowego w O. z dnia 21 stycznia 2011 r., uchylającym zarządzenie prezesa Sądu Rejonowego w L. z dnia 20 grudnia 2010 r., o uznaniu na podstawie art. 120 § 2 k.p.k. prywatnego aktu oskarżenia E. K. za bezskuteczny, zwrócono uwagę, że na stronach internetowych: Starostwa Powiatowego w L., Urzędu Miasta w L., Gazety L. nie ma 2 treści zniesławiających oskarżyciela prywatnego czyli tam właśnie śladów czynów z art. 212 § 2 k.k., oraz na fakt, iż wraz ze skargą nie złożył on żadnych dowodów potwierdzających zarzut zamieszczenia na tych stronach takich treści.

Sąd I instancji powinien zatem rozważyć, czy „w ogóle istnieją faktyczne podstawy do wniesienia prywatnego aktu oskarżenia, a nie wzywać oskarżyciela prywatnego do usuwania braków formalnych skargi przez wskazanie osób oskarżonych”, czego ten nie wykonał. Następnie, zarówno w postanowieniu Sądu Rejonowego w L. z dnia 23 lutego 2011 r., II K …/10, o umorzeniu na podstawie art. 339 § 3 pkt 2 k.p.k. postępowania karnego z oskarżenia prywatnego E. K. z powodu oczywistego braku faktycznych podstaw oskarżenia, jak i w postanowieniu Sądu Okręgowego w O. z dnia 25 marca 2011 r., VII Kz …/11, utrzymującym w mocy orzeczenie Sądu I instancji, wykazano, że brak jest faktycznych podstaw oskarżenia i w związku z tym zachodzi niemożność postawienia komukolwiek, w tym z kręgu osób przesłuchanych przez Policję, zarzutów zawartych w skardze złożonej do jej organu z dnia 2 października 2010 r., „dot. przedruku zniesławiającej (…) publikacji na stronach WWW Starostwa Powiatowego, Urzędu Miejskiego i Gazety L.”.

Sądy te wyjaśniły, dlaczego na wymienionych stronach takie publikacje nie pojawiły się. W osobistym wniosku o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Okręgowego w O. z dnia 25 marca 2011 r., VII Kz …/11, E. K. nie wskazał podstawy prawnej żądania, ograniczając się do zakwestionowania omówionych wyżej rozstrzygnięć Sądów i załączenia opinii prawnej Departamentu Prawa Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia 14 grudnia 2013 r., sugerującej potrzebę zmiany treści art. 488 § 1 k.p.k. przez zobowiązanie Policji także do podejmowania działań zmierzających do identyfikacji sprawcy czynu.

Wniosek nie mógł zostać przyjęty do rozpoznania, ponieważ postępowanie, którego dotyczy, nie rozstrzygało o odpowiedzialności karnej określonej osoby. Odwołanie się w zażaleniu do poglądu wyrażonego w piśmiennictwie, że powyższe zapatrywanie „nie powinno być interpretowane jako wykluczające możliwość wznowienia postępowania mającego za przedmiot inną kwestię niż kwestia odpowiedzialności karnej oskarżonego” (P.Hofmański, E.Sadzik, K.Zgryzek: Kodeks postępowania Karnego. Komentarz, Warszawa 2007, t.III, s. 299) pomija, że dalej autorzy wskazują tylko na kwestię odpowiedzialności Skarbu Państwa za 3 niesłuszne skazanie, a i tu zawsze jest określony podmiot jako odpowiedzialny, tyle, że nie oskarżony.

Przede wszystkim jednak, wobec tego, że wniosek o wznowienie postępowania stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń rozstrzygających o sprawstwie, winie albo niewinności albo nieodpowiedzialności określonego oskarżonego co do określonego czynu, wykluczone jest wznawianie takiego postępowania, w którym nie tylko nie ujawniono domniemanego sprawcy, ale i czynu, który miał popełnić. Zażalenie przeszło do porządku nad tym okolicznościami, na które, jak wskazano wyżej, zwrócił już uwagę Sąd Okręgowy w O. w postanowieniu z dnia 21 stycznia 2011 r. i które były kanwą orzeczeń Sądu Rejonowego w L. z dnia 23 lutego 2011 r. i Sądu Okręgowego w O. z dnia 25 czerwca 2011 r.

Nadto, w zażaleniu eksponuje się propozycję de lege ferenda Departamentu Prawa Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości, pomijając, że ten kierunek interpretacji art. 488 § 1 k.p.k. przyjął Sąd Okręgowy w O. w pierwszym postanowieniu (z 21.I.11 r.), a przede wszystkim pomijając fakt, że oczekiwany przez skarżącego zakres poszukiwań osób dokonujących zniesław iających go wpisów w internecie nie ma żadnego znaczenia dla oceny zasadności zaskarżonego zarządzenia stwierdzającego niedopuszczalność przedmiotowego wniosku o wznowienie postępowania, które w żadnym razie nie mieści się w ramach określonych treścią art 540 § 1 k.p.k.

Dlatego postanowiono jak na wstępie.