Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with mandatory lawyer representation rules under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the appellants' appeal for non-compliance with a final ruling because it was filed without mandatory legal counsel. The lower court initially dismissed the complaint for procedural violations, later correcting the reference to the specific legal act, but the Supreme Court found the appeal itself violated the compulsory representation rule. Consequently, the court declared the appeal inadmissible and non-curable, ruling that such procedural defects preclude any further examination of the merits.
Legislator headnote
AI generatedArt. 871 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: The mandatory requirement for lawyer representation in proceedings before the Supreme Court renders appeals filed without counsel inadmissible and non-curable.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CZ 66/14 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Krzysztof Pietrzykowski SSA Barbara Trębska ze skargi J. B. i D. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego zarządzenia Sądu Rejonowego w K. z dnia 22 lutego 2011 r., wydanego w sprawie z powództwa J. B. i D. B. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "N." w G. o ustalenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 listopada 2014 r., zażalenia powodów (skarżących) na postanowienie Sądu Rejonowego w Ś. VI Zamiejscowy Wydział Cywilny w K. z dnia 8 października 2013 r. odrzuca zażalenie. 2
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 8 października 2013 r. Sąd Rejonowy w Ś. odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia złożoną osobiście przez powodów D. B. i J. B., wskazując że skarga została wniesiona z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. Postanowieniem z dnia 31 marca 2014 r. Sąd Rejonowy sprostował powyższe postanowienie w ten sposób, że w miejsce stwierdzenia „prawomocnego orzeczenia w sprawie … 179/10” wpisał „prawomocnego zarządzenia z dnia 22 lutego 2011 r. o zwrocie pozwu w sprawie … 179/10”. Postanowienie Sądu Rejonowego zostało zaskarżone przez powodów zażaleniem, które sporządzili osobiście.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, i dotyczy ono także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Ustanowiony w tym przepisie przymus adwokacko-radcowski dotyczy każdego postępowania przed Sądem Najwyższym, a więc także zainicjowanego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądowego oraz toczącego się w jego ramach postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2013 r., I CZ 19/13, nie publ. i z dnia 25 lipca 2013 r., II CZ 46/13, nie publ.).
Zażalenie złożone z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. należy kwalifikować jako niedopuszczalne, a istniejące w tym zakresie uchybienie ma charakter nieusuwalny, w związku z czym zażalenie dotknięte takim brakiem podlega odrzuceniu bez wzywania skarżącego do jego uzupełnienia (por. art. 130 § 5 k.p.c., art. 3986 § 2 i 3 k.p.c., art. 39821 k.p.c., art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.). Z tych względów na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. zażalenie należało odrzucić.