Supreme Court dismisses summary conviction due to lack of evidence and statute of limitations. Ruling voids order and terminates proceedings. Ruling voids order and terminates proceedings.

Sygn. akt III KK 143/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 listopada 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący) SSN Edward Matwijów SSA del. do SN Krzysztof Eichstaedt (sprawozdawca) Protokolant Anna Korzeniecka-Plewka przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Andrzeja Pogorzelskiego , w sprawie A. S. obwinionego z art. 92 a k. w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 4 listopada 2014 r., kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Ł.. z dnia 21 lutego 2013 r. uchyla zaskarżony wyrok nakazowy i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. umarza postępowanie przeciwko A. S., a kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

2 Wyrokiem nakazowym z dnia 21 lutego 2013 r. wydanym w sprawie […] Sąd Rejonowy w Ł. uznał A. S. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 92a k.w. polegającego na tym, iż w dniu 9 czerwca 2012r. w miejscowości M. kierując samochodem marki BMW przekroczył o 64 km/h dopuszczalną prędkość. Za przypisane wykroczenie sąd meriti wymierzył w/wym. karę grzywny w kwocie 500 zł. Niniejszy wyrok uprawomocnił się, nie będąc przedmiotem kontroli sądu II instancji. Od prawomocnego wyroku nakazowego, o którym mowa powyżej, kasację na korzyść A.

S. wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich, podnosząc zarzut rażącego naruszenia prawa procesowego, mogący mieć istotny wpływ na jego treść, to jest art. 93 § 2 k.p.w., na skutek bezzasadnego uznania, iż okoliczności czynu przypisanego ukaranemu i jego wina nie budzą wątpliwości, podczas gdy w świetle dowodów dołączonych do wniosku o ukaranie, zarówno wina, jak i okoliczności czynu zarzucanego obwinionemu budziły poważne wątpliwości, co winno skutkować skierowaniem sprawy do rozpoznania na rozprawie i wyjaśnieniem wszystkich istotnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia okoliczności.

W konkluzji wniesionej kasacji jej autor wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku sądu rejonowego i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Z uwagi na przedawnienie karalności, na rozprawie kasacyjnej przedstawiciel Rzecznika Praw Obywatelskich wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku nakazowego sądu rejonowego i umorzenie postępowania. Do wniosku tego przyłączył się prokurator biorący udział w postępowaniu kasacyjnym przed Sądem Najwyższym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich zasługiwała na uwzględnienie.

Doszło bowiem do rażącego naruszenia art. 93 § 2 k.p.w., co mogło mieć istotny wypływ na treść orzeczenia w rozumieniu art. 111 k.p.w. Słusznie skarżący zarzucił, że nie zostały spełnione wskazane w art. 93 § 2 k.p.w. warunki do wydania wyroku nakazowego. Przepis ten przewiduje, iż orzekanie w postępowaniu nakazowym może nastąpić tylko wówczas, jeżeli okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości. W orzecznictwie wskazuje się, iż brak owych wątpliwości oznacza, że nie ma ich zarówno odnośnie sprawstwa danego czynu, jak i winy obwinionego, z uwzględnieniem zarówno jego wyjaśnień, jak i innych dowodów 3 przeprowadzonych w toku czynności wyjaśniających (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2011 r., III KK 144/11, Lex nr 860609).

Postępowanie nakazowe, jest instytucją prawa procesowego, której stosowanie zastrzeżono do najbardziej oczywistych przypadków, gdzie materiał dowodowy istniejący w aktach sprawy jest tak jednoznaczny, że nie nasuwa żadnych istotnych wątpliwości, co do winy i okoliczności popełniania zarzuconego czynu (por. wyrok SN z dnia 23 września 2009 r., IV KK 59/09, Lex nr 524057). W rozpoznawanej sprawie wina obwinionego budzi jednak wątpliwości, albowiem podstawowym dowodem w sprawie była fotografia wykonana przez radarowy przyrząd do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym – Fotorapid 0061, na podstawie której nie można dokonać identyfikacji osoby kierującej pojazdem i stwierdzić, że był nim A.

S., a zatem w realiach niniejszej sprawy brak było podstaw do wydania wyroku nakazowego. W tym stanie rzeczy nie ulega najmniejszej wątpliwości, iż Sąd Rejonowy w Ł. wydając w niniejszej sprawie wyrok nakazowy naruszył w rażący sposób przepis art. 93 § 2 k.p.w., gdyż nie zostały spełnione przesłanki wynikające z przedmiotowego przepisu do jego wydania, co niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na treść wydanego przez sąd meriti orzeczenia. W dniu wydawania wyroku przez Sąd Najwyższy doszło już do przedawnienia orzekania w sprawie.

Zgodnie z art. 45 § 1 k.w., karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli zaś w tym okresie wszczęto postępowanie, a tak stało się w przedmiotowej sprawie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu. Do popełnienia zarzucanego obwinionemu czynu dojść miało w dniu 9 czerwca 2012 r. Nastąpił już zatem upływ także dwuletniego terminu przedawnienia. Wprawdzie art. 45 § 2 k.w. stanowi, że w razie uchylenia prawomocnego rozstrzygnięcia, przedawnienie biegnie od daty tego uchylenia, ale przepis ten rozumiany jest tak, że przedawnienie biegnie na nowo jedynie w sytuacji, w której do upływu terminu przedawnienia nie doszło w chwili uchylenia prawomocnego wyroku (zob. uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2002 r., I KZP 15/02, OSNKW z 2002 r., z. 7-8, poz. 49; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2012 r., II KK 219/12, Lex nr 1220803). 4 W tym stanie rzeczy, obok uchylenia zaskarżonego kasacją wyroku nakazowego sądu meriti, zasadnym było, zgodnie z dyspozycją art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w., umorzenie postępowania w sprawie, wobec upływu terminu przedawnienia orzekania, a także obciążenie Skarbu Państwa kosztami postępowania w sprawie.